Adresgegevens

Datum: 07-12-2018

Terugblik informatieavond en medicijnen voor Nastja

Gisteravond heeft de informatieavond plaats gevonden. Het was een mooie avond waarin we een goed beeld kregen van het werk dat Stefanie in Oekraine mag doen. De belangstelling en de opkomst was groot. In totaal is er €1175,- euro opgebracht. Waarvan €865,- euro voor het 3e sponsorjaar en de verkooptafels en giften hebben €310,- euro opgebracht die bestemd zijn voor Nastja. Hartelijk bedankt voor uw belangstelling en gift. 

Nastja is een meisje van 8 jaar (zie foto). Ze heeft sinds 1,5 jaar reuma. Nastja heeft hiervoor elke week medicijnen nodig die €80,- euro in de maand kosten. Dit kan haar oma helaas niet betalen. Door uw sponsoring mag Nastja nu voor wel 4 maanden medicijnen krijgen. Hartelijk dank! Wilt u alsnog een gift overmaken voor Nastja? Stort dit dan op het volgende rekeningnummer: NL52 RABO 0314010041 T.n.v: S. de Wildt. Omschrijving: Medicijnen voor Nastja.

Door uw giften is er al 63% voor het derde sponsorjaar. De geldmeter kunt u vinden onder het kopje ''sponsors''.

Datum: 04-12-2018

Aangekomen in Nederland

Na een hele dag reizen ben ik weer veilig aangekomen in Nederland. Tot en met 21 december zal ik met verlof zijn. Ik wil u nogmaals uitnodigen voor de informatieavond die D.V. donderdagavond 6 december gehouden zal worden. Dit zal zijn in één van de zalen van de Gerformeerde Gemeente te Alblasserdam. Verdere informatie kunt u vinden in de flyer. Deze kunt u vinden onder het kopje ´nieuwsbrieven´.

Datum: 24-11-2018

Ludmilla achtergelaten

In de afgelopen weken maakte ik mij erg zorgen om Ludmilla. Volgens haar moeder en oma eet ze steeds minder en dat is ook duidelijk aan haar te zien. Moeder vertelde mij 2 weken geleden dat ze graag naar Kiev wilde om daar te gaan werken. Er was alleen één 'maar', moeder zou al haar kinderen mee willen nemen, uitgezonderd Ludmilla, omdat zij gehandicapt is. Moeder wilde dat ik Ludmilla mee zou nemen om haar naar het ziekenhuis te brengen, zodat moeder kon gaan werken. Maar zo werkt dat helaas niet, de dokter zal dan heel boos op mij worden als ik Ludmilla zelf naar het ziekenhuis zou brengen. En eigenlijk vind ik het beter dat een kindje bij haar moeder blijft. Maar ik zag ook wel dat het thuis niet meer langer ging zo. Ludmilla werd steeds magerder en kreeg verschillende wondjes op haar lichaam. De hele dag door liepen er kakkerlakken en vliegen over haar gezicht. Het was bijna mensonterend om dit aan te zien. Het liefst zou ik haar hebben meegenomen naar mijn huis. Heerlijk badderen, haar goed eten geven en heerlijk met haar op schoot zitten. Het is zo moeilijk om dit aan te zien... Het enigste wat je dan kan doen is bidden en vragen of Hij toch uitkomst wil geven. Voor vertrek heb ik nog samen met oma en moeder gebeden. 

Een week later (vorige week) ging ik weer Ludmilla bezoeken op het zigeunerkamp. En waar we al bang voor waren was gebeurd. Moeder is vertrokken met 6 kinderen en heeft Ludmilla achtergelaten bij oma. Oma, die al heel oud is, wist ook niet wat ze nu moest doen met Ludmilla. Ze zegt dat ze geen geld heeft om eten te kopen. Ze geeft nu alleen maar koeienmelk aan Ludmilla. Maar hoe lang kan je alleen op melk leven!? Van sponsors hebben we nutri drankjes, waar veel calorieën en vitamines in zitten, gekregen. Elke week brengen we een aantal flesjes, zodat ze toch iets goeds binnen krijgt. Vorige week hebben we van alles nog gegeven aan oma voor Ludmilla; een kinderwagen, kleding, medicijnen en eten. Ik ging weg met het gevoel dat ze op deze manier niet lang meer zal leven... Zal de Heere uitkomst geven? Mag het lijden van Ludmilla stoppen?

Vandaag toen ik naar m'n werk fietste werd ik al gebeld door m'n collega, zij was weer gebeld door de zuster. Ze vroegen ons om hulp, want Ludmilla is achtergelaten in het ziekenhuis door oma. Oma kwam naar het ziekenhuis met Ludmilla, omdat ze ziek is. Ze heeft gezegd tegen de dokter dat ze even naar huis ging om geld en kleding op te halen. Oma is niet meer terug gekomen...

De dokter vroeg ons om het haar van Ludmilla te knippen, omdat ze luizen had. Ook een bad beurt was zeker niet overbodig. Toen ik Ludmilla uit had gekleed zag ik pas hoe mager ze was. Ik schrok erg! 

Nadat Ludmilla in bad was geweest, heerlijk had gegeten en ze uiteindelijk weer in mijn armen lag, was ik dankbaar dat ze nu weer hier mag zijn. 

Wilt u blijven bidden voor Ludmilla, dat ze weer mag gaan aansterken en mag opknappen. Maar ook voor oma en voor moeder die haar 8e kindje verwacht.

Datum: 21-11-2018

Opbrengst oliebollenactie

Ook dit jaar was het weer eem geslaagde oliebollenactie! Het heeft het super mooie bedrag van €4.746,40 opgebracht (inclusief de fooien)! 

We willen iedereen hartelijk bedanken die hieraan heeft meegewerkt. 

Datum: 19-11-2018

Nieuwe nieuwsbrief!

De nieuwe nieuwsbrief nr. 05-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 17-11-2018

Verlof en informatieavond

DV. 4 december hoopt Stefanie de WIldt met verlof naar Nederland te komen. 6 December DV. zal ze in de zaal van de kerk meer vertellen over haar werk in Oekraine. De avond begind om 19:30u. met inloop vanaf 19:00u. De collecte zal gehouden worden voor het derde sponsorjaar. Iedereen van harte uitgenodigd op deze informatieavond!

Kijk voor meer informatie onder het kopje ''nieuwsbrieven'' voor de flyer over deze avond.  

Datum: 16-11-2018

Verblijfsvergunning

Vandaag heb ik uiteindelijk mijn verblijfsvergunning mogen ontvangen. Vooraf moesten verschillende documenten geregeld worden en een aantal bezoekjes aan de migratiedienst. 4 weken geleden was mijn verblijfsvergunning verlopen, maar tot gisteren was de verlenging van mijn verblijfsvergunning nog niet binnen. Heel fijn dat ik hem vandaag uiteindelijk mocht ophalen. 

Datum: 16-11-2018

Een nichtje!

Afgelopen maandag mocht ik voor de 14e keer tante worden. Ik ben heel trots op mijn nichtje, Willianne! Alleen moet ik nog even geduld hebben om haar te kunnen zien in Nederland. Daarom heb ik het hier in het ziekenhuis met de zusters en dokters al gevierd. Ze vonden de Nederlandse traditie, beschuit met muisjes, na een geboorte erg leuk.

Datum: 30-10-2018

Werkvakantie groep

In de afgelopen 2 weken is er een werkvakantie groep geweest van 3 vrouwen. Ze hebben zich 2 weken mogen inzetten voor de kinderen in het ziekenhuis van Vinogradiv. In dit zelfde ziekenhuis werken al geruime tijd ook 2 lange-termijnwerkers (mijn collega's) voor een aantal dagen in de week. In dit ziekenhuis liggen namelijk 15-20 kinderen voor langere periode zonder hun ouders. Daarom is het heel fijn dat de kinderen nu meer aandacht en liefde mochten ontvangen wat ze zo hard nodig hebben.

3x per jaar organiseert ''children's relief" een werkvakantie naar Oekraïne. 2 a 3 weken werk je dan samen met de Nederlandse vrijwilligers in een van de ziekenhuizen.  

Datum: 30-10-2018

Oliebollen actie 2018

Ook dit jaar houden we weer een oliebollenactie! De overheerlijke oliebollen worden  gebakken door bakkerij Voordijk.

1 zak oliebollen (10 stuks) is €9.

2 zakken oliebollen (20 stuks) is €17.

Uw bestelling kunt u voor 1 november door geven door te bellen naar Dhr. de Wildt 0184-691712 

De oliebollen worden op de volgende dagen thuis bezorgt: 9, 10, 16 en 17 november. U krijgt te horen op welke datum de oliebollen bij u bezorgt worden. 

Alvast bedankt!

Datum: 06-10-2018

Ludmilla opgenomen in het ziekenhuis

Jullie kennen Ludmilla inmiddels allemaal wel en weten wie ze is. (Een meisje van 2 jaar dat door een hersenvliesontsteking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt, doof en blind is geworden en vermoedelijk een waterhoofd heeft.)

Ludmilla woont al weer ruim 2 maanden thuis. Elke week proberen we haar te bezoeken op het zigeunerkamp. Echt goed gaat het niet met Ludmilla thuis. We zien haar elke week steeds magerder worden. Als we vragen of ze wel voldoende eet, zegt moeder dat ze geen geld heeft om eten te kopen. Soms kan ze wat griesmeel kopen waar ze met water een papje van maakt. Het is dan te begrijpen dat ze mager wordt. Meerdere keren hebben we al gezegd dat Ludmilla gewoon met de maaltijd mee moet eten, ze is tenslotte al 2 jaar. Omdat Ludmilla alleen gepureerd voedsel kan eten hebben wij een staafmixer voor hen gekocht, maar nog steeds geeft moeder haar geen vast voedsel.

Viavia hebben wij gehoord dat moeder definitief afstand wilt tekenen van Ludmilla. Hier schrok ik van... Moeder heeft al nagevraagd hoe het proces van afstand tekenen van een kind in werking gaat. Of dit verzoek van moeder aangenomen wordt, is nog maar de vraag. In Oekraïne is het allemaal niet zo goed geregeld als in Nederland. In Oekraïne bestaan er helemaal geen huizen voor gehandicapten kinderen. Ik vroeg: 'waar blijven deze kinderen dan?' Het is heel erg om te zeggen, maar de dokter of de ouders zeggen zelf dat ze het zo ver niet laten komen. Wat gruwelijk! Ik vind het zelfs te verschrikkelijk om er over na te denken, laat staan dat dit dus hier echt in werkelijkheid gebeurt.

Vorige week toen ik Ludmilla weer bezocht en het kleine huisje binnen kwam, schrok ik heel erg. Ik zag daar Ludmilla liggen op het bed en ze leek wel stervende. Ludmilla zag er zo slecht uit, in en in wit en mager en ze reageerde niet meer op ons. Ze moet snel medische hulp krijgen, maar volgens moeder vond de dokter van het zigeunerkamp haar niet ziek genoeg. Wij hebben bij moeder aangedrongen om diezelfde dag nog opnieuw naar de dokter te gaan.

Een aantal dagen later (afgelopen dinsdag) hadden mijn collega en ik pauze en we liepen rond op het ziekenhuis terrein. Daar kwamen we Ludmilla en haar oma tegen. Oma vertelde dat ze zojuist de papieren had kunnen regelen dat Ludmilla opgenomen kan worden in het ziekenhuis. Oma was nu onderweg met Ludmilla naar de kinderafdeling. Wij liepen voor de 'veiligheid' niet mee. Als de dokter zou zien dat wij eventuele invloed hebben gehad op oma dat zij wilde dat Ludmilla opgenomen zou worden, dan zullen ze ons dat niet in dank afnemen. Even later werd ons gevraagd of wij de medicijnen voor Ludmilla konden kopen en betalen, moeder kan dit zelf namelijk niet.

Ludmilla ligt nu al enkele dagen in het ziekenhuis en ze lijkt wat op te knappen. De dokter zegt dat ze een beginnende longontsteking heeft. Gisteren vroeg de dokter ons of wij Ludmilla in bad konden doen, want Ludmilla stinkt nogal, zei de dokter. Dat was ook zo, moeder heeft Ludmilla zelf nog nooit thuis in bad gedaan. Het was fijn om Ludmilla weer te kunnen wassen. De wasbeurt was hard nodig. We hebben zelfs het water tussendoor moeten verversen. Wat heel bijzonder is, is dat moeder bij Ludmilla blijft slapen in het ziekenhuis. Het had ook anders kunnen zijn, dat moeder nu juist de kans zag om haar kindje achter te laten. Gelukkig heeft ze dit niet gedaan en mag Ludmilla gelukkig nog bij haar moeder zijn. 

Wilt u blijven bidden voor Ludmilla, maar ook voor moeder, dat ze tot de juiste beslissing mag komen of het wel verstandig is om definitief afstand te doen van haar kindje. 

Datum: 01-10-2018

Peren verkoop en plukactie

Afgelopen weken is er in Oud-Alblas verkoop van peren geweest . Dit heeft het mooie bedrag van €810,- opgeleverd! Hartelijk bedankt voor uw bijdrage!

2 Zaterdagen hebben we geplukt voor Stefanie in een boomgaard in Lexmond. Verschillende mensen deden hier aan mee. Het was gezellig en onspannend om zo met elkaar voor het goede doel bezig te zijn. Dit plukken bracht €300,- euro op. Ook de mensen die hieraan mee hebben geholpen heel erg bedankt!

In totaal heeft dit dus het mooie bedrag van €1110,- euro opgebracht. Dit bedrag is bestemd om het tweede sponsorjaar van Stefanie rond te krijgen. Het is ook bedoeld voor wat Stefanie naast haar werk mag doen wat de nodige onkosten met zich mee brengt, zoals: het 'vrouwenbezoek' en bezoek aan het kindertehuis. Binnenkort hoopt Stefanie een auto te kopen waardoor ze deze bezoekjes kan blijven doen. We waarderen jullie steun en inzet!

Datum: 25-09-2018

Bezoek uit Nederland

In de afgelopen week mochten mijn ouders en mijn zus bij mij opzoek zijn. Wij hebben in de afgelopen week veel ondernomen, zoals het ziekenhuis bezoeken, ''vrouwen bezoek'', kennissen bezocht en de omgeving laten zien waar ik woon. Het was heel fijn om hen te laten zien wat ik hier allemaal mag doen. En hoe leuk was het om ''mijn'' kindje, Ruth, aan hen te laten zien. Ook de zusters en dokter in het ziekenhuis vonden het leuk dat mijn ouders en zus het ziekenhuis bezochten. En daarom kwamen we er niet onderuit om met de zusters een warme maaltijd mee te eten. Het was bijzonder om met hen nu de vrouwen te bezoeken die ik altijd bezoek, ze hadden er namelijk al veel over gehoord. Wij mochten Victoria, Erzsika, Martha, de 2 buurvrouwen en mijn kleine naamgenootje bezoeken. Het deed mijn ouders en zus veel om te zien hoe deze vrouwen en families leven...  Het is niet te begrijpen hoe deze mensen in de aankomende winter weer moeten rond komen. Hun pensioen is immers maar €50 en de gasrekening €100,- per maand. Naast de vele emotionele ontmoetingen hebben wij ook zeker genoten van het bij elkaar zijn. Mijn ouders en zus verbleven in mijn huis, dus dat was erg gezellig. Zojuist kreeg ik het bericht dat ze veilig thuis zijn aangekomen.

Datum: 18-09-2018

Aangekomen in Oekraïne

Het was fijn om voor een aantal dagen in Nederland te zijn geweest en het jubileum van mijn ouders te mogen meevieren. Zojuist zijn mijn ouders, mijn zus en ik aangekomen bij mij thuis in Oekraïne. Wij hopen op een fijne week met elkaar.

Datum: 18-09-2018

laatste deel: God werkt in Oekaine

HET KINDERTEHUIS: Als uitbreiding op dit werk heeft de Heere (letterlijk) deuren geopend. Kinderen gaan vanuit het  ziekenhuis vaak naar een kindertehuis. De omstandigheden zijn daar niet goed. Er werd altijd gezegd dat je daar als buitenstaander niet binnenkomt, maar wat wilde ze graag weten hoe het ging met de  kinderen waar ze langere of kortere tijd voor gezorgd had. Vooral toen Ruben erheen was gegaan. Hij was een gevaar voor de andere kinderen en had gezegd dat er toch niemand van hem hield. Ze móést hem gaan vertellen dat God wel van hem houdt. Ze had hem al wel gezegd dat zij toch van hem hield, maar dit was zoveel belangrijker. En hij moest zeker niet denken dat hij alweer in de steek gelaten werd.  Biddend is ze er met haar collega heengegaan en…ze werden binnengelaten. Ze mochten in het lokaaltje zijn. Daar konden ze een poosje met hem spelen, voorlezen uit de kinderbijbel en met hem bidden. Daarna zijn ze dat elke week blijven doen. Inmiddels kent  ze er meer kinderen en die mogen dan ook komen. De eerste keer liet ze daar een kinderbijbel achter, maar die kwam keurig boven op een hoge plank te staan bij al het speelgoed wat voor de kinderen gegeven is en van de kinderen afgepakt is, waar ze nooit mee mogen spelen. Dus elke keer zelf komen om uit de bijbel te lezen en vertellen is echt nodig.

