Adres- en bankgegevens
(Blog 81 - 90)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17

Datum: 01-10-2018

Peren verkoop en plukactie

Afgelopen weken is er in Oud-Alblas verkoop van peren geweest . Dit heeft het mooie bedrag van €810,- opgeleverd! Hartelijk bedankt voor uw bijdrage!

2 Zaterdagen hebben we geplukt voor Stefanie in een boomgaard in Lexmond. Verschillende mensen deden hier aan mee. Het was gezellig en onspannend om zo met elkaar voor het goede doel bezig te zijn. Dit plukken bracht €300,- euro op. Ook de mensen die hieraan mee hebben geholpen heel erg bedankt!

In totaal heeft dit dus het mooie bedrag van €1110,- euro opgebracht. Dit bedrag is bestemd om het tweede sponsorjaar van Stefanie rond te krijgen. Het is ook bedoeld voor wat Stefanie naast haar werk mag doen wat de nodige onkosten met zich mee brengt, zoals: het 'vrouwenbezoek' en bezoek aan het kindertehuis. Binnenkort hoopt Stefanie een auto te kopen waardoor ze deze bezoekjes kan blijven doen. We waarderen jullie steun en inzet!

Datum: 25-09-2018

Bezoek uit Nederland

In de afgelopen week mochten mijn ouders en mijn zus bij mij opzoek zijn. Wij hebben in de afgelopen week veel ondernomen, zoals het ziekenhuis bezoeken, ''vrouwen bezoek'', kennissen bezocht en de omgeving laten zien waar ik woon. Het was heel fijn om hen te laten zien wat ik hier allemaal mag doen. En hoe leuk was het om ''mijn'' kindje, Ruth, aan hen te laten zien. Ook de zusters en dokter in het ziekenhuis vonden het leuk dat mijn ouders en zus het ziekenhuis bezochten. En daarom kwamen we er niet onderuit om met de zusters een warme maaltijd mee te eten. Het was bijzonder om met hen nu de vrouwen te bezoeken die ik altijd bezoek, ze hadden er namelijk al veel over gehoord. Wij mochten Victoria, Erzsika, Martha, de 2 buurvrouwen en mijn kleine naamgenootje bezoeken. Het deed mijn ouders en zus veel om te zien hoe deze vrouwen en families leven...  Het is niet