Zo is ze daar ook in contact gekomen met Simeon. Hij zocht zelf contact .  Hij werd bijna 18 en vertelde dat hij er erg tegenop zag om vanuit het kindertehuis op een andere plek te gaan wonen. Een dag na hun verjaardag moeten ze weg en komen bijna allemaal in een haveloze flat waar ‘alle’ jongens verslaafd en ‘alle’ meisjes prostituee worden. Hij zei te willen leven zoals God dat wilde en dat hij veel uit zijn ‘Bijbel’ las.  Stefanie is voor hem contact gaan zoeken met een christelijk huis waar jongeren vanaf 18 jaar kunnen wonen. Gelukkig was er een plekje voor hem.  Toen een paar van ons met Stefanie mee mochten naar dit kindertehuis, kon ze hem dit vertellen. Ze had ook een Bijbel voor hem meegenomen. Voor we het hek binnenreden hebben we  naar Stefanies gewoonte eerst gebeden. We stonden een poosje te wachten in de gang voor we iemand van de leiding zagen. (Toeschietelijk zijn ze nog steeds niet.) Ruben was ineens naar een andere huis gegaan (maar hopen dat zijn nieuwe adres te achterhalen is) Alex was er wel. Ook Simeon kwam ons even later opzoeken. Een sympathieke jongen, maar een die echt niet weet hoe zijn toekomst eruit zal zien. We merkten een haast natuurlijk vriendelijk overwicht van hem op de jongere, soms brutale kinderen. “Maar ik heb een Bijbel”, zei hij toen Stefanie hem de Bijbel wilde geven. Hij ging hem halen. Het bleken de Psalmen te zijn, met daarachter wat  gebeden. Mooi, maar nog mooier om te zien hoe blij hij nu was me een complete Bijbel. Hij leek van het bestaan daarvan niet te weten en ging er meteen in lezen. Nadat hij van het plekje in het christelijke tehuis gehoord had, twijfelde hij toch. Hoe kan hij ook vertrouwen hebben in een nieuwe omgeving en nieuwe mensen? Hij wilde erover nadenken. Met elkaar hebben we gebeden. Gouden momenten die nu ik eraan terug denk zo’n troost blijken te zijn. De Heere heeft dit ook gezien en gehoord en weet nu wij het niet weten, waar hij is en hoe het met hem gaat. Stefanie is er daarna nog met Victoria geweest om hem beter in zijn eigen taal uit te kunnen leggen wat voor huis het is en hem ervan te overtuigen dat het echt beter voor hem is. Hij wilde het, maar toen hij hoorde waar het huis was schrok hij er toch voor terug; daar woonden jongens die hij uit het kindertehuis kende en die hem vaak dwars gezeten hadden. Hij zag het niet zitten. Toen ging hij over zijn verleden vertellen; zijn moeder had hem als klein kind bij het oud vuil achtergelaten. Hij heeft in verschillende internaten gewoond. Toen hij 14 was wilden zijn opa en oma hem adopteren. Dat lijkt mooi, maar bleek alleen maar om hem als slaaf te kunnen gebruiken. Toen zijn moeder hem zag, zei ze: “Ben je nog niet dood?” Hij werd door zijn familie ernstig mishandeld. ‘Op een dag lag ik geknield op straat terwijl mijn familie me schopte. ‘Toen heb ik gebeden of ik verlost mocht worden van deze familie. Op dat moment kwam de politie en kwam ik opnieuw in een internaat…en nu 3 maanden geleden in dit kindertehuis.’  Stefanie is opnieuw gaan zoeken naar een plekje voor hem. Ze vond een plek waar hij zou kunnen werken; op een tuinderij. De baas is Christen en betaald zijn mensen eerlijk uit. Maar nog geen plek om te wonen. Nog één keer heeft Stefanie hem op kunnen zoeken met haar collega Marianne, voor zijn verjaardag. Hij zei echt elke nacht in zijn Bijbel te lezen en vertelde wat hij gelezen had. Hij had zijn tas klaargemaakt voor vertrek; een kleine weekend tas; dat was zijn hele ‘bezit’. Nu is hij zondag 6 augustus 18 jaar geworden en ’s maandags door het kindertehuis ergens heen gebracht. Stefanie weet niet waarheen. Ze had hem haar mobiele nummer gegeven en hij zou bellen. Zijn mobiel lag nog in de kluis. Helaas heeft ze nog niets van hem gehoord. Waar is hij? Hoe gaat het met hem? Het enige wat ze weet is dat hij zijn tas bij zich heeft met daarin zijn kostbaarste schat; zijn bijbel. Heel moeilijk om hem los te moeten laten. Er zelf tussenuit en in Gods handen laten. Hij is nog voortdurend in haar en onze gedachten en gebeden. Nu ook in die van u?  Eigenlijk moet ik zeggen; in ons hart en gebed, want door al deze ontmoetingen ontdekten we dat er meer mensen passen in ons hart dan in ons hoofd. Ons hoofd is beperkt maar ons hart niet.

Laat in de avond van de dag dat ik dit typte ontvingen we van Stefanie de volgende app: ‘’vanmiddag zijn wij (Marianne, Mirjam en ik) naar het kindertehuis geweest. Eerst hebben we met de kleine Alex in het klaslokaaltje gespeeld en daarna met alle kinderen buiten. Maar toen we met Alex in het klaslokaal waren deed ik een erge ontdekking. De tas van Simeon met al zijn spullen erin stond daar gewoon nog op dezelfde plek waar hij zondag stond. Is Simeon dan helemaal niet weg? Of is hij weggegaan zonder spullen? Ik heb voorzichtig in zijn tas gekeken, daarin zaten zijn kleren, de roomse bijbel, de bijbel die ik hem had gegeven en het cadeautje wat wij hadden gegeven. Maar wat nog het ergste was: het papiertje met mijn telefoonnummer zat ook in zijn tas. Waarom zou hij weggegaan zijn zonder zijn spullen mee te nemen?? Nu kan Simeon mij zelfs niet bellen. Ik kan mij suf denken maar kom er niet uit. Waar zou hij nu zijn? Hij heeft niet eens kleding, spullen of zijn bijbel waar hij zo blij mee was. Toen ik thuis kwam zag ik een sms op mijn telefoon met: ‘’Bel mij asjeblieft terug’’. Dat was de sms zoals Simeon had gezegd die te zullen sturen. Ik was helemaal blij. Deze sms was inmiddels al een uur geleden gestuurd. Ik belde dit nummer maar kreeg een man aan de telefoon. (dus geen Simeon) Hij zei dat hij geen sms gestuurd had. Ik begreep niet goed wie deze man was. Hij woonde ook in Uzgarod. (dezelfde stad waar Simeon nu zou moeten zijn) Ik vroeg of hij Simeon kende, hij mompelde iets van ja. Ik vroeg of ik Simeon aan de telefoon mocht maar dat mocht/kon niet. Na een half uur belde dit zelfde nummer mij weer terug. Nu was het een vrouw. Zij wilde precies weten wie ik was en ik wilde natuurlijk precies weten wie zij was. Na een lang telefoongesprek bleek haar broer de directeur van het christelijke huis in Uzgarod te zijn. Maar zij en ik hebben allebei geen idee hoe het ooit kan dat ze mij een sms heeft gestuurd. Het is voor mij een raadsel, of een besturing? Ik heb haar uitgelegd dat ik al contact heb gehad met haar broer, de directeur van dit Christelijke huis. Maar dat Simeon daar niet wilde wonen omdat hij bang is voor de jongens daar. Morgen gaat deze vrouw bellen met haar broer of Simeon toch bij hen is aangekomen en of hij misschien weet waar Simeon nu is.

Recent nieuws over Simeon (na een paar weken): deze week heeft hij met een mobiel van iemand anders Stefanie kunnen bellen. Hij vroeg of ze kon komen. Hij sliep op straat en had geen eten. Helaas kon ze er niet heen. (het is 3 uur rijden vanaf Vinogradiv, haar auto stond in de garage ze kwam bijna voor een week met verlof naar Nederland.)

Dat was heel moeilijk voor haar, maar dat was het nog meer toen hij net weg was en ze hem los moest laten zonder een goed plekje voor hem geregeld te kunnen hebben.

Gelukkig heeft ze hem toen over kunnen geven aan de Heere, wetend dat ze voor hem gedaan heeft wat ze kon doen. Ze zag toen ook dat het zo beter was, anders  was het te veel haar werk geweest als het goed met hem zou gaan.

Nu mag ze weten dat hij in Zijn handen veilig is en mag zo voor hem bidden. Wij voelen ook een sterke band met hem in het gebed en mogen elke keer ervaren dat het goed is wat God doet.

Na haar verlof wil ze hem op gaan zoeken. Ze heeft hem wel een telefoonnummer kunnen geven van de christelijke werkgever van de tuinderij waar ze al eerder contact mee had gezocht en waar hij zou kunnen werken.

Inmiddels heeft Stefanie deze man gebeld en gehoord dat Simeon inderdaad gebeld heeft.  Ze zouden elkaar zondag in de kerk ontmoeten, maar helaas was Simeon daar toen niet gekomen. We blijven voor hem bidden.

Wat is goede opvang van zulke jongeren die het kindertehuis verlaten toch hard nodig.

 

Ook wam er recent verdrietig nieuws over de zoon, die toen we zijn ouders bezochten al twee dagen kwijt was. Eerder leek hij tijdelijk weer op ‘het rechte pad. Nu was hij opnieuw al 10 dagen kwijt, en werd  toen dood gevonden in de kassen van Wadim.  (Waarschijnlijk aan een overdosis alcohol. Had hij nog hulp willen halen?) Zijn moeder had drie jaar gebeden voor jongerenwerk in haar wijk om jongeren in aanraking te brengen met de  Bijbelse boodschap. Dat werk mocht er komen, maar haar eigen zoon viel terug en nu is hij overleden.

 
 

 

 

 

 

Het ‘kleuterschooltje” wat Anja (leuk om te weten dat Anya (spreek uit: Anja) in het Hongaars, moeder betekent.) hier op mocht richten hebben we ook bezocht. Ze werkte eerst onder straatkinderen. De vraag om een christelijk schooltje kwam vooral uit de gemeente. Toen het werk onder straatkinderen overgedragen was, maar vooral toen God haar zelf de aanwijzing gaf uit Jesaja 54 (Maak de plaats uwer tent wijd) heeft ze dit huis durven kopen; Een stap die ze zonder deze duidelijke opdracht voor haar, nooit had durven nemen. Ze heeft een stichting gevonden waarbij ze dit onder kon brengen. Verder wordt ze gesteund door haar eigen achterban. Ze merkt daarin vooral Gods trouwe zorg en Zijn leiding. Mooi om in verschillende gezinnen waar we kwamen te  horen dat de kinderen daar naar school gaan of gingen. Dit jaar is  ze met een Oekraïense man getrouwd en toen wij er waren vertelde ze het blijde nieuws dat ze een kindje verwachten.

NEDERLANDSE AVOND:Elke dinsdagavond houden Stefanie, Marianne, Mirjam (die er nu ook is), Jorien en Anja, een Nederlandse avond. Ze eten om de beurt bij elkaar, houden Bijbelstudie, dragen gebedspunten aan, bidden met elkaar en kunnen bijpraten.

 

LECTUUR: Voor we weggingen hebben we gezocht naar lectuur in het Russisch. Van het Deputaatschap Bijbelverspreiding en -Israël kregen we aan heel aantal mooie boeken. Een Johannesevangelie kan al snel uitgedeeld worden’, maar wie zou er behoefte hebben aan de uitgebreide Bijbelverklaring van Matthew Henry of een boek van Boston of Brakel? Dat we ons hierin vergist hadden bleek wel toen Stefanie twee delen van de Bijbelverklaring mee naar de dienst nam om aan de voorganger te geven. Maar juist ook gemeenteleden waren blij verrast over zulke mooie boeken en vroegen of ze  die ook mochten lezen. Een vrouw die zo’n boek bekeek kreeg tranen in haar ogen toen ze zei; ‘Dit is mooi. Dat wil ik graag lezen.’ Toen werd bedacht dat deze boeken dan het best in de kerk kunnen komen te staan, zodat alle gemeenteleden ze kunnen lenen en lezen. De dominee was erg blij met deze mooie boeken.  Hij wil ze ook uitlenen aan gemeenteleden. Youra was heel blij met een kinderbijbel voor de kinderen.

KERKDIENSTEN: De dienst begint al om 9 uur. Daarvoor kunnen alle gemeenteleden elkaar in de tuin ontmoeten. Wat een mooie verrassing om Anja Graveland hier te zien. Ik wist dat er een Anja was, want we zouden een tas van haar ouders voor haar meenemen. Nu bleek ze een vroegere collega van school te zijn. Ze is daar al 11 jaar en kan inmiddels heel goed Oekraïens en Russisch. Zoals ze altijd voor Stefanie doet, kon ze nu ook voor ons de hele dienst vertalen. Een leerzame preek over David en Goliath. Wat zijn uw Reuzen? Davids geloof begon met gehoorzaamheid aan zijn vader. Door angst trekken we ons terug.

De volgende zondag was de voorganger naar jongerenkampen die in de omgeving gehouden werden. Een oudste ging voor; weer een leerzame, maar ook  schuldig stellende preek, waarbij  de gemeente op Christus geworpen werd. Uit Filippenzen 2 over nederigheid, dienend zijn zoals Christus was, geen eigen gelijk halen, maar de ander uitnemender achten dan zichzelf.’

Na de dienst gaf een vrouw een getuigenis wat we graag doorgeven: Ze vertelde dat in 1994 haar zoon was overleden.  Dat was een groot verlies. Nu had ze geleerd hoe erg het is als ze kansen voorbij liet gaan als God haar riep; Dat is nog een veel groter verlies. Ze riep op om de Heere elke dag te dienen en te volgen.

Ze vertelde ook dat ze een klein ‘radiootje’ had waar ze preken mee kon luisteren. Ze merkte dat ze het aan een vrouw uit haar flat moest geven, die nooit naar een kerkdienst kon. Ze vond het moeilijk, maar deed het toch. Die vrouw vertelde een paar dagen later er heel blij mee te zijn. Maar de Heere zorgde voor mij; die week kwam iemand die hier niets van wist een nieuw ‘radiootje’ brengen.

’s Middags luistert Stefanie altijd de ochtenddienst uit Alblasserdam mee en konden we de mooie preken over Rachel en Lea meeluisteren; het gaat niet om onze doelen of plannen, maar of God Zijn doel met ons bereikt.

De God van daar is ook de God van hier. Ook dat hebben we met verwondering mogen opmerken in ons gezin, in de gemeente. En dan is het ook weer goed om hier te zijn. Waar God is, kunnen wij ook zijn.

Datum: 04-09-2018

Voor een aantal dagen naar Nederland

D.v. 13 september hopen mijn ouders 40 jaar getrouwd te zijn. Ik hoop voor een aantal dagen naar Nederland te komen om dit feest mee te kunnen vieren. D.v. volgende week dinsdag hoop ik samen met mijn collega naar Nederland te rijden en woensdagavond aan te komen. D.v. 18 september vlieg ik samen met mijn ouders en zus terug naar Oekraïne. Mijn ouders en mijn zus verblijven één week bij mij. Ik kijk heel erg uit naar het jubileum van mijn ouders en ook dat ik hen kan laten zien waar ik woon in Oekraïne

Datum: 03-09-2018

Nieuwe actie: plukken voor Stefanie!

Onder het kopje ''acties'' staat een nieuwe actie: plukken voor Stefanie. De eerst komende drie zaterdagen (8, 15 en 22 sept.) gaan we appels en peren plukken om het resterende geld van het tweede jaar werken in Oekraine voor Stefanie binnen te krijgen. Komt u mee plukken? 

Wilt u een sponsorlijst gebruiken om aan familie, vrienden, kennissen en gemeenteleden te vragen of ze u/jou willen sponsoren per uur. Dat kan! Het pdf bestand van de sponsorlijst kunt u vinden onder het kopje ''nieuwsbrieven''. 

Datum: 30-08-2018

Nieuwe nieuwsbrief!

De nieuwe nieuwsbrief nr. 04-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 30-08-2018

God werkt in Oekraine deel 2

.

BEZOEKEN OP ZATERDAG: Op zaterdag mochten we mensen uit een buitenwijk van de stad bezoeken. Op zondag worden ze altijd opgehaald om de kerkdienst bij te kunnen wonen en op vrijdag werd er bij een van deze vrouwen thuis een bijeenkomst gehouden. We hoorden al dat drie van deze vrouwen al jaren bij elkaar kwamen om te bidden voor de jongeren van hun wijk die nog nooit van het evangelie gehoord hadden. Een paar weken geleden is er vanuit hun gemeente voor het eerst een jongerenkamp georganiseerd in deze wijk. Er kwamen 50 jongeren. Toen het kamp voorbij was, wilden ze niet naar huis, omdat ze meer van de Bijbel wilden weten en nog niet wisten hoe ze bekeerd konden worden. Wat verblijdend. De week erna zijn al deze jongeren omgepraat. De duivel zit niet stil… Wadim, die het ouderenhuis beheert en  vanuit die functie ook pastorale bezoeken aflegt en bijdraagt aan deze bijeenkomsten, ging met ons mee. Weer een dag waarop we zoveel goede ontmoetingen kregen. Soms bleek dat in kleine dingen, maar toch groot omdat er een leven met de Heere achter schuil ging. Bijvoorbeeld de vrouw in het ouderenhuis die deze dag op haar kamer wilde blijven om er de bijbel te lezen en te bidden: Deze dag was voor haar gemeente een gedenk en feestdag, omdat ze daar niet naar toe kon, wilde ze de dag zo doorbrengen. Tijdens een rondleiding door dit mooie ouderenhuis vingen we zo een glimp van haar op. Of toen we binnenkwamen bij een vrouw van 83 jaar in haar flatje: “Ik woon hier, omdat de Heere hier woont en als de Heere hier niet woonde, woonde ik hier ook niet.” vertrouwde ze ons toe. Wat puur en veelzeggend. Haar ietwat ondeugende glimlach waarbij er een kuiltje in haar wangen kwam en ze haar ogen tot spleetjes kneep, deden mij denken aan de psalmregel: in hunne grijze dagen, blijft hunne jeugd gewis. Zij zullen groen en fris gewenste vruchten dragen. Ook van die  vruchten mochten we horen…….

We kwamen bij de vrouw waar de bijeenkomsten altijd werden gehouden. Een zoon was vaak dronken en haar andere zoon was nu al twee dagen kwijt. Deze zoon las eerst in de bijbel en kwam ook naar de bijeenkomsten. Wat een zorg. Dit was een van de vrouwen die gebeden hadden voor het jongerenwerk. Wat wordt het dan weer begrijpelijk dat ze de nood van de jongeren in de wijk voelen. Toch merkten we vertrouwen dat God overal boven stond. Wat leerde ik veel van Wadim. Toen ik hem vroeg hoe het nu verder moest met het jongeren werk, zei hij slechts: “Dat weet de Heere”. En toen ik zei: ‘Ja maar je ziet wel wat de duivel probeert’, zei hij haast achteloos: ‘waar Gods Geest komt, gaat hij vanzelf op de loop.’ Wat een les: we moeten hem wel doorhebben, maar nooit met ontzag over hem denken of spreken. Even later vertelde hij overigens dat er op de laatste bijeenkomst al weer 15 van deze jongeren waren.

Op een bankje in de tuin bij de vrouw die in de dienst een getuigenis gaf over het verlies van haar zoon, vertrouwde Wadim ons toe: “Vanmorgen werd ik wakker en had veel plannen voor vandaag, maar toen zei ik: “Heere wat wilt u dat ik vandaag doe? En wat is het nu goed om deze mensen te bezoeken. De Heere is hier.” Omdat ik het ook vaak moeilijk vind hoe ik de dag goed indeel, leerde ik hiervan dat de weg achter de Heere aan een smalle weg is, waarbij wij al gauw denken aan het moeilijke daarvan, maar wat een ontdekking dat het ook alle keuzestress weghaalt.

We kwamen bij een echtpaar, waarvan de vrouw twee jaar geleden gedoopt was. Haar man had een grote groentetuin. Bomen vol heerlijke perziken. Hij had net maiskolven gekookt. We aten maiskolf, perziken en kregen koffie in, naar Oekraïense gewoonte, heel kleine kopjes. Haar zorg was dat haar man de Heere Jezus nog niet kende. Hij ging wel eens mee naar de    kerk, maar niet altijd. Wadim zei tegen hem: “Je vrouw kent nu de Heere Jezus en zij praat erover met je. Jij moet Hem ook leren kennen. De Heere Jezus heeft jou lief. (Hier gelukkig niet gesuggereerd alsof hij wel wilde, maar op God moest wachten.) Huilend zei hij; “Ja, dat is nodig.”  De vrouw zei: “Vanmorgen werd ik verdrietig wakker. Ik heb gebeden of ik vandaag andere christenen mocht ontmoeten: Dit is de verhoring. God Geest was merkbaar aanwezig. Ook toen we elkaar op mochten dragen in het gebed. De volgende zondag was hij weer met zijn vrouw in de dienst.

 

NAAR HET ZIEKENHUIS; de afdeling waar baby’s vaak langere tijd verblijven; Stefanies eigenlijke taak in dit land. Ze heeft net de zorg gekregen over een heel klein meisje van drie weken oud, waarvan de moeder is overleden. Ze heeft haar Ruth genoemd. Wat ze als christen voor deze kinderen kan betekenen is minder zichtbaar, maar daarom niet minder belangrijk. Als we bedenken dat God  zonder ons in deze kinderen kan werken en voor heel kleine kinderen vooral het gebed van ons vraagt, is dit werk niet minder belangrijk. (wat kunnen wij er dan alleen maar teveel zelf tussen zitten en achteloos zijn in wat we wel moeten doen als opvoeders) Aan de muur in de kleurrijke ruimte hangt het mooie gedicht: ‘’ Ik leg de namen van mijn  kinderen in Uw handen.’ Daardoor besefte ik nog meer: ‘Dat geldt natuurlijk net zo goed voor deze kinderen; zelfs als er geen naam bekend is van het kind en ze die zelf moeten bedenken.’ Ook naamlozen zijn bij God bekend.

 

Dat kinderen soms na lange intensieve verzorging ineens weggaan blijft moeilijk. U hebt hierover op Stefanies blog kunnen lezen als ze over Ludmilla schrijft. Dat gebeurde toen wij er net waren, zodat wij haar niet meer gezien hebben.

 

Wordt vervolgd..

 

Datum: 18-08-2018

God werkt in Oekraine

“Stromen van zegen..”: We hebben het samen met een Oekraïens gezin gezongen, maar hebben het tot onze verwondering,  in onze vakantie hier, vooral ondervonden.

Stefanie vroeg ons een blog te maken met onze ervaringen, die meteen ook veel laten zien van het werk wat Stefanie mag doen. Op het eerste gezicht geen situatie om over naar huis te schrijven; als ze ’s avonds thuis komt lopen er regelmatig dronken mannen door haar straat en een dronken buurman met z’n zoon rond haar huis. Nee, bang is ze niet. Rustig maakt ze met allerlei mensen in haar omgeving contact. Ze durft onderdeel van haar omgeving te zijn. Of ze nu even een sok (een douche of wasmachine is er niet, dus het ziet er echt wat anders uit dan bij ons) aantrekt bij haar overbuurvrouw, medicijnen voor iemand gaat halen of op de markt een zigeuner jongetje tegenkomt, die omhelst, van oor tot oor straalt bij de herkenning en een pak babyvoeding voor zijn zusje koopt.

 

BEZOEKEN OP VRIJDAG: We hadden het voorrecht om veel mensen te ontmoeten in hun huizen omdat we in groepjes of met elkaar de gesponseerde pakketten brachten bij mensen of gezinnen die dat konden gebruiken. Voor ons lag de zegen in de ontmoeting met de mensen in hun woningen en omdat we van veel ontmoetingen kunnen zeggen; een ontmoeting van hart tot hart.

 Wat een gastvrijheid  hebben we ook ervaren in elk huis waar we kwamen. Wat stellen ze hun huis en hart open voor anderen en wat delen ze rijk van het weinige wat ze zelf hebben.  Ook geven ze wat ze krijgen weer door aan een ander gezin die het nog veel meer nodig heeft. En dat ze zo ook omgaan met geestelijke rijkdom die ze hebben ontvangen, laat het volgende verhaal zien:

We gingen naar Erzika. Stefanie heeft haar in het ziekenhuis ontmoet, haar toen een bijbel gegeven, waar ze ook belangstelling voor toonde. Later bezocht ze haar thuis. Ze heeft al eens geschreven hoe het flat eruit zag; oud, vies, veel ramen eruit, vuil in de gangen, kleding op hopen in de gangen, al lang geen stromend water en geen wc potten. Deze manier van leven te zien had haar erg geschokt, vooral omdat je niet weet hoe je hier helpen kunt. Erzika was toen bij een buurvrouw ingetrokken, zodat ze maar een vertrek hoefden te verwarmen. Deze buurvrouw was vaak dronken en had een slechte invloed op haar. Uit haar bijbel las ze niet meer. Wat waren we blij dat we haar nu weer in haar eigen huisje aantroffen en dat haar bijbel nog opengeslagen op haar bed lag. Staand of zittend op haar bed pasten we net in de kleine ruimte. Nee bij de buurvrouw konden we de boodschappen nu niet brengen; ze was dronken. “Niet goed voor de kinderen”; liet ze bezorgd weten. We lieten de tassen bij Erzika en zij zou ze later geven. Toen we ook een Johannesevangelie voor de buurvrouw gaven, zei ze: Dan lees ik het eerst zelf en dan geef ik het door. (Waren er maar meer mensen op die manier begerig. Ze zal niet door gehad hebben dat ditzelfde ook in haar bijbel stond.) Zelf zal ze heus blij geweest zijn met de boodschappen die ze kreeg, maar het meest verheugd toonde ze zich met de groot letterbijbel die ze van Stefanie kreeg. Wij hadden van verschillende deputaatschappen wat Russische lectuur meegekregen, zodat we haar ‘de Christenreis‘ konden geven. Ze vertelde dat ze nu liever weer hier woonde waar ze  in haar bijbel kon lezen. Ze paste nog wel elke dag op de kinderen van haar buurvrouw. Ze las hen dan ook voor uit de bijbel. Gelukkig hadden we ook een kinderbijbel bij ons, zodat ze daar nu ook uit voor kan lezen. Ontroerend; wat ze zelf nog maar net ontvangen had, was ze al aan het uitdelen. Zo wil de Heere dat toch? Inmiddels is Stefanie weer een keer bij Erzika geweest. Ze liet weten de groot letterbijbel en de Christenreis al helemaal uitgelezen te hebben. “In het begin begreep ik niet goed wat voor verhaal het was, maar later wel en kon ik niet meer stoppen met lezen; ik had het in twee en een halve dag uit. Ik wil allebei de boeken nog een keer gaan lezen.'' vertelde ze. Ook leest ze voor uit de kinderbijbel aan de kinderen van haar buurvrouw. Ze vertaalt het daarna in het Hongaars, omdat de kinderen dat beter begrijpen. Ze vinden de verhalen heel mooi.

….Wat houden wij onze materiele en geestelijke welvaart gemakkelijk voor onszelf. Welvaart leert niet delen…… Wat een lessen….En dan moet in de praktijk nog gaan blijken wat we er van geleerd hebben.

Boven in deze flat woonde een jonge moeder met vijf kleine kinderen. Kleden voor de ramen om de zon tegen te houden. In de donkere ruimte lag een baby zonder kleertjes op een kleed. Een klein jongetje liep zo rond.  Toch leek dit een blijde moeder en opgeruimd vertelde ze dat ze net de was had gedaan. Fijn om ook hier wat achter te kunnen laten met een Johannes evangelie. En wat een indrukken laten zij bij ons achter…Hopelijk zoveel dat we hen in het gebed niet vergeten. Gezellig liep ze , met twee kleine kinderen, al die trappen af met ons mee naar buiten om ons uit te zwaaien

 
 

Gelukkig was Lajos (man van Victoria) met ons meegegaan en mogen we weten dat hij zich van God geroepen weet en daarom vaker naar deze flat gaat, wat mensen bezoekt en met jongeren contact probeert te krijgen.  Waar wij niet zouden weten waar te beginnen om aan de situatie van deze mensen iets te veranderen, weet God dat wel.

’s Avonds zouden we naar een gezin van de gemeente gaan. Youra, Viki, Rebekka,  Esther, Abigail en Stefanie. (Vernoemd naar Stefanie, die hier inmiddels vaker komt; Ja de gemeente is hier als een grote familie.) Toen we in de ochtend bij het gezin van de voorganger waren, vertelde zijn vrouw dat haar man naar dit gezin gegaan was. Ze hadden gebeld of hij voor hen wilde bidden omdat ze geen eten meer hadden.  Met verwondering zie je dan iets van Gods wonderlijke leiding: Toen ze hoorde dat wij er ’s avonds heen zouden gaan, zei ze: “O, dan is de verhoring al onderweg.” Als u zich afvraagt of zo’n  voorganger niet met middelen kan helpen, moet u weten dat zijn vrouw vertelde dat ze binnenkort waarschijnlijk op straat staan, omdat het huis wat ze huren aan iemand anders gegeven wordt.

We hadden het gezin van Youra ’s zondags in de gemeente al gezien, maar mochten nu in hun huis zijn. We ontmoetten betrokken ouders en vier lieve kinderen in een opgeruimd en schoon huis in een flat. Nee, ze konden ons geen stoel aanbieden, maar wat was het goed om tussen de bedden in de kamer in een  kring op de grond te zitten en met  elkaar te praten.  Hij hoopte van ons te kunnen leren hoe je de Bijbelse boodschap en opvoeding beter op de  kinderen kunt overbrengen. Wij leerden van hen waarschijnlijk  meer.  En wat onmisbaar en fijn dat Stefanie al zoveel kon vertalen. We hebben met elkaar gezongen (Er komen stromen van zegen in het Russisch en Nederlands tegelijk) en gebeden. Wijzend naar de tassen met inhoud, zei de vader: “Wat we gekregen hebben is fijn, maar dit is nog veel fijner. En dat terwijl ze die dag waarschijnlijk nog niet gegeten hadden. Gods Woord was voedsel voor hen. We zullen dit gezin niet snel vergeten: Het Woord verbindt.

Wordt vervolgd..

Datum: 07-08-2018

Ludmilla is naar huis!

Twee weken geleden kregen we van de hoofdzuster te horen dat Ludmilla diezelfde dag nog naar huis moest, en of wij haar dan thuis wilden brengen. Dit kwam heel onverwachts voor ons. We hadden eigenlijk geen andere keuze dan haar vandaag thuis te brengen, want als wij het niet zouden doen dan zouden ze zelf wel vervoer regelen of Ludmilla zou naar een kindertehuis gaan voor gehandicapte kinderen, waarvan we weten dat de zorg niet goed is.

Binnen een half uur hadden we kleertjes, fles, eten enzovoort bij elkaar gezocht om met Ludmilla mee te geven.

Na 20 minuutjes rijden kwamen we aan op het zigeunerkamp in een klein dorpje. Moeder werd gehaald en kwam naar ons toe lopen. Moeder zou haar kind na een jaar weer zien. Moeder leek te schrikken toen ze Ludmilla zag. Ze vroeg of Ludmilla ziek was. Een zuster (die mee was) vertelde dat Ludmilla niet ziek is maar dat ze niet kan zitten, staan, kijken en horen. We gaven Ludmilla in de armen van moeder. Na nog een uitleg dat Ludmilla alleen gepureerd eten eet en dat ze elke dag medicijnen moeten geven voor haar epilepsie, liep moeder met Ludmilla en de rest van de familie weer terug het kamp in.

Daar ging Ludmilla, naar een plek waar ze nog nooit heeft gewoond, met voor haar vreemde mensen die haar eigenlijk niet echt kennen. Het is moeilijk om haar nu los te laten.. Maar helemaal loslaten hoeven we haar niet. We mogen haar blijven opdragen in het gebed. Dat de Heere de moeder van ludmilla wijsheid en kracht mag geven hoe ze voor Ludmilla moet zorgen.

Wij hopen in de aankomende dagen af en toe even bij Ludmilla op bezoek te gaan, om te kijken of het moeder lukt om Ludmilla eten te geven, want je moet Ludmilla echt kennen om te weten op welke manier ze precies eet.

Datum: 17-07-2018

Neem je Ruben mee naar huis?

Een aantal weken terug heb ik jullie in een blog (20-06-18) verteld over Ruben*. Wellicht heeft het jullie ook aangegrepen dat Ruben vaak aan zelfdoding denkt en ook aan het doden van andere kinderen. Dit is natuurlijk heel erg voor hem, maar ook een gevaar voor kinderen om zich heen. Daarom moest ik dit toen melden bij de zuster. Meteen op diezelfde dag hebben ze hem op laten halen door mensen van het kindertehuis. Hoogstwaarschijnlijk is tegen Ruben gezegd dat hij weg moest omdat hij kinderen wilde laten stikken. Ruben wist toen dus dat ik hem had ‘verraden’, want Ruben had dit alleen tegen mij verteld. Ik voelde dat ik Ruben moest gaan opzoeken om het te kunnen uitleggen en te zeggen dat ik echt van hem houd, ook al heeft hij deze vreselijke gedachten in zich om andere kinderen te doden, en hem te zeggen dat God er altijd is en van hem houdt.

Mijn collega voelde dat ze Esther* moest gaan opzoeken. Over Esther kan je lezen op de website van mijn collega www.marianneinoekraine.nl

Wij wilden dus heel graag Ruben en Esther bezoeken, maar dit zou waarschijnlijk niet mogelijk zijn omdat het kindertehuis niet op ‘pottenkijkers’ zit te wachten. Uiteindelijk zijn we toch maar naar het kindertehuis gegaan. Nadat we ons hadden voorgesteld, werden Ruben en Esther gehaald en mochten we met hen in een klaslokaaltje spelen. Eerst was Ruben heel bang voor mij.. en dat begreep ik op zich wel, want hij was bang om nog straf te krijgen van mij. Na een kwartiertje had hij door dat we alleen leuke dingen samen zouden doen. We hebben samen met Ruben en Esther leuke spelletjes gedaan, gepraat en na afloop met hen gebeden.

Inmiddels hebben we ze al weer 4x in het kindertehuis bezocht. Een gedeelte van onze bezoekjes speelde alle kinderen buiten. We hadden daarom ook contact met de andere kinderen. De kinderen bleven ons maar vragen: ‘’Gaan jullie Ruben en Esther meenemen naar huis? Dat mag echt hoor!’’. We probeerde uit te leggen dat wij dat niet zomaar konden. Dat was een hele teleurstelling voor de kinderen, maar eigenlijk triest dat deze kinderen eigenlijk van ‘niemand’ blijken te zijn..  Ze moeten maar net geluk hebben dat er iemand langs komt om hen te adopteren

Wij zijn dankbaar dat wij Ruben en Esther mogen bezoeken, en vooral dankbaar dat we ook iets mogen vertellen van God en dat we na elk bezoek met elkaar mogen bidden, al is dit nog wel lastig in een andere taal, maar God kan werken in de harten van deze kinderen.

Wij bidden dat God mag werken in deze kinderharten en ook dat wij deze kinderen liefde mogen geven. Wij hopen dat we dit mogen blijven doen, alleen ligt het kindertehuis wel 40km verderop. Het is redelijk goed te doen met de auto maar morgen hoopt mijn collega (zij heeft een auto) te verhuizen naar Vinogradiv om daar te gaan werken in het andere ziekenhuis. Doordat zij gaat verhuizen wordt het voor ons wat lastiger om wekelijks het kindertehuis te gaan bezoeken. Voor die collega zal het dan bijna 2 uur rijden zijn om het kindertehuis te bezoeken en omdat mijn andere collega en ik geen auto hebben zal dit erg lastig worden, maar ik heb er vertrouwen in dat ook dit geregeld kan worden, omdat het kindertehuis bezoeken ook voorspoedig en zonder problemen verloopt.

Wilt u bidden voor Ruben en Esther en voor alle kinderen in het kindertehuis?

 

*Vanwege privacy redenen zijn dit niet de echte namen van de kinderen.

Datum: 09-07-2018

Update Benjamin

Goed nieuws over Benjamin! Hij is in de laatste weken namelijk 300 gram aangekomen en dat terwijl hij een hartprobleem heeft. De lactosevrije voeding en de medicijnen hebben een positief effect. En ook, omdat wij nu de toestemming hebben van de dokter om zelf voeding klaar te maken voor Benjamin als hij honger heeft. En ja, hij houdt ons de hele dag nu wel bezig met huilen, voeden en verschonen ;-)

Gisteren moest Benjamin weer op controle in het andere ziekenhuis. Daar waren ze nog niet helemaal tevreden over hoeveel hij is gegroeid. Hij krijgt nu nog meer medicijnen voorgeschreven en energierijke voeding. Benjamin weegt nog lang niet wat hij zou moeten wegen voor een 4,5 maand oude baby. Hij weegt nu 3,5 kilo, maar dit is nog niet voldoende om een hartoperatie te ondergaan.

Aanstaande donderdag moeten we opnieuw met Benjamin terug naar dit ziekenhuis. De cardioloog wil hem nogmaals onderzoeken, want er is gisteren gebleken, na het maken van een hartfilmpje, dat zijn hartprobleem ernstiger is dan verwacht.

Datum: 06-07-2018

Ludmilla 2 jaar!

Afgelopen zaterdag mocht Ludmilla 2 jaar worden. Wat bijzonder dat ze dit mag beleven. Een jaar geleden dachten we dat haar eerste verjaardag ook haar laatste verjaardag zou zijn. We hebben haar verjaardag zaterdag gevierd in het ziekenhuis. Terwijl Ludmilla er zelf niets van mee kreeg, was het voor ons vooral de dankbaarheid dat ze nog bij ons mag zijn.

Datum: 23-06-2018

De nieuwe nieuwsbrief is uit!

De nieuwe nieuwsbrief nr. 03-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 20-06-2018

Niemand houdt van mij

Ruben is een jongen van 10 jaar die in het kindertehuis woont. Kort geleden is Ruben voor een weekje bij ons in het ziekenhuis geweest. De reden was voor ons niet helemaal bekend, iets met zijn keel begrepen we.

Ruben is een lieve jongen en speelt lief met de andere kinderen. Alleen als het hem even tegen zat, dan sloeg en schopte hij naar alles wat hij maar tegen kwam. Op een dag mocht hij van de dokter met ons mee naar de winkel, Ruben was super blij. In de winkel werd eerst door Ruben getwijfeld of hij de grens van 100UAH niet te weinig vond om speelgoed uit te zoeken. Uiteindelijk vond hij toch nog een bestuurbare auto onder deze prijsgrens wat naar zijn wens was. Ruben was helemaal gelukkig. Dit was de mooiste dag van zijn al zo’n moeilijke leven. Maar al snel ging de auto kapot… en toen was het ziekenhuis te klein voor hem.. Na een hele middag boos geweest te zijn kwam hij tot bedaren. Ik liet Ruben eventjes alleen omdat ik een voeding ging klaar maken voor Benjamin. Toen ik terug kwam zat Ruben vol trots op de bank. Ik keek hem een beetje verrast aan en Ruben wees naar de box wat hij  gedaan had. Ik schrok enorm, Ludmilla lag in de box met 2 dekens en een voedingskussen op haar gezicht! Snel trok ik alles van haar gezicht en gelukkig had ze geen ademnood gehad.. Ik zei tegen Ruben dat dit heel gevaarlijk was en vroeg waarom hij dit gedaan had. Hij antwoorde: ‘’Ze gaat dan dood.’’ Ik schrok van deze reactie! Ik hoopte maar dat dit een ‘’spel’’ voor hem was met geen verdere gevolgen. Niet veel later hielt hij zijn hand voor de neus en mond van kleine kinderen en later legde hij nogmaals een deken over Ludmilla heen. En dat allemaal in ogenblikken als ik even niet keek. Ik sprak hem goed toe en zei dat het nu echt klaar was. Ruben zij: ‘’ik ga mij zelf doden’’. Ik zei dat dit heel erg was en dat ik heel verdrietig zou zijn als hij niet meer zou leven. Ruben zei: ‘’Wie houdt er dan van mij?’’ Ik schrok zo van dit antwoord! En in zekere zin had hij gelijk, want er is niemand in het kindertehuis, waar hij woont, die echt van hem houdt. Ik antwoorde hem met: ‘’Maar Ruben, ik hou van jou en Tante Jorien en Tante Marianne (mijn collega’s)’’. Hij keek mij vreemd aan of dat hij dat eigenlijk niet kon geloven. Ik sloeg een arm om hem heen en we hebben nog zo samen even op de bank gezeten. Na een uurtje was het voor mij tijd om naar huis te gaan, en ik bracht Ruben naar zijn eigen kamer. Ik zei nog tegen hem: ‘’Je weet, ik hou van jou!’’

Het zat mij echt niet lekker wat er die middag was gebeurt, dat hij meerdere keren kinderen wilde laten stikken. Ik moest dit wel door geven aan de zuster, want als ik naar huis ben, kan Ruben zomaar weer een deken op Ludmilla’s gezicht leggen. (De zusters zijn zelf meestal weinig op de kamers van de kinderen te vinden)

Ik heb alles verteld aan de zuster en zij zou het gaan bespreken met de hoofdzuster. Ze zei dat hij zo snel mogelijk maar weg moest. Dat hebben ze ook gedaan.. de volgende dag was Ruben er al niet meer en is hij opgehaald door mensen van het kindertehuis. Terwijl ze Ruben moesten ophalen hebben ze weer een kindje uit het kindertehuis bij ons achtergelaten. Esther een heel lief meisje van 4 jaar. Zij is ook al erg beschadigd in haar jonge leventje door het niet krijgen van liefde en aandacht. Het verhaal van Esther kunt u lezen op de website van mijn collega. www.marianneinoekraine.nl Zie blog ‘’De tijd van je leven in het ziekenhuis?’’.

 

Nu ik dit zo nog schrijf, voel ik me alsof ik hem verraden heb. Ik was de persoon die zei dat hij een gevaar was voor de andere kinderen. Door mij moest Ruben weg uit het ziekenhuis, terwijl hij het gezellig vond samen met mij en mijn collega’s. Ik had wel tegen Ruben gezegd dat Jorien, Marianne en ik van hem houden, maar nu zien wij hem niet meer. Wat moet Ruben nu wel niet voelen? Dat de zoveelste persoon in zijn leven hem ‘’bedrogen’’ heeft? Had ik hem maar gezegd dat God wel altijd van hem houdt, waar hij ook is. Dan zou dat hem nu nog troost geven. Ik mis Ruben! Het zou zo fijn zijn als ik hem kan bezoeken in het kindertehuis. Alleen al om hem te zeggen dat God er altijd is en van hem houdt. Laten we bidden voor Ruben en Esther en de vele kinderen die in het kindertehuis wonen, dat deze kinderen mogen horen van Hem.

Wegens privacy redenen is de naam Ruben gefingeerd. De oorspronkelijke naam van Ruben betekent ‘’Gods geschenk’’. Mag Ruben niet alleen een geschenk van God zijn, maar dat hij ook mag opgroeien tot eer van Hem.

Datum: 12-06-2018

Bedankt voor de post!

In de blog van 21-03-2018 is er een oproepje gedaan om de vrouwen die ik bezoek een kaartje te sturen. Inmiddels is er al wat post binnen gekomen. Namens Victoria, Martha en Erzsika, hartelijk bedankt voor de kaarten! Ze waren heel blij en verrast om post uit Nederland te ontvangen.

Heeft u nog geen kaartje gestuurd? Het kan natuurlijk nog steeds! Voor Victoria mag het in het Engels en voor Martha en Erzsika in het Nederlands. (Ik zal het voor hun vertalen naar het Russisch)

Datum: 09-06-2018

Vrouwenbezoek

Al eerder heb ik u al wel eens verteld dat ik wekelijks 3 vrouwen bezoek in het ziekenhuis. Deze 3 vrouwen (Victoria, Martha en Erzsika) krijgen weinig tot geen bezoek van andere mensen. Ik wil jullie graag laten weten hoe het nu een half jaar later met Victoria, Martha en Erzsika is.

Dit ‘’vrouwenbezoek’’ doe ik nu al 6 maanden. Dit doe ik naast het werk in het ziekenhuis met de kinderen. Het is mooi werk wat ik voor deze vrouwen mag doen. Het geeft mij energie als ik zie hoeveel je kan betekenen voor mensen die eenzaam zijn.

Victoria:

Over Victoria (40) heb ik al verschillende keren in een blog over verteld.

Victoria mocht 2 maanden geleden geopereerd worden aan haar bijschildklier. Het doel van deze operatie was dat haar botten weer calcium op gaan nemen, zodat Victoria weer sterker wordt. De afgelopen 2 maanden zijn intensief voor haar geweest, omdat ze elke dag een infuus nodig had met calcium. En het gehoopte resultaat is al te zien! Inmiddels loopt Victoria met een stok door het huis en loopt ook al kleine stukjes buiten.

Victoria is de Heere zo dankbaar dat Hij een sponsor bereid heeft gevonden om haar operatie te betalen. Ze beseft heel goed dat het een wonder is dat ze er nog mag zijn. Ze heeft namelijk al 9 jaar 4x op een dag peritoneale dialyse (buikdialyse) wat normaal gesproken maar 5 jaar mogelijk is. Victoria is nog jong en haar toestand blijft onzeker, maar met de hulp en bijstand van God krijgt ze kracht en moed.

Ersika:

Over Erzsika (60) scheef ik kort in de blog van 07-02-17. Mijn eerste kennismaking met Erzsika in het ziekenhuis was toen ik hoorde dat ze behoefte had om wat te lezen. Ik gaf haar de Russische kinderbijbel en 2 weken later had ze het al 3x gelezen. Elke week nam ik christelijke literatuur mee en ze kreeg steeds meer het verlangen om deze boeken te lezen. Wat heel bijzonder is voor haar, omdat ze geen christen is. Na een aantal weken gaf ik haar de Bijbel. Ze nam hem dankbaar aan en ging er mee om of het het grootste geschenk was dat ze ooit had gekregen. Ze ging er direct inlezen, terwijl ik nog bij haar op bezoek was. Wat wonderlijk om te zien hoe de Heere het verlangen in iemand zijn hart kan geven. Erzsika en ik praten niet alleen over God’s woord, maar ook over praktische dingen, hoe het zou moeten als ze ontslagen zou worden uit het ziekenhuis. Want lopen kon ze nog nauwelijks en ik begreep van Erzsika dat ze in een slecht huis woont op de 3e verdieping.

Nadat ik een aantal maanden deze vrouwen had bezocht in het ziekenhuis merkte ik wel dat een verblijf in het ziekenhuis echt verschrikkelijk is. Geen fatsoenlijke maaltijden, geen douche, een vieze wc zonder verlichting en je wordt niet gewassen. De meeste mensen zullen hier niet beter weten, maar ik vind het niet normaal dat je, je behoefte moet doen op een po waar iemand anders al zijn behoefte op gedaan heeft.

Na 5 maanden mocht Erzsika gelukkig naar huis. Nu zou ik ze thuis gaan bezoeken, na even navragen kwam ik er achter waar ze precies woont. Maar wat schrok ik toen ik daar kwam… Leven hier echt mensen in deze omstandigheden?? Erzsika woont in een flat waar grotendeels de raamkozijnen uit gehaald zijn. Toen ik de flat binnenging schrok ik enorm, ik kan het bijna niet omschrijven. De ontlasting in de gangen en stank zeiden mij al dat dit eigenlijk niet leefbaar is. Maar toch wonen hier veel gezinnen in deze flat. Als ik Erzsika bezoek vraag ik altijd of er een man met mij mee gaat, omdat het misschien wel gevaarlijk kan zijn om daar alleen naar toe te gaan. Ik vind het altijd moeilijk om bij Erzsika op bezoek te gaan, steeds weer opnieuw ben ik ontdaan van de omstandigheden waarin deze mensen leven. Ook Erzsika is veranderd nu ze thuis is. Ze is nu weer een vrouw die er uit ziet of dat ze op straat leeft. Ze rookt nu weer sigaretten en praat niet meer over de Bijbel. Ik heb nog christelijke lectuur gegeven, maar veel deed het haar niet meer. Ze wordt nu zo beïnvloed door de andere mensen in deze flat. Zo ook haar buurvrouw, waar ze nu overdag verblijft. Haar buurvrouw werkt sinds kort 7 dagen per week doordat haar man kort geleden is overleden. Ze moet werken omdat er toch geld binnen moet komen om voor haar 3 kleine kinderen te zorgen. Ze verdient zo’n €7 per dag. Maar de helft van dit geld heeft ze al verbruikt aan alcohol en sigaretten voordat ze thuis komt.

Wat een triest leven hebben deze mensen toch… Laten we bidden voor deze mensen die in zulke barre omstandigheden leven en vooral dat ze dit mogen weten; ‘’Een ding is nodig’’!

Martha:

Martha was de 3e vrouw op de ziekenkamer waar ik over vertelde. Inmiddels heb ik al verschillende dingen met haar beleefd en voor haar mogen regelen. Martha is een oude vrouw van bijna 79 jaar en is erg eenzaam. 5 maanden geleden is ze in het ziekenhuis terecht gekomen, doordat ze haar enkel had gebroken door een val. Martha is een sterke vrouw. Ze vertelde dat ze elke dag nog tot 11 uur ‘s avonds thuis aan het werk was. Ze kloofde zelf haar hout voor de winter en hielt haar groente tuin bij. Elke dag liep ze 1,5 uur naar het ziekenhuis om haar zoon te bezoeken die al hele lange tijd in het ziekenhuis lag. Na haar val kwam ze zelf ook in het ziekenhuis terecht en kon ze haar zoon niet meer bezoeken die in het zelfde ziekenhuis lag. 1,5 maand later kreeg ze het bericht dat haar zoon die avond er voor overleden was. Wat een groot verdriet voor haar. Haar zoon was bijna nog het laatste wie ze had.. Groot was ook het verdriet dat ze niet naar de begrafenis van haar zoon kon. Toen ik Martha leerde kennen was haar zoon nog maar enkele weken geleden overleden. Ik was de enige die Martha wekelijks (of vaker) in het ziekenhuis bezocht. Haar 2 zussen kunnen haar niet meer bezoeken, omdat het wegens ouderdom niet meer gaat. Ik was de enige persoon om een goed tehuis voor Martha te regelen. Maar dit viel echt heel erg tegen hier in Oekraïne. Ondanks de zorgen hoe het over enkele maanden zou gaan, hadden Martha en ik het altijd erg gezellig in het ziekenhuis tijdens mijn bezoek. Martha onthoudt alles wat ik haar eerder had verteld en vroeg dan ook altijd hoe het met de kinderen gaat in het ziekenhuis. Maar ook bij praktische dingen mocht ik haar helpen. Omdat ze niet gewassen wordt door de zusters heb ik dat gedaan. En zo ook kwam de vraag om haar haren te wassen en ja, toen kon ik ook wel even haar haren knippen. En aangezien ik geen kapper ben..;-) Na ruim 4 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen, belde Martha mij gelijk de eerstvolgende dag, nadat ik terug was van mijn verlof in Nederland. Ze vertelde dat ze nu ontslagen werd uit het ziekenhuis. Direct ben ik naar haar toegegaan en heb haar spullen ingepakt. Ik ben toen met Martha mee geweest met de ambulance naar haar nieuwe verblijf. Ze woont nu in huize ‘’Tabitha”. Dit is een ouderenhuis voor rond de 20 mensen. Martha heeft het hier niet naar haar zin. Ze ligt met 9 andere vrouwen op een hele kleine kamer. Ze kan met niemand praten omdat er 8 vrouwen dementie hebben, een andere vouw begrijpt wel alles maar kan niet praten. Martha kijkt daarom enorm uit naar mijn bezoek en ze wil het liefst dat ik haar wel elke dag even kom bezoeken.

Ik hoop u binnenkort nog meer te vertellen over Martha en haar huisje waar ze altijd heeft gewoond.

 

Datum: 05-06-2018

De onderzoeken van Benjamin

Vrijdag is de röntgenfoto gemaakt van de maag van Benjamin. En het goede nieuws is dat er geen pylorus stenose of pylorus spasme zichtbaar was. Dit is goed nieuws want het houd in dat een operatie aan zijn maag niet nodig is. Maar nog steeds blijft het een vraag waarom Benjamin spuugt en niet groeit. 

Benjamin is nogmaals onderzocht door een cardioloog en het blijkt dat een hartoperatie wel noodzakelijk is. Dit kan gebeuren als hij 6 maanden is. En pas als hij gaat groeien, hij weegt nu nog steeds maar 3 kilo. 

Nu hebben ze Benjamin verschillende medicijnen voorgeschreven. Wij hopen en blijven bidden voor hem dat hij nu mag gaan groeien en over 3 maanden sterk genoeg is voor de hartoperatie. 

Datum: 31-05-2018

Gebed gevraagd voor Benjamin

Benjamin is een lief klein jongetje van nog maar 3,5 maand oud. Hij is al enkele weken bij ons in het ziekenhuis en wij genieten enorm van het mooie mannetje. Hij heeft al veel problemen in zijn jonge leventje. Ouders die niet kunnen zorgen voor hem door alcohol problemen en broers en zussen die al uit de ouderlijke macht zijn ontzet. Dat is de reden dat Benjamin nu bij ons is. Maar ook wij hebben grote zorgen om zijn gezondheid. Benjamin is als prematuur geboren en omdat zijn moeder tijdens de zwangerschap (hoogstwaarschijnlijk) veel alcohol gebruikte, zijn er daardoor nu ook de nodige gevolgen.

Naast dit alles maakte wij ons ook zorgen omdat hij niet groeit. Hij spuugt soms de hele voeding in één keer uit. Een aantal weken terug mochten wij met hem naar een ander ziekenhuis voor onderzoek aan zijn hart. Uit dit onderzoek bleek dat hij een hartoperatie nodig heeft. Maar niet alleen zijn hartje bleek het enige probleem te zijn, hij moest ook verder onderzocht worden waarom hij in zulke grote hoeveelheden spuugt. Helaas is het hier niet eenvoudig om toestemming te krijgen voor verder onderzoek. Gelukkig mochten de dokters ook de problemen van Benjamin inzien. Zo mocht hij afgelopen dinsdag naar een privékliniek waar verschillende specialisten Benjamin hebben onderzocht. Daar werd al vrij snel duidelijk dat hij een vernauwing heeft van de maaguitgang, waardoor de voeding met moeite naar de darmen kan gaan. Dit verklaard dus waardoor hij in enorme hoeveelheden spuugde en niet groeide. Er moet nog uitgezocht worden of deze vernauwing door een spasme komt en het met medicijnen opgelost kan worden, of dat er een operatie nodig is. Is een operatie noodzakelijk dan moet dit zo snel mogelijk gebeuren omdat anders de maaguitgang uiteindelijk dicht gaat zitten en hij zal komen te overlijden. Morgen gaan we naar een ander ziekenhuis om een röntgenfoto te laten maken om precies te bekijken of een operatie noodzakelijk is of dat het ook met medicijnen verholpen kan worden. Als Benjamin geopereerd moet worden is dit hier eigenlijk bijna onmogelijk om dit te regelen. Zeker omdat de moeder van Benjamin niet meer in beeld is. Als er een operatie geregeld wordt zonder dat de moeder in beeld is zijn er veel papieren nodig om toestemming te krijgen voor de operatie. Dit kost allemaal tijd en dit zal te veel tijd kosten voor Benjamin.

U zult begrijpen dat wij enorm geschrokken zijn van deze berichten.. Wat als hij geopereerd moet worden? Moeten wij dan nogmaals een kindje afstaan aan de dood? Wij kunnen het alleen van Hem verwachten! Laten wij bidden of de uitslagen morgen mee mogen vallen. Wat zijn wij als mensen toch machteloos! Alleen God kan morgen bij het onderzoek uitkomst geven! 

Datum: 23-05-2018

Na veel vertraging thuis aangekomen

Gisterenavond na een vluchtvertraging van 5 uur ben ik uiteindelijk afgelopen nacht thuis aangekomen. Door de onweersbuien kon het vliegtuig niet opstijgen. Hierdoor heb ik al die tijd in het vliegtuig moeten wachten.

Ik vind het fijn om weer thuis te zijn, maar ook dubbel omdat ik weer afscheid moest nemen van mijn familie. Ik kijk terug terug op 2 fijne weken, de eerste week samen met Tanja en vele bezoekjes aan mijn familie en kennissen.

Datum: 08-05-2018

Veilig geland

Wij willen u laten weten dat Stefanie en Tanja (dochter van haar Russische lerares) vanmiddag in Nederland zijn aangekomen. De reis verliep voorspoedig. Stefanie zal hier tot 22 mei op verlof zijn. Tanja blijft 1 week en vliegt daarna weer terug naar Oekraine. 

 

Datum: 04-05-2018

Operatie van Victoria

Uit de vorige blogs kennen jullie Victoria. Hierin heb ik u verteld dat Victoria een operatie nodig heeft, maar omdat Victoria en haar man deze kosten niet kunnen betalen zag het er naar uit dat ze steeds verder achteruit zou gaan. Toch bleef ze altijd bidden dat de Heere uitkomst zou geven. Ze had een vast vertrouwen dat alleen God haar kon helpen. Ik verwonderde mij altijd in haar vaste geloof dat God haar zal helpen. Al jaren heeft ze gebeden of de Heere uitkomst mag geven, en deze gebeden zijn verhoort! De Heere heeft een sponsor bereid gevonden om de operatie voor victoria te betalen. Toen ik het goede nieuws aan Victoria vertelde zei ze: “Dit is de hand van God, anders is dit onmogelijk’’.

Victoria moest een operatie waarbij haar bijschildklieren gedeeltelijk moesten worden weggehaald.

Afgelopen week stond de operatie gepland in Lviv. Dit is een grote stad verder op in Oekraïne. Victoria en haar man hebben mij gevraagd om met hun mee te gaan naar Lviv. Dus ben ik vorige week voor enkele dagen daar geweest om Victoria te ondersteunen voor en na de operatie. De operatie is voorspoedig verlopen. De operatie was niet geheel zonder risico’s voor haar, door haar slecht werkende nieren. De Heere heeft haar nog mogen sparen. Het herstel kan nog een paar maanden tot een jaar duren en misschien is een tweede operatie nog noodzakelijk.

Namens Victoria, na de Heere hartelijk bedankt voor het meeleven en het gebed in de afgelopen weken.

Datum: 20-04-2018

Verlof in mei

D.v. over enkele weken hoop ik voor twee weken op verlof in Nederland te komen: van 8 mei t/m 22 mei. Na een periode van veel verdrietige dingen hier te hebben meegemaakt, vind ik het fijn om weer even bij mijn familie te zijn. Dit keer kom ik niet alleen naar Nederland. Tanja(19) de dochter van mijn Russische lerares gaat de eerste week met mij mee.

Datum: 20-04-2018

Werkvakantie groep

In de afgelopen twee weken mocht hier een groep van 6 vrouwen werken in de twee ziekenhuizen hier in Oekraine. Wat fijn dat deze vrouwen de kinderen de liefde en aandacht mochten geven waar ze zo naar verlangden. Ze zagen de kinderen vooruitgaan in hun emotionele en lichamelijke ontwikkeling. Bedankt voor al jullie inzet! En voor ons, als langer termijnwerkers, is het altijd weer fijn om Nederlanders te ontmoeten met de zelfde passie voor deze kinderen.

 

3x per jaar organiseert "Children's relief" een werkvakantie naar Oekraïne. 2 a 3 weken mag je dan liefde en aandacht geven aan de kinderen in het ziekenhuis die anders hele dagen in hun bedjes moeten doorbrengen.

Datum: 17-04-2018

Geen thuis voor Anna-Maria!

Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontferme over den zoon haars buiks? Ofschoon dezen vergaten, zo zal Ik toch u niet vergeten. (Jesaja 49:15)

In de vorige blog heb ik u verteld over het wegbrengen van Karl, Nadia en Gyuri naar het kindertehuis. Nadat we deze kinderen naar de juiste kamer hadden gebracht, waar ze de aankomende maanden/jaren zullen verblijven, gingen we de volgende kamer binnen. Bij binnenkomst werd ons aangewezen welke kinderen er met ons mee zouden gaan. Anna-Maria, Victoria en Veronica, alle drie ruim een jaar oud. De verzorgers kleedden de kinderen nog om en mijn collega en ik kregen ieder een kindje in de armen gedrukt en zo gingen we op weg naar de ambulance.

Deze 3 kinderen die het rehabilitatietraject hadden doorlopen, mochten wij weer naar huis brengen. Niet zomaar een huis, een klein huisje op het zigeunerkamp. Een huis zonder stromend water, zonder gas aansluiting en waar niet voldoende te eten is. Maar ‘meestal’ wel een huis waar liefde is voor deze kinderen, en deze liefde hebben ze niet (voldoende) gekregen in de periode van het verblijf in het kindertehuis. Een kind wat mag wonen en opgroeien in het huis van zijn ouders (of liefdevolle verzorgers) is pas thuis.

We vervolgden de hobbelige weg weer, op weg naar het eerste zigeunerkamp. Onderweg hadden we nog ‘de dokter’ opgehaald, een zogeheten man die toezicht houd op de situatie van de kinderen die thuis bij hun ouders op het zigeunerkamp wonen.  Anna-Maria was als eerste aan de beurt om thuis gebracht te worden. De zuster en de dokter stapte uit, terwijl mijn collega en ik in de ambulance bleven zitten met de kinderen. Al snel hoorde we veel mensen schreeuwen en roepen. Er werd aan de deur van de ambulance gerukt, om open te doen, maar dat werd niet toegestaan. Wat was er toch aan de hand? De moeder van Anna-Maria was niet thuis en zoals oma vertelde verbleef de moeder van Anna-Maria in Kiev. Oma kreeg nu de keuze om haar kleinkind aan te nemen, maar dit weigerde oma. Ze had geen geld om eten te kunnen kopen voor haar kleinkind. Deze strijd dat de familie Anna-Maria moest aannemen, hield nog even vol. Uiteindelijk zijn we toch maar weg gereden, met Anna-Maria nog bij ons. Nu was het rust.. Geen geschreeuw van bozen mensen meer om ons heen. Tegelijkertijd kreeg ik een rilling over me heen. Wat afschuwelijk was dat wat er net had plaats gevonden. Net, nog geen 5 minuten geleden werd de toekomst voor Anna-Maria bepaalt. Anna-Maria zal niet opgroeien bij haar moeder en zal de liefde van een warm gezin moeten missen. Dit kleine meisje zal opgroeien in een kindertehuis wat je liever geen thuis wilt noemen.. Inmiddels verblijft Anna-Maria al weer 2 maanden bij ons in het ziekenhuis. Over enkele weken/maanden zal ze weer terug gebracht worden naar het kindertehuis waarvan wij haar toen hebben opgehaald. Ze zal daar dan verblijven tot dat ze volwassen is. Het blijft voor mij onbegrijpelijk hoe een moeder haar kind kan afstaan. Gelukkig mochten de moeders van Victoria en Veronica wel hun kindje aannemen, ook al brachten wij deze kinderen in enorme armoede. Maar Victoria en Veronica hebben tenminste een thuis en een moeder die van ze houdt.

Datum: 10-04-2018

De nieuwe nieuwsbrief is uit!

Zie onder het kopje ‘nieuwsbrieven’ om Nieuwsbrief 02-2018 te downloaden en te lezen. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 30-03-2018

Vertrek en verwelkoming tfc-leden

Omdat Arianne Blom met haar gezin naar Zeeland hoopt te verhuizen, zit ze sinds half maart niet meer in de thuisfrontcommissie. We willen haar hartelijk bedanken voor haar inzet en al het werk wat ze voor Stefanie mocht en wilde doen.

Gelukkig mogen we Hanna van Dijk verwelkomen in de TFC. Hier zijn we heel blij mee!

Datum: 28-03-2018

Met de ambulance mee

Meestal één keer in de maand brengen wij kinderen van ons ziekenhuis naar het kindertehuis. Daar blijven ze enkele maanden voor het zogeheten rehabilitatietraject. Je zou dan verwachten dat in deze kindertehuizen wel de goede zorg is, maar het tegendeel is waar. Het kindertehuis laat aan de buitenwereld zien dat de kinderen het heel goed hebben. Bij de ingang van het kindertehuis hangen foto’s van de kinderen dat ze lekker buiten spelen en aan het knutselen zijn. Maar in werkelijkheid gebeurt dit allemaal niet. En ja, alleen als er foto’s moeten worden genomen ‘’voor de buitenwereld’’, dan mogen de kinderen op dat moment wel even kind zijn.

We gingen ook deze dag kinderen naar het kindertehuis brengen. Ook namen we gelijk kinderen mee terug die het rehabilitatietraject hadden doorlopen. Deze kinderen mogen dan naar huis. Meestal rijden wij deze rit van bijna twee uur met de auto. Vandaag gaat dat niet passen omdat er vandaag wel drie kinderen weggebracht worden. Daarom is er voor vandaag een ambulance geregeld.

In de ochtend is het erg haasten voor we kunnen vertrekken. Samen met mijn collega zorg ik er voor dat Karl, Nadia en Gyuri eerst hun flesje nog krijgen en verschoond worden. En daar is de ambulance al.. Ik had hier nog nooit eerder in een ambulance gezeten. Ik had mi al niet veel van de medische apparatuur verwacht, maar hier was helemaal niets! Er waren alleen een bed en een gasfles. Onder mijn stoel lag nog een klein koffertje, zou dat misschien een EHBO koffertje zijn?

Nadia en Yoeri sliepen al snel in de Maxi-Cosi. Karl zat bij mij op schoot en door de hobbelige weeg heen, is Karl ook lekker in slaap gevallen op mijn arm. Na bijna 2 uur waren we aangekomen bij het kindertehuis van Svalyava. Mijn collega en ik werden op pad gestuurd om deze drie kinderen weg te brengen. We brachten ze naar de kamer wat de aankomende periode hun thuis zal zijn. De kinderen werden omgekleed en wij kregen de kleertjes weer mee terug. Wat wel altijd leuk is aan een bezoekje aan het kindertehuis is om de kinderen weer te kunnen zien, waar wij al eerder voor gezorgd hebben. Ik zag Gyöngyi en Maxim weer, wat zijn ze lekker groot geworden! Er is hier geen tijd om nog afscheid te nemen van Karl, Nadia en Gyuri want we moeten weer naar de volgende kamer. Daar wachten de drie kinderen op ons die met ons mee terug gaan.

In de volgende blog hoop ik u te vertellen over het thuisbrengen van Anna-Maria, Victoria en Veronica.

Datum: 21-03-2018

Kaartje sturen

In de vorige blog van Stefanie de Wildt hebt u kunnen lezen over Victoria. Van een lezer kregen wij de vraag of het adres gedeeld kon worden zodat er kaarten naar Victoria gestuurd konden worden. Hierbij haar adres: UKRAINE 90202, Zakarpatska Oblast, Berehove/beregszasz, B. Chmelnytskoho 10/3, Stefanie de Wildt/Victoria. Victoria is inmiddels thuis, niet omdat het beter met haar gaat maar omdat het ziekenhuis momenteel niets voor haar kan betekenen en ze wacht op een operatie waar nu nog niet genoeg geld voor is. Victoria zal heel verrast zijn. Het zal haar vast bemoedigen. (kaart liefst in het Engels) Erzsika (hierover schreef Stefanie ook) en Martha liggen nog op de kamer waar Victoria lag. Erzsika verblijft nu al 5 maanden in het ziekenhuis, Martha is een vrouw van 80 jaar en is erg eenzaam. Zij ligt al 3 maanden in het ziekenhuis, 2 maanden geleden is haar zoon overleden. Stefanie heeft nog steeds contact met hen. Een kaartje naar hen zouden ze erg waarderen. Dit kan naar hetzelfde adres maar dan achter de naam van Stefanie, de naam van Martha en/of Erzsika. Heeft u nog vragen dan kunt u altijd contact opnemen met de thuisfrontcommissie: 078-6933211

Datum: 08-03-2018

De begrafenis van Mirjam

Gisteren werd Mirjam begraven. Deze begrafenis is heel anders gegaan dan wat je bij een begrafenis zou verwachten. Eigenlijk heb ik er geen woorden voor.. Ik zal het proberen te beschrijven. Afgelopen maandagavond hebben de ouders van Mirjam pas te horen gekregen dat hun dochtertje is overleden, terwijl ze afgelopen vrijdagmiddag al overleden is. Gisteren in de ochtend kwamen de ouders naar het ziekenhuis om het lichaampje van hun dochter op te komen halen. Ik zag het grote verdriet van deze ouders. Ik kan niet communiceren met Mirjams moeder omdat ze alleen Hongaars spreekt. Ik heb haar een knuffel gegeven en dit zegt soms meer dan welke woorden ook. Met vader konden we wel Russisch spreken en vroegen we wanneer de begrafenis plaats zou vinden. Dit was al over 3 uur en zou 15 km verderop plaats vinden. Wij waren bijtijds op de begraafplaats en de rest van de familie vertelde van het grote verdriet dat ze al zoveel familieleden aan de dood moesten afstaan. Zo vertelde een tante dat al 7 kinderen van haar waren overleden.

Toen kwam er een openbakwagen aan met daarin de ouders van Mirjam en het lichaampje van Mirjam. Ik vond het heel vreemd en erg om te zien dat het lichaampje van Mirjam in een bananendoos achterin de open bakwagen lag. De moeder haalde Mirjam er uit en rende met het lichaampje weg. Deze moeder deed dit omdat ze Mirjam nog nooit echt heeft kunnen vasthouden. Dit werd niet toegestaan en het lichaampje werd door familie leden afgepakt en in een (zelfgemaakt) kistje gelegd. Dat kistje werd meteen met planken dicht getimmerd en ter aarde besteld. De ouders hebben geen afscheid kunnen nemen van hun kindje. Nadat iedereen van de begraafplaats weg liep en we bij de weg stonden, kwam er een vrachtwagen aanrijden. Op dat moment rende moeder naar de vrachtwagen en wilde voor de vrachtwagen springen. Gelukkig konden mensen haar nog net op tijd grijpen. De familie ging weer terug naar het zigeunerkamp, waar ze wonen. Vader bedankte ons nog voor alle goede zorgen voor Mirjam, en wij bleven versteend achter.. Was dit echt de werkelijkheid? Heeft dit echt allemaal plaats gevonden? Het heeft ons geraakt en het maakt ons verdrietig wat er gistermiddag is gebeurd. Dat er zo respectloos met een overledene wordt omgegaan en dat de ouders niet eens afscheid hebben kunnen nemen van hun dochter.

Datum: 03-03-2018

Mijn lieve, kleine meisje is overleden

Vanmorgen is Mirjam overleden. Ze mocht 5 maanden worden.

(In de nieuwsbrief en in een aantal blogs heeft u kunnen lezen wie Mirjam is.) Mirjam was een meisje met het syndroom van Down en ze had hartfalen. Ze moest dringend worden geopereerd aan haar hart, maar helaas is deze operatie in Oekraїne pas mogelijk als kinderen minimaal 10 kilo wegen. Mirjam groeide niet door haar hartprobleem. Ze woog nog steeds 3 kilo terwijl ze al 5 maanden was. Ze is in de afgelopen maanden vaak ziek geweest, maar elke keer mocht ze er weer bovenop komen. In de periodes dat Mirjam niet ziek was, heb ik heel erg genoten van haar. Ze heeft leren lachen en brabbelen. Als ik naar haar lachte, lachte ze terug. Praatte ik tegen haar dan kletste ze terug. Ze genoot er zichtbaar van als wij er waren. Eergisteren was Mirjam opeens weer ziek geworden en zo erg ziek dat er voor haar leven gevreesd werd. Mirjam was ernstig benauwd en ze dronk niet meer. De dokters en zusters hier beschikken niet over juiste middelen en hebben niet voldoende kennis om juist te kunnen handelen. Gisteren middag ging het zo slecht met haar dat ze naar de intensive care is overgebracht. Dit ging allemaal zo snel dat ik geen afscheid van haar hebben kunnen nemen. Ik kon niets meer voor haar doen dan het in de handen van de Heere te leggen. Vanmorgen werd de hoop dat het nog goed zou komen weggenomen: Mirjams bedje was weg.. De schoonmaakster bevestigde dat Mirjam diezelfde morgen vroeg was overleden. Wat is dit een verdriet om mee te maken. Zo’n lief klein meisje waar ik zoveel van hou, nu te moeten missen. Het is nog zo onwerkelijk.. Ik ben verdrietig dat ze er nu niet meer is. Maar ik ben blij en dankbaar dat we Mirjam liefde mochten geven in de 4 maanden dat ik voor haar heb mogen zorgen.

Hebreeën 12:11

En alle kastijding, als die tegenwoordig is, schijnt geen zaak van vreugde, maar van droefheid te zijn; doch daarna geeft zij van zich een vreedzame vrucht der gerechtigheid degenen die door dezelve geoefend zijn.

Datum: 28-02-2018

Bedankt en de winter hier in Oekraïne

Jl. 11 januari mocht ik hier mijn 26e verjaardag vieren. U heeft in Nederland ook aan mij gedacht doormiddel van het versturen van een kaart, e-card of mail voor mijn verjaardag. Hartelijk bedankt hiervoor! Het doet mij goed om te ervaren dat u/jullie met het werk hier in Oekraïne mee leven.



Net als in Nederland is het hier ook winter. Normaal gesproken zijn de Oekraïnse winters koud. Tot nu toe valt het deze winter mee. Het vriest hier wel af en toe flink en er ligt soms ook sneeuw, maar voor de Oekraïense begrippen is deze winter zacht.


Datum: 28-02-2018

Andrie is overleden

Al enige maanden mogen wij niet alleen in het ziekenhuis van Beregowo werken, maar ook voor 1 dag in de week in het ziekenhuis van Vinogradiv. Elke donderdag mogen wij ook deze kinderen liefde, aandacht en zorg geven. Gemiddeld zijn daar 15-20 kinderen die 24 uur per dag in hun bedje liggen en de liefde van hun moeder moeten missen. Nu wij elke donderdag hier zijn, komen deze kindjes 1 dag in de week wel uit hun bedjes. Wij proberen die ene dag de kinderen de zorg te geven die wij kunnen geven. Wij hebben in de afgelopen maanden voor veel kinderen gezorgd en ook voor Andrie.



Andrie is geboren met een hazenlip maar is verder een gezonde jongen. Andrie is het 12e kindje van een (zigeuner)gezin. Inmiddels was hij oud genoeg om geopereerd te worden aan zijn hazenlip, maar Andrie kon niet worden geopereerd omdat ze niet wisten waar moeder verbleef. Een operatie zonder haar toestemming is niet mogelijk. Door zijn hazenlip dronk Andrie heel langzaam. Wanneer de zuster de flessen ophaalde bij de andere kinderen, had Andrie nog te weinig gedronken. Maar toch werd zijn flesje altijd weggehaald. Met als gevolg dat Andrie ging afvallen.



Als wij op donderdag voor Andrie mochten zorgen, dan namen wij de tijd voor Andrie tot dat hij zijn fles leeg gedronken had. Maar die ene dag per week goede zorg voor Andrie bleek niet voldoende. Andrie werd steeds magerder en uiteindelijk was hij zo mager dat hij enkel een velletje om zich heen had. 2 Weken geleden ging het heel slecht met Andrie, hij reageerde niet meer op ons, hij huilde niet meer en zijn grote brede lach op zijn gezicht was verdwenen. Wij waren al bang dat hij één van deze dagen zou komen te overlijden en vandaag werd het bevestigd waar wij bang voor waren. Andrie is overleden. Andrie is niet overleden aan een ziekte, maar overleden aan de hongerdood!



Dit is zo triest om zo’n klein mannetje te hebben zien vechten voor zijn leven. Elke dag had hij honger, maar kreeg niet voldoende voeding. Uiteindelijk heeft hij de strijdt na 7 maanden verloren. Het maakt mij verdrietig dat Andrie is overleden wat normaal gesproken niet nodig was geweest. Als er voldoende zorg was in het ziekenhuis door de zusters of door vrijwilligers, had Andrie niet hoeven te sterven aan de hongerdood.


Datum: 07-02-2018

Victoria

Mijn werk hier is voornamelijk in het ziekenhuis de kinderen de zorg te geven die ze nodig hebben en de liefde en aandacht waar ze zo naar verlangen. Maar sinds enkele weken bezoek ik ook een vrouw in het ziekenhuis. Ik ken haar doordat haar man regelmatig klusjes in mijn huis doet en heeft meegewerkt toen mijn huis gerenoveerd werd. Regelmatig hoorde ik de klusjesman over zijn zieke vrouw vertellen. Ik wilde haar wel eens ontmoeten. Ze lag op dat moment al enkele weken in het ziekenhuis. Victoria (zo heet ze) ligt op dezelfde afdeling waar ik ook 10 maanden geleden heb gelegen. Victoria is al langere tijd ziek. Al 7 jaar werken haar nieren niet meer zoals het hoort. Omdat een nier donatie van een overleden persoon hier in Oekraïne niet mogelijk is, heeft ze 4x per dag peritoneale dialyse nodig. (Alleen 25km verderop in Hongarije is deze nier donatie wel mogelijk) Door haar nierprobleem zijn haar botten ook erg broos geworden waardoor ze 3 maanden geleden haar bovenbeen/heup brak. Doordat haar lichaam minder calcium opneemt zullen haar botten ook niet meer aan elkaar groeien. Een kunstheup is mogelijk maar deze kosten van €1400,- kunnen ze niet betalen, en de medicijnen die ze nodig heeft om er voor te zorgen dat haar lichaam deze minerealen opneemt, zijn ook veel te duur voor hen. In deze moeilijke en uitzichtloze omstandigheden blijft Victoria sterk. Als ik haar vraag of er dan toch een mogelijkheid op medisch gebied is om haar te helpen. Antwoord ze altijd vol vertrouwen dat God haar alleen kan beter maken. ‘’Hij heeft mij deze ziekte gegeven dan zal Hij mij hier ook door heen helpen.’’ Victoria pakte haar bijbeltje er bij en las samen met mij Matthéüs 25: 31-46. Ik kijk vol verwondering naar Victoria hoe sterk haar geloof en vertrouwen is. Wat kunnen wij hier vaak nog veel van leren. Wij die ‘alles’ hebben en zij die al jaren aan de dialyse zit en al 3 maanden in het ziekenhuis verblijft, waar ook de nodige voorzieningen ver te zoeken zijn. Nu ik Victoria al enige weken bezoek, is er een band tussen ons ontstaan. Zo ging ze ook meer uit haar verleden vertellen toen ze nog niet gelovig was. Ze vertelde van haar verdriet over het slechte leven dat ze had geleefd en dat ze dankbaar was dat God haar uit dat zondige leven getrokken heeft. Op de kamer van Victoria liggen nog 3 vrouwen. 1 van deze vrouwen had behoefte om wat te kunnen lezen, dus nam ik de volgende keer de Russische kinderbijbel mee (Ik had niets anders in huis). 2 Weken later vertelde deze vrouw mij dat ze de kinderbijbel al 3x had gelezen, ze vond het zo mooi. Ik heb toen opnieuw voor haar christelijke lectuur gekocht. Ze was hier zo blij mee. Ik hoorde van Victoria dat deze vrouw niet christelijk was. Wat bijzonder dat ze er toch het verlangen naar heeft om deze christelijke lectuur te lezen. We mogen bidden dat de Heere Zijn woord mag zegenen in het hart van deze vrouw en voor Victoria dat de Heere haar wil dragen in deze moeilijke weg. Dank ook voor het verlangen dat deze vrouw heeft naar Christelijke lectuur en dank dat Victoria zo vast mag staan in haar geloof en vertrouwen op de Heere.


Datum: 20-01-2018

Nieuwsbrief 01-2018

De nieuwe nieuwsbrief 01-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'Nieuwsbrieven'.


Datum: 20-01-2018

Geen bezoek van mama?

Afgelopen week was ik aan het werk toen ik een geschreeuw hoorde op de gang. Ik ging kijken wat er aan de hand was. Ik zag de moeder van Mirjam en de dokter samen. Mirjams moeder vroeg toestemming aan de dokter om haar dochtertje eventjes te zien. Dit mocht absoluut niet van de dokter. Maar waarom was de dokter dan zo boos op deze moeder? De dokter wil sinds kort dat de moeders iets meebrengen als ze hun kindje willen zien, zoals Pampers of voeding. Doen ze dit niet, dan krijgen ze hun kindje ook niet te zien. De moeder van Mirjam stond voor een keus. Ze besloot naar de winkel te gaan om babyvoeding te kopen.

Nadat dit afgegeven was bij de dokter mocht Mirjam gehaald worden. Ik wikkelde Mirjam in een deken en liep naar moeder toe die aan het einde van de afdeling stond te wachten. Moeder moest huilen toen ze haar dochtertje zag. Ik was blij dat er geen zuster of dokter bij was, zodat ik wat langer bij moeder kon blijven met Mirjam. Want meestal mogen de kinderen maar net ruim een minuut getoond worden. Nu kon moeder haar eigen dochtertje zelfs aanraken en een kusje geven. Maar daar kwam net een zuster aan en riep naar mij dat ik Mirjam nu terug moest brengen.

Ik was blij dat moeder haar dochtertje toch weer heeft kunnen zien en aanraken. Maar de manier waardoor ze haar kindje uiteindelijk wel mocht zien raakte mij. De dokter doet dit omdat ze vindt dat de moeders ook kunnen mee betalen in de onkosten. En in zekere zin is dat ook zo. Maar nu worden ze min of meer gedwongen om wat te kopen om hun eigen kindje te kunnen zien. Terwijl deze moeder het al niet zo breed heeft omdat er nog 5 andere kinderen thuis op haar wachten op het zigeunerkamp.

Datum: 05-01-2018

Mirjam

Op dit moment zorg ik voor Mirjam. Een heel lief klein meisje van nog maar 3 maanden oud. Mirjam heeft vermoedelijk al vanaf haar geboorte in het ziekenhuis gelegen. De eerste weken na haar geboorte verbleef ze in een ander ziekenhuis.

Mirjam heeft het syndroom van down en hartfalen. Ze moet eigenlijk hoognodig worden geopereerd aan haar hartje. Volgens het ziekenhuis is ze daar nog te jong voor. Door deze aandoeningen heeft ze weinig weerstand waardoor ze twee weken geleden erg ziek werd en hoge koorts kreeg. Ze ging toen minder drinken en elke dag viel ze af. Als het niet beter gaat, komt ze te sterven.

Wij maken ons zorgen om haar. En wat heel bijzonder en uitzonderlijk is: de dokters en de zusters maken zich ook zorgen om haar. Elk kwartier komen ze op haar kamer kijken hoe het met Mirjam gaat en of ze niet nog wat wil drinken. Elk uur wordt er gekeken of ze een schone luier nodig heeft. Het is echt heel bijzonder om te zien dat de zusters nu zo goed voor haar zorgen. En wat het nog meer bijzonder en uitzonderlijk maakt: Mirjam is een zigeunerkindje en ook nog van een familie die hier niet echt goed bekend staat (meestal krijgen zigeunerkinderen nauwelijks aandacht en zorg). Wat is er opeens gebeurd dat ze de zorg voor Mirjam nu zo serieus nemen? We weten het niet.

Datum: 20-12-2017

Sanyika mag wonen in een gezin!

Jullie hebben in de blogs, de laatste nieuwsbrieven en op de informatieavond gehoord over Sanyika. Twee weken geleden was het de grote dag voor Sanyika: hij is gaan wonen in een gezin! Het is heel bijzonder dat dit mogelijk is.

Een jaar geleden, toen Sanyika bij ons in het ziekenhuis werd opgenomen, was hij al meerdere keren van ziekenhuis, kindertehuis en thuis veranderd. Het zag er naar uit dat zijn uiteindelijk “thuis” het kindertehuis zou worden, want Sanyika kan niet meer thuis wonen bij zijn ouders. Zijn ouders hebben alcoholproblemen en zijn uit de ouderlijke macht ontzet. Sanyika heeft ook gezondheidsproblemen. Toen hij 4 jaar was woog hij nog maar 9 kilo. Na een jaar kregen we toestemming van de artsen om onderzoeken te laten doen met Sanyika. Waarom groeit hij niet en waarom is hij zo zwak? Uit de onderzoeken bleek dat hij een gluten- en lactoseallergie heeft.

Wij hebben geprobeerd of het mogelijk is dat Sanyika in een familiehuis kan wonen. Een familiehuis is dat een echtpaar 10 pleegkinderen in hun eigen huis laten opgroeien. Het leek onmogelijk, wie wil hem hebben? We zijn heel dankbaar dat Sanyika nu een warm thuis mag hebben, hij mag opgroeien in een liefdevol gezin. Maar het fijnste is dat Sanyika nu in een christelijk gezin mag opgroeien en dat hij uit de Bijbel hoort vertellen en leert om te bidden.

Als vrijwilligers hebben we een jaar lang gebeden of Sanyika in een familiehuis mocht terecht komen, i.p.v. in een kindertehuis. Onze gebeden zijn nu verhoord, hier zijn we God heel dankbaar voor.

Datum: 19-12-2017

Eindejaarsgroet en kerstpakketten voor de zusters

Bedankt voor uw steun, gebed en financiële bijdragen in het afgelopen jaar.
Gezegende Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar toegewenst vanuit Oekraïne.

Hartelijke groeten,
Stefanie de Wildt en de kinderen uit het ziekenhuis

Voor 100 zusters in het ziekenhuis hebben we een eindejaarspakket gemaakt. De zusters zullen heel blij zijn met wat 'extra's'.

Datum: 13-12-2017

Weer terug in Oekraïne

Na ruim 3 weken verlof, ben ik gisteravond weer aangekomen in Oekraïne.
Ik vond het fijn om weer even in Nederland te zijn en mijn familie en kennissen te bezoeken, ook was het fijn om bij iedereen op de koffie te komen. De bemoedigingen die ik weer mee kreeg voor het werk hier in Oekraïne deden me goed.
Ik geniet nu weer van het werk in het ziekenhuis en merkte dat ik het echt gemist heb.

Datum: 01-12-2017

Terugblik informatieavond

Gisteravond is er een informatieavond geweest. Ik vond het fijn dat ik u wat kon laten zien en vertellen over het werk wat ik in Oekraïne mag doen. Heel hartelijk bedankt voor uw belangstelling. Uw belangstelling, ook tijdens de pauze en na afloop, heeft mij bijzonder goed gedaan. De collecte heeft een super mooi bedrag van € 894,35 opgebracht.

Er stond ook een tafel waar informatie lag en waar u wat artikelen kon kopen. De opbrengst van de verkoopartikelen heeft € 78,45 opgebracht.

De avond heeft dus totaal opgebracht: € 972,80.

Het is heel fijn dat er nu een wasmachine, koelkast en andere benodigdheden gekocht kunnen worden met dit geld. Dit kost totaal € 530. Het overige geld zal voor het 2e jaar zijn van mijn vrijwilligerswerk in het ziekenhuis.

Datum: 20-11-2017

Aangekomen in Nederland!

Wij willen u laten weten dat Stefanie afgelopen zaterdag in Nederland is aangekomen.
De reis verliep voorspoedig.
Ze zal hier voor een paar weken op verlof zijn.

Datum: 14-11-2017

Opbrengst oliebollenactie

De oliebollenactie heeft het mooie bedrag van € 3600,- opgebracht, (inclusief de fooien)!
We willen iedereen hartelijk bedanken die hieraan meegewerkt hebben.

Datum: 07-11-2017

Verlof en informatie avond

D.V. volgende week zaterdag (18 november) hoop ik op verlof te komen.
Een vrijdagochtend vertrek ik samen met mijn collega met de auto. We hopen zaterdagavond aan te komen in Nederland.
Ik kijk ernaar uit om mijn familie en vrienden weer te ontmoeten. Ook al zal ik het hier in Oekraïne zeker missen.
Tijdens mijn verlof is er ook een informatieavond waar ik u/jullie hoopt te vertellen over het werk hier ik Oekraïne.

U bent van harte uitgenodigd op D.V. 30 november in de zaal van de Ger.Gem. te Alblasserdam.

(Plantageweg 172, 2951 VH) De avond begint om 19:30 uur, vanaf 19:00 uur staan de koffie en thee klaar.
Op deze avond zal er ook een collecte gehouden worden. De opbrengst is voor een wasmachine, koelkast en baby artikelen. Mocht de opbrengt meer zijn, dan is dit voor verdere sponsoring van het 2e jaar.

Datum: 31-10-2017

Verblijfsvergunning!

Vandaag mocht ik mijn verblijfsvergunning ophalen! Wat geeft dit een rust na een aantal maanden bezig te zijn in de procedure om een visum te krijgen en uiteindelijk de verblijfsvergunning te mogen ontvangen.

Datum: 28-10-2017

Werkvakantie groep

Afgelopen 2 weken is hier een groep van 5 meiden/vrouwen werkzaam geweest. Zij hebben gewerkt in het ziekenhuis van Vinogradiv. In dit ziekenhuis zijn er helaas geen mensen die voor langere termijn werken, maar in de afgelopen 2 weken mochten deze kinderen de liefde en aandacht ontvangen waar ze zo naar verlangen. Deze vrouwen zagen dat de kinderen groeiden in hun ontwikkeling nu deze kinderen uit hun bedjes werden gehaald en konden leren spelen en dingen gaan ontdekken.
Voor ons was het ook fijn om een aantal dagen tijd door te brengen met deze groep. Het was fijn om weer Nederlandse personen om je heen te hebben en om met elkaar dingen uit te wisselen zoals de liefde voor deze kinderen.

Datum: 24-10-2017

Sanyika op het potje!

Sanyika is een jongen van vier jaar. Hij is al meerdere keren bij ons in het ziekenhuis geweest. Op dit moment zorgen we alweer zo'n acht maanden voor hem.
Sinds vorige week zijn we als team bezig om hem te leren plassen op het potje. Elke morgen gaan we gewapend met een emmer sop, dweil, stapel schone kleren en kaplaarsjes de zaal op. Sanyika vindt het nog gek en houdt het niet lang vol om op het potje te blijven zitten. Hij plast vaak in zijn broek als hij net van het potje af is. Met snoepjes en speelgoed proberen we hem af te leiden. Aan het einde van de dag is hij zelfs blij als hij de luier weer aan mag. Naast dat we soms liever zijn luier aan zouden doen, hebben we goede hoop dat het binnenkort zal lukken, en gaan we nog even door met dweilen en kleren verschonen.

Datum: 13-10-2017

Oliebollenactie!

Ook dit jaar houden we weer een oliebollenactie! De overheerlijke oliebollen worden gebakken door bakkerij Voordijk.

1 zak oliebollen (10 stuks) is € 9.
2 zakken oliebollen (20 stuks) is €17.

Uw bestelling kunt u voor 24 oktober door geven door te bellen naar Dhr. de Wildt 0184-691712.

De oliebollen worden op de volgende dagen thuis bezorgt: 4, 10 en 11 november. U krijgt te horen op welke datum de oliebollen bij u bezorgt worden.

Datum: 12-10-2017

De nieuwe nieuwsbrief is uit!

Zie onder het kopje nieuwsbrieven om nieuwsbrief 5 te downloaden en te lezen. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 05-10-2017

Verblijfsvergunning aangevraagd

Afgelopen dinsdag zijn we naar de Migratiedienst in Usghorod geweest om mijn verblijfsvergunning aan te vragen. Alle documenten die nodig zijn om een verblijfsvergunning aan te kunnen vragen waren in orde. Over 3 weken kan ik mijn verblijfsvergunning ophalen.

Datum: 20-09-2017

voor een aantal dagen in Nederland

Afgelopen zaterdag ben ik naar Nederland gevlogen. Ik was hier omdat een collega van mij deze dinsdag vanuit Nederland weer met haar auto naar Oekraïne hoopte te gaan na een aantal weken verlof te hebben gehad. Zij had nog geen bijrijder en daarom ben ik gisteren met mijn collega weer terug gereden. Vandaag ben ik weer in Oekraïne aangekomen.
Het was fijn om even in Nederland te zijn, vooral omdat afgelopen zaterdag mijn ouders hun zoveel jarig huwelijk vierden met hun gezin.

Datum: 30-08-2017

Ludmilla

Ludmilla (1jr), waar ik in de afgelopen nieuwsbrief over heb geschreven, is de laatste weken heen en weer verhuisd. Drie weken geleden werd Ludmilla opgehaald door haar moeder en tante. Voor ons heel onbegrijpelijk. Hoe kan Ludmilla, die zo ziek is, de juiste zorg krijgen bij een moeder die geen vaste woning heeft en die nog een kindje van een paar maanden heeft. De moeder van Ludmilla was min of meer gedwongen om Ludmilla mee te nemen naar huis. De dokter wilde haar niet langer in het ziekenhuis houden, omdat het ziekenhuis de verantwoordelijkheid niet op zich wil nemen voor het overlijden van een kind en dit de naam van het ziekenhuis dan geen goed zal doen. Ik vond het verschrikkelijk om te zien dat moeder met Ludmilla weg ging. We liepen hen nog achterna en ik zag moeder buiten zitten onder een boom met Ludmilla op schoot. Wij zijn naar haar toe gegaan en hebben het telefoonnummer van tante gevraagd om met hen in contact te blijven. Wij zijn hierna weer aan het werk gegaan, maar ik kon alleen maar denken aan Ludmilla die nu ergens met moeder buiten zou zitten. Zou moeder wel voorzichtig zijn met haar hoofd? Waar zouden ze vannacht gaan slapen? Zouden wij Ludmilla ooit nog kunnen zien?

Een aantal dagen later hoorden wij van tante dat het niet ging met Ludmilla nu ze bij haar moeder is. Moeder heeft nog geprobeerd haar terug te brengen bij ons in het ziekenhuis. Nadat bleek dat dit niet meer kon, hebben ze Ludmilla naar een ander ziekenhuis gebracht. Wij hebben nog geprobeerd om Ludmilla daar te bezoeken maar dit werd niet toegestaan. Zelfs moeder mocht haar kindje niet bezoeken.

Voor ons waren die weken onzeker, hoe zal het met Ludmilla zijn? En zal ze nog leven?
Maar vorige week maandag hoorden we dat er 2 kindjes overgebracht zouden worden vanuit het andere ziekenhuis. Toen wij hoorden dat het Ludmilla was die terug kwam, waren wij zo blij. Het was heel bijzonder om haar weer vast te kunnen houden. De volgende dag mocht ik haar in bad doen, wat waarschijnlijk in de afgelopen weken niet was gebeurd. Nadat ze weer schoon en verzorgd in mijn armen lag, gaf mij dit zo’n voldaan gevoel en ben ik zo blij dat Ludmilla weer terug is en dat zij in haar laatste periode van haar leven toch nog liefde mag ontvangen.

Gisteren schrok ik toen ik foto’s vergeleek van Ludmilla van 3 maanden terug en nu, want nu zag ik pas dat ze inderdaad achteruit gaat: haar waterhoofd groeit, haar lichaam vergroeit steeds meer en ze heeft heel veel smetplekken.

Datum: 16-08-2017

OPROEP: nieuw lid voor de TFC "Stefanie in Oekraïne" gezocht

Wij zijn voor de thuisfrontcommissie van Stefanie de Wildt op zoek naar versterking.

We zoeken iemand die een hart heeft voor het werk wat Stefanie doet en haar hierbij wil ondersteunen.

Ook is het handig als u/jij met de computer overweg kunt.

Meer weten over wat het precies inhoudt? Bel Arianne Blom voor meer informatie: 0184-745900.

Datum: 15-08-2017

De nieuwe nieuwsbrief is uit!

Zie onder het kopje nieuwsbrieven om nieuwsbrief 4 te downloaden en te lezen. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 15-08-2017

Visum ontvangen!

Gisteren heb ik mijn visum mogen ontvangen! Hier ben ik heel blij en dankbaar voor. De Heere heeft het zo willen besturen dat het werk hier in Oekraïne voortgezet mag worden, want zonder visum had ik binnen 2 maanden terug naar Nederland moeten gaan. De Visum kosten zijn in de afgelopen week gedaald van €800,- naar €120,-. Het visum wat ik nu ontvangen heb is voor 3 maanden geldig. Binnen 3 maanden moet ik naar Uzhgorod, daar ontvang ik het visum wat geldig is voor een jaar en wat steeds elk jaar verlengd kan worden.

De afgelopen weken ben ik hier druk mee bezig geweest. En nu ik het visum in handen heb, realiseer ik mij hoeveel tijd en energie ik er in gestoken heb om het visum te kunnen regelen, maar is het niet veel belangrijker dat wij ’Het Paspoort’ voor de eeuwigheid mogen ontvangen. Ook al is mijn visum noodzakelijk om het werk hier in Oekraïne te mogen blijven doen, ik wist dat ik 2 maanden de tijd had om het Visum te kunnen regelen en daarom moesten we er haast mee maken, maar wie zegt nu dat wij meer tijd hebben om ’Het Paspoort' voor de eeuwigheid te mogen ontvangen?

Datum: 14-08-2017

De kinderkamer is klaar!

Na een aantal weken schuren en verven is de kinderkamer klaar! Wij zijn heel blij dat wij deze kamer zo mochten opknappen dat het een echte kinderkamer werd in leuke felle kleuren. Wat een verschil met hoe de kamer er eerst uitzag (zie foto). Met de molen en Nederlandse vlag op de muur heeft de kamer toch ook een beetje een Nederlands tintje gekregen.

Datum: 08-08-2017

Teamuitje kamperen - update visum

Vorige week hebben wij als team twee nachten gekampeerd. We hadden een mooi plekje tussen de bergen en aan de rivier. Het was heerlijk om er even uit te zijn en te genieten van het mooie landschap. Met temperaturen rond de 35 graden was het ook heerlijk om even af te koelen in de rivier. Het waren echt twee fijne en gezellige dagen samen met het team.

De papieren voor het visum zijn nu zo goed als in orde. Volgende week dinsdag (15-08) hoop ik naar de Oekraïense ambassade te gaan in Nyíregyháza (Hongarije). We hopen dat dit mogelijk is in één dag. Anders moet ik meerdere dagen in Hongarije verblijven tot dat de papieren in orde zijn.

Datum: 27-07-2017

Visumproblemen

Een paar weken geleden zijn alle grenscontroles in Oekraïne vernieuwd en gedigitaliseerd. Voorheen was het genoeg om een stempel in je paspoort te hebben. Hier kon je drie maanden mee in Oekraïne verblijven. Binnen 3 maanden moest je weer even de grens over en een nieuwe stempel halen. Zo kon je weer drie maanden blijven. Maar met de vernieuwing van de grenscontroles zijn er grote problemen ontstaan. Ze gaan niet meer akkoord met een stempel in je paspoort. Als ik nu de grens over ga moet ik boetes betalen voor alle stempels en kom ik Oekraïne niet meer in. Je moet nu een visum hebben om in Oekraïne te verblijven. U begrijpt dat ik en de andere vrijwilligers nu heel erg druk zijn met het regelen van de visa. We moeten een verklaring hebben van een kerk in Oekraïne dat we hier zijn om vrijwilligerswerk te doen. Na lang zoeken hebben we een dominee van een zigeunerkerk in Moekatsevo bereid gevonden om zo'n verklaring te krijgen. Gisteren ben ik hier de hele dag mee bezig geweest. Zo zijn er nog vele andere papieren die geregeld moeten worden. En dan zullen we uiteindelijk ook naar de Oekraïense ambassade in Hongarije moeten om een visum te regelen. We hopen dat alles voorspoedig mag verlopen en we een visum krijgen.

Een Nederlands stel wat al 3 jaar vrijwilligerswerk doet in Oekraïne zit nu in grote problemen. Ze gingen een aantal dagen geleden de grens over en moesten boetes betalen voor de stempels. Ze mogen nu vervolgens Oekraïne niet meer in. Ze zitten nu vast in Hongarije. Ze proberen een visum te regelen maar dit is nog niet echt eenvoudig.

Aan een visum zijn forse kosten verbonden: € 800. Dit zijn ineens onverwachte kosten voor mij. Ik hoop dat u mij hierin wilt steunen door een gift over te maken op het genoemde bankrekeningnummer op deze website.

Datum: 24-07-2017

Behandeling van Miranda en afscheid van Emma

Een aantal weken geleden was er een bult ontstaan in de hals van Miranda. De bult groeide met de dag. De arts besloot vorige week dat ze behandeld moet worden in een ander ziekenhuis. Een zuster, mijn collega en ik gingen vorige week met Miranda met de auto naar het andere ziekenhuis. We hadden eerst geen idee of Miranda daar zou moeten blijven of dat ze gelijk weer mee zou mogen. Miranda is uiteindelijk nog geen 15 minuten in de behandelkamer geweest en gelukkig mocht ze weer met ons mee.
Toen wij weer aangekomen waren in het ziekenhuis, bleek Emma onverwacht opgehaald te zijn door haar oma. Emma mocht namelijk al een tijdje naar huis, maar omdat niet bekend was waar haar moeder verbleef, was dit niet eerder mogelijk. Ik vind het jammer dat ik nu geen afscheid heb kunnen nemen van Emma. Maar ik ben heel blij dat Emma nu bij haar oma verder op mag groeien. Hopelijk kan haar emotionele ontwikkeling verder ontwikkeld worden in een ‘normale’ thuissituatie.

Datum: 01-07-2017

Opknappen van de kinderkamer

Een aantal dagen geleden zijn wij begonnen met het opknappen van de kinderkamer. In het ziekenhuis zijn er twee kinderkamers. Eén kinderkamer is vorig jaar al opgeknapt. Nu is deze kamer aan de beurt. Per dag werken er twee vrijwilligers aan de kinderkamer en de andere twee vrijwilligers zorgen voor de kinderen. Alle bedjes en verschoningstafels moeten worden geschuurd en geverfd. De kinderkamer krijgt mooie vrolijke kleurtjes. Zelfs de muren mogen mooi beschilderd worden, zodat het een echte kinderkamer wordt. We zijn heel benieuwd hoe het eruit ziet als het klaar is!

Datum: 27-06-2017

Emma en Miranda 2 jaar!

Iedere vrijwilliger heeft zijn ‘eigen’ kinderen waar die voor zorgt. Het is goed voor de hechting van de kinderen om zoveel mogelijk door dezelfde persoon verzorgd te worden. Natuurlijk werken wij samen als collega’s en helpen we elkaar waar dat nodig is. Ik heb de zorg voor Emma en Miranda. Twee lieve kleine dreumesjes. Afgelopen mei is Emma 2 jaar geworden en vorige week is Miranda 2 jaar geworden. Het was dus dubbel feest! Wij hebben de verjaardag gevierd van Emma en Miranda.

Datum: 14-06-2017

Volledig weer aan het werk

Het is vijf weken na het ongeval en ik ben weer helemaal hersteld. De druk in mijn hoofd is niet meer terug gekomen en mijn energie is weer zoals het was. De afgelopen dagen heb ik weer hele dagen gewerkt. Ik ben de Heere dankbaar voor het herstel en ook dankbaar dat ik weer volledig aan het werk ben. Ik heb heel veel post gekregen de afgelopen weken. En nog steeds blijft de post binnen stromen. Voornamelijk kwam de post uit de kerkelijke gemeente. Het is altijd weer een verrassing als mijn teamleider een stapeltje post komt brengen wat is aangekomen op mijn postadres (zendingskantoor). Het meeleven doet mij enorm goed. Ik wil u/jullie hartelijk bedanken voor alle kaarten en mailtjes!

Datum: 09-06-2017

Mag Miranda binnenkort naar huis?

Miranda is een meisje van rond de 2 jaar. Ik heb de afgelopen 2 weken, dat ik weer aan het werk ben, voor haar gezorgd. Ze is al een aantal weken in het ziekenhuis. Het is een lief meisje met heerlijke bolle wangen. Afgelopen dinsdag heeft ze haar eerste stapjes gezet! Ze stapte trots over de gang. Miranda is naar het ziekenhuis gekomen omdat haar moeder TBC had, en daarom moest zij uit voorzorg in het ziekenhuis verblijven. Inmiddels is haar moeder overleden. Vandaag kreeg zij bezoek van haar vader en oma. Ze wilden haar graag weer mee naar huis nemen. Voor Miranda zelf is het natuurlijk heel fijn om thuis verder op te groeien. Helaas mocht ze nog niet mee naar huis, omdat Miranda op naam staat van haar moeder. Vader en oma hebben dus niet het ouderlijk gezag over haar. Maar als Miranda op naam van haar vader staat, mag ze gelukkig naar huis. Thuis heeft Miranda nog een broer en een zus die op haar wachten.

Datum: 07-06-2017

Het weer in Oekraïne

Gisteren was het hier een heerlijke warme dag, wel tegen de 30 graden. In de middag begon het heel hard te regenen en te onweren. Als het hier regent dan lopen alle straten meteen vol. Dat was ook zo met de stoep voor mijn huis. De stoep leek wel veranderd in een sloot. Als ik de straat op zou willen, dan moest ik eerst door een laag water heen.

Datum: 30-05-2017

Weer aan het werk

Sinds afgelopen maandag ben ik weer begonnen met een paar uurtjes per dag werken. Dit gaat goed, al moet ik zeker in de middag nog rusten. Maar ik ben dankbaar dat ik het werk weer heb mogen hervatten. Het is zo fijn om weer bij de kinderen te zijn en hen de liefde en aandacht te geven die ze nodig hebben. Het is ook prettig om weer een doel te hebben en weer ergens te komen, want soms werden de dagen best een beetje eentonig door alle dagen thuis te zijn.

De druk in mijn hoofd heb ik nu een week niet meer gehad. Alleen ben ik soms nog heel moe, maar daar zit ook vooruitgang in.

Het mooie weer hier doet mij ook heel goed! Op dit moment is het hier 29 graden.

Datum: 20-05-2017

Hoe het nu met mij gaat

Het gaat gelukkig steeds beter met mij. De symptomen die ik heb duiden op een hersenschudding. Dit is wel een verklaring waarom ik nog niet hersteld ben van de schok. Wat ik dus nu vooral moet doen is rust houden. Het mag elke dag iets beter met mij gaan. Sinds enkele dagen wordt de druk in mijn hoofd steeds minder. Wel ben ik heel de dag enorm moe, zeker na een bepaalde inspanning. Het medeleven vanuit Nederland doet mij heel goed, bedankt hiervoor! Willen jullie voor mij bidden, zodat ik weer snel in het ziekenhuis kan gaan werken? Maar ook de Heerde danken dat Hij mij nog heeft willen sparen.

Datum: 10-05-2017

Mijn herstel

Inmiddels ben ik weer twee dagen geleden uit het ziekenhuis thuis gekomen. Het is prettiger om thuis te herstellen dan in het Oekraïense ziekenhuis. Hier in het ziekenhuis zijn de voorzieningen niet zo als in Nederland. Ik wist dit wel omdat ik in hetzelfde ziekenhuis werkzaam ben, maar nu heb ik het zelf kunnen ervaren. Het was heel fijn dat ik steeds bezoek kreeg van mijn teamleider en Nederlandse collega’s. Zij hebben mij bijzonder goed hierin ondersteund. Nu mag ik gelukkig verder thuis herstellen.

Ik voel mij nog niet zo als het hoort. Ik kan maar een beperkt aantal dingen doen op een dag. Bijvoorbeeld gisteren was ik even een uurtje op bezoek in het ziekenhuis waar ik werk. Ik vond het super fijn om de kinderen weer te zien en er te zijn. Maar ook heel confronterend dat ik na een uur weer echt moest gaan rusten, omdat de druk in mijn hoofd na veel inspanningen weer terug komt. Gelukkig is er elke dag vooruitgang.

Ik ben vooral dankbaar dat het zo goed is afgelopen. De Heere heeft mij nog willen sparen en dragen.

Datum: 05-05-2017

Stefanie in en weer uit het ziekenhuis

Woensdagavond heeft Stefanie in haar nieuwe huurwoning tijdens het douchen onder stroom gestaan. Dit kwam door een installatiefout in de douche. Hierdoor heeft haar lichaam een klap gehad zodat ze nu tintelende lichaamsdelen, hoofdpijn en spierpijn heeft. Ze is naar het ziekenhuis gegaan waar ze hartfilmpjes hebben gemaakt, deze filmpjes zijn goed. Het is nu zaak dat ze goed rust houdt en hiervan herstelt.

Update op 6 mei 2015: Stefanie ligt nog steeds in het ziekenhuis. Als ze teveel doet komt het zware gevoel in haar hoofd terug. Ook voelt ze dat haar benen nog zweven als ze wil lopen. Maandag mag ze waarschijnlijk naar huis (ze zijn in het ziekenhuis erg voorzichtig met haar omdat ze een buitenlander is).

Update op 8 mei 2016: Stefanie is vanochtend om half 11 thuis gekomen uit het ziekenhuis. Heel erg fijn. Ze moet nog wel goed haar rust nemen.

Datum: 02-05-2017

Het werken in het ziekenhuis is begonnen

Vorige week maandag was mijn eerste werkdag in het ziekenhuis. Het was goed om weer terug te zijn op deze plek, waar ik zo lange tijd naar heb verlangt. Ook al liggen er nu andere kinderen op de afdeling. Alleen Mozes (Istwan) is weer terug in het ziekenhuis. Ik geniet enorm van het werk met de kinderen! Maar het is toch best even wennen, je moet je draai weer in het werk kunnen vinden.
Eerder was ik hier als deelnemer van een werkvakantie en nu als vrijwilliger. Als vrijwilliger heb je toch meer taken en bezigheden. Het spreken met de zusters is nog echt moeilijk. Ook al heb ik wat Russisch geleerd, het in de praktijk brengen is echt heel lastig. Het gaat soms zo snel, dat ik niet meer begrijp wat ze bedoelen. Ik verwacht en hoop dat dit in der loop der tijd beter zal gaan.

Datum: 02-05-2017

Koningsdag vieren in Oekraïne

Afgelopen donderdag (27 april) hebben wij ook Koningsdag in Oekraïne gevierd! Dit hebben wij gevierd in het ziekenhuis met de zusters, dokters en de kinderen. De kinderkamer hebben wij mooi versierd met oranje ballonnen en slingers. Alle kinderen kregen speciaal voor deze dag rood, wit, blauw en oranje kleren. Uit Nederland hebben wij echte Nederlandse producten meegenomen.
Zoals kaas, stroopwafels, drop en zelfgemaakte oranje tompouce.
De zusters hadden zelf aardappels met worst gekookt. Zo hebben wij gezamenlijk met de zusters een maaltijd gegeten met Nederlandse producten.

Datum: 26-04-2017

Verblijf van mijn ouders en Jan in Oekraïne

Mijn ouders en mijn broer Jan zijn 5 dagen bij mij gebleven in Oekraïne. Ik heb mijn ouders en Jan van alles kunnen laten zien in Beregowo. Het is als Nederlander heel bijzonder om hier de markt te bezoeken. De Oekraïense markt is niet te vergelijken met de Nederlandse markt. De markt hier is veel groter en je moet ruim de tijd nemen om de hele markt te kunnen zien.
We hebben een bezoek gebracht aan het ziekenhuis waar ik nu werk. Ze mochten maar even komen kijken en ze mochten niet op de kamer komen van de kinderen (1 grote ruimte). Het was fijn om dit aan hen te laten zien, zo hebben ze een goed beeld bij het ziekenhuis.

Wij wilden ook graag een dag naar de bergen. Ik woon namelijk in het Karpaten gebied. Maar de wegen zijn helaas nu niet begaanbaar door de afgelopen winter. We hebben wel een bezoek kunnen afleggen aan het kruis van Beregowo. Dit kruis staat op de top van de heuvel van Beregowo. Op dit punt heb je mooi uitzicht over Beregowo (zie foto).

Op zondagochtend zijn we in Beregowo naar de kerk geweest. Op zondagmiddag was er een speciale dienst in een andere kerk. Deze speciale dienst was er omdat er op deze dag 500 jaar Reformatie werd herdacht. Bijzonder om te zien dat zo ver weg hier de Reformatie ook wordt herdacht. Er waren verschillende kerken uitgenodigd. Dominee Istwan uit Roemenië was ook aanwezig. Hij mocht de prediking houden over 2 Koningen 23 over de Reformatie onder Josia. Ook al heb ik niet veel kunnen verstaan in het Hongaars, Roemeens en Oekraïens, wel kon ik zien dat de Heere ook mag werken in deze kerken.

Nadat ik zondag- op maandagnacht afscheid genomen heb van mijn ouders en Jan, zijn zij weer de 2 dagen durende reis begonnen naar Nederland.

Datum: 20-04-2017

Terug in Oekraïne!

Het is weer heerlijk om in Oekraïne te zijn! Als eerste zijn we gisteren bij mijn toekomstige huis wezen kijken. Dit huis zijn ze nu aan het opknappen. Dit huis is in bezit van het zendingskantoor. Omdat de verbouwing nog niet klaar is, verblijf ik zolang (ongeveer 1 a 2 weken) in "De Ark" Dit is een verblijf voor gasten van het ziekenhuis, meerdere Nederlanders wonen hier (zie foto voor mijn kamer).

Vandaag zal ik mijn ouders en mijn broer Jan mijn woonplaats Beregowo laten zien en een bezoek brengen aan het ziekenhuis waar ik ga werken. Ook gaan we vandaag mijn aanstaande huis vanbinnen bekijken. Hier ben ik best nieuwsgierig naar.

Ik wil vanaf deze plaats iedereen hartelijk bedanken die met mij meegeleefd hebben tijdens de reis.

Datum: 18-04-2017

Reis en aankomst in Oekraïne

In deze blog leest u over de reis en over de aankomst van Stefanie en haar familie in Oekraïne.

- Op 18 april zijn Stefanie, haar ouders en haar broer Jan om 04:30 uur vertrokken naar Oekraïne. Om 05:30 passeerde ze de Nederlands-Duitse grens.
- Om 09:45 uur kreeg ik het volgende bericht van Stefanie: "We zijn nu halverwege Duitsland. Het is hier erg mooi. Zelfs nog sneeuw hier. Groetjes van ons 4-en."
- Om 12:15: "We hebben net pauze gehouden. Het is een heel mooi landschap hier. Bergen, toppen van de bomen in het bos bedekt met sneeuw. De strooiwagens rijden hier rond. Het lange zitten is goed te doen. Ik zit hier tussen de spullen waar wij ons mee bezig houden, zoals lezen."
- Om 12:30: "We zijn bijna aan het laatste gedeelte van Duitsland. We rijden bijna Oostenrijk binnen. Als we over de grens zijn hopen we pauze te houden en te eten."
- Om 14:00: "De grens met Oostenrijk duurt toch iets langer. We hebben toch al gegeten. Het is nu nog een halfuur rijden tot de grens van Oostenrijk."
- Om 15:00: "We zijn nu pas de grens met Oostenrijk over gegaan omdat er een ongeluk met 6 auto's is gebeurd i.v.m. gladheid. De auto's stonden dwars over de weg. Wij konden er gelukkig langs via de vluchtstrook. Het was nog maar net gebeurd. Wij zijn voor ongelukken nog gespaard gebleven. Nu nog 3,5 uur tot Hongarije. Net over de grens bij Hongarije zullen wij overnachten in een hotel."
- Om 17:00: "We zijn nu halverwege Oostenrijk bij het plaatsje Melk. Naar verwachting hopen wij half 7 aan te komen in Hongarije. Eindelijk kunnen wij dan weer onze benen strekken!"

Om 10 voor half 7 zijn ze aangekomen bij het Paprika Hotel in Hegyeshalom in Hongarije, waar ze gaan dineren en overnachten. Morgen rijden ze verder door naar Beregowo in Oekraïne.

Dag 2 van de reis naar Oekraïne:
- Om 08:25: "Na een goede nachtrust, waar wij echt aan toe waren, hebben we heerlijk ontbeten. Nu eerst een vignet kopen voor in Hongarije."
- Om 09:00: "Eindelijk de vignet binnen. Het was een hele zoektocht naar de juiste benzinepomp (daar moet je de vignet kopen). We waren even de weg kwijt. We gingen per ongeluk weer de grens met Oostenrijk over en dus ook de douane controle. Gelukkig konden we de douane duidelijk maken dat wij niet naar Oostenrijk wilde maar in Hongarije wilde blijven. Toch wilde ze even in de achterklep kijken. Alles was goed en ze legde ons uit hoe we naar Hongarije moesten en waar we de vignet moesten kopen. We zijn inmiddels weer een kwartier onderweg in Hongarije."
- Om 10:00: "Het sneeuwt hier flink! Zoveel dat het hier echt wit is. Misschien moeten we wel stoppen met rijden....Misschien is dit wel te gevaarlijk....."
- Om 10:30: "Het sneeuwen is gestopt, we rijden nu door de hoofdstad van Hongarije: Boedapest."
- Om 11:00: "We moeten nog ongeveer 3 uur rijden, maar eerst even pauze."
- Om 14:30: "We staan bij de grens. Vijf auto's voor ons, dus valt mee."
- Om 15:30: "We zijn in Oekraïne aangekomen!!!. De douane vond het wel raar....Kinderwagen en box bij een trip aan Oekraïne....."

De eerste 10 foto's gaan over de reis op de 1e dag.
Foto's 11, 12 en 13 gaan over de overnachting in het Paprikahotel in Hongarije.
Foto's 14, 15 gaan over de reis op de 2e dag in Hongarije, sneeuw.
Foto 16 is Boedapest in Hongarije.
Foto 17: aangekomen in Oekraïne. Eten met het ziekenhuisteam in Oekraïne.

Datum: 14-04-2017

De laatste dagen in Nederland

Nog een paar dagen en dan is het zover! Ik kijk er echt naar uit om weer in Oekraïne te zijn. Ik kijk er naar uit om te beginnen met werken in het ziekenhuis. Van de vrijwilligers uit Oekraïne hoor ik nu welke kindjes er liggen, en als ik dan een foto zie, dan begint het te kriebelen om daar naar toe te gaan.
Maar voor vertrek staan er nog een aantal dingen te wachten. Ik ben druk bezig met inpakken en de allerlaatste dingen regelen. Aanstaande zaterdag heb ik mijn afscheidsdag. Op deze dag zal ik afscheid nemen van mijn familie, kennissen en vrienden. Het is niet makkelijk om afscheid te nemen. Toch kijk ik er nu anders tegenaan dan enkele maanden geleden, omdat ik er erg naar uitzie om terug te gaan naar Oekraïne.
Maandag op dinsdagnacht (18 april) hoop ik met mijn ouders en mijn broer Jan te vertrekken. Als alles goed mag verlopen, komen we na 2 dagen aan in Oekraïne. Mijn ouders en mijn broer blijven een week bij mij in Oekraïne. Het is fijn om aan hen te laten zien waar je komt te wonen en te werken. Ik hoop u er meer over te vertellen via de blog.

Datum: 07-04-2017

We hebben heel veel spullen gekregen voor Oekraïne!

Na een oproep in onze nieuwsbrief voor kleertjes, zijn er heel veel kleertjes aan het Westeinde binnen gekomen. Afgelopen week hebben we alles uitgezocht en in dozen gedaan.
24 bananendozen vol kleren, 76 maillots, kinderwagens, wipstoeltjes een badje, dekens ed. We hebben ook uniformen gekregen van de RST Zorgverleners.
Echt heel hartelijk bedankt voor deze vrijgevigheid!

Datum: 07-03-2017

Alle kinderen van de jeugdvereniging -12 Alblasserdam hartelijk bedankt!

Op 13 januari jl. heeft Stefanie een presentatie gehouden op de -12 JV.
De kinderen waren erg geïnteresseerd wat het nu precies in houdt om als vrijwilliger te werken in een Oekraïense ziekenhuis.
De kinderen gingen hierna actief aan de slag om geld in te zamelen aan de hand van klusjeskaarten.
Op 10 februari mocht ik al de kinderen weer op de JV ontmoeten. De kinderen hadden het geweldige bedrag van € 386,90 bij elkaar verzameld!
Alle kinderen van de JV hartelijk bedankt voor de vele klusjes die jullie hebben gedaan!

Datum: 07-03-2017

Geslaagde foto-dia-avond

Op 25 februari jl. beleefden we een reis door Canada. Het was een geslaagde avond met een goede opkomst. De opbrengst is: € 850. De opbrengst van de verkoop van de fotokaarten is: € 175.
Iedereen weer hartelijk bedankt!

Datum: 24-02-2017

Foto-avond over Canada!!

Op zaterdagavond 25 februari 2017 D.V. is er een dia-foto-avond door natuurfotograaf Wouter Klaasse over Canada in de zaal van "De Parel" in Hardinxveld-Giessendam.
Zie onder het kopje "Nieuwsbrieven" voor de volledige uitnodiging en een voorproefje van de foto's.

LET OP: er zijn nog genoeg plekken over, dus reserveren is niet noodzakelijk.

De gehele opbrengst is bestemd voor het vrijwilligerswerk in het ziekenhuis van Oekraïne.

Datum: 16-01-2017

Bedankt voor uw komst 11 januari jl.

Op 11 januari jl. heeft Stefanie een informatiebijeenkomst gehouden over haar toekomstig vrijwilligerswerk. Het was heel indrukwekkend.
Heel fijn dat er een goede opkomst was vanuit de gemeente, familie en kennissen. De betrokkenheid en het meeleven doen Stefanie erg goed!

Er is met de collecte het geweldige bedrag van € 500 opgehaald! We willen u hiervoor heel hartelijk bedanken! Hier kunnen veel producten voor gekocht worden voor de kinderen in het Oekraïense ziekenhuis.

Datum: 11-01-2017

Spontaan gebaar uit Meerkerk, super bedankt!

Jaarljiks bakken mensen uit Meerkerk oliebollen bij familie Van Genderen in de schuur. Dit jaar besloten ze de opbrengst te geven aan het vrijwilligerswerk van Stefanie!
Hier waren we natuurlijk erg blij mee. De actie is zeer geslaagd. Ongeveer 900 oliebollen en 400 appelbeignets waren aan het eind van de dag allemaal op! Gelukkig met veel hulp
van heel veel mensen: oliebollen bakken, appels schillen, beignets maken, deeg rollen, besuikeren, bestellingen afrekenen en klaar zetten. De opbrengst is: € 1.275,25!!
De vrijwilligers in Meerkerk zijn heel dankbaar dat alles zo voorspoedig mocht verlopen en ze zijn blij dat ze Stefanie kunnen steunen in haar fantastische werk wat ze over een poosje mag gaan doen!

Vrijwilligers, super bedankt namens de thuisfrontcommissie!! Het doet ons goed dat er mensen zijn die zo spontaan hun hart open zetten en zich inzetten voor dit werk.

Datum: 20-12-2016

Vordering van het leren van de Russische taal

Ik ben al enige maanden Russisch aan het leren en het vordert gestaag. Het alfabet zit er goed in. Het Russische alfabet is anders dan het Nederlandse alfabet. Zo heeft het Russische alfabet 33 letters en daarbij nog veel veranderingen in letters en uitspraak in vergelijking met het Nederlandse alfabet. De ene dag gaat het leren beter dan de andere dag. Soms lukt het echt niet om de woordjes te onthouden, maar na een aantal dagen komen ze toch weer terug als je bezig bent. Ik wilde bijvoorbeeld pas een appel pakken en het woord appel (яблокo) schoot me gelijk te binnen. Dat had ik ook vooral toen ik net terug was uit Oekraïne. Toen wilde ik bijvoorbeeld iemand bedanken en zei toen bijna: спасибо (bedankt). De laatste weken ben ik het schrijfschrift gaan leren in het Russisch. Dit is ook weer heel anders, de T verandert bijvoorbeeld in een M. Ik probeer de laatste tijd ook kinderboekjes in het Russisch te lezen, zoals Jip en Janneke. Ik begrijp natuurlijk nog lang niet alles wat er staat, maar het is zeker een goede oefening om de letters sneller te herkennen. Wat leuk is om te weten over het boekje Jip en Janneke is dat ze in het Russisch anders heten, namelijk: Саша и Маша (uitspraak: Sasja en Masja). De namen zijn veranderd omdat de mensen die Russisch spreken geen Jip en Janneke kunnen uitspreken. Aan die lettervolgorde zijn ze niet gewend.

Datum: 12-11-2016

Opbrengst oliebollenactie

Na hard werken, drie dagen inpakken en bezorgen, is de oliebollenactie afgerond.

De oliebollenactie heeft € 2.114 opgebracht, inclusief de fooien!

We willen iedereen hartelijk bedanken die hieraan meegewerkt heeft.

Datum: 28-10-2016

Welkom en oliebollenactie!

Wat leuk dat u een kijkje neemt op de website! Zoals u ziet is de eerste nieuwsbrief net verschenen.
Inmiddels zijn we bezig met de oliebollenactie in Oud-Alblas. Dit loopt al heel goed!
De oliebollen zijn gebakken door bakkerij Voordijk.

1 zak oliebollen (10 stuks) is € 8.
2 zakken oliebollen (20 stuks) is € 15.

Wilt u ook oliebollen bestellen? Dit kan door voor 5 november een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl met het aantal zakken, uw adres en telefoonnummer en de gewenste bezorgdatum: 10, 11 of 12 november.

We zien uw bestelling tegemoet!

Adresgegevens

Postadres van Stefanie (adres van het zendingskantoor):

UKRAINE 90202
Zakarpatska Oblast
berehove/beregszász
B. Chmelnytskoho 10/3
Stefanie de Wildt

Mob.: 06-10472040

"Een blijk van meeleven doet altijd goed."

Bankgegevens

Stichting Children's Relief

NL93INGB0000003584

Omschrijving: Stefanie de Wildt / 21450

Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)

"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."

E-mailadres

Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl
Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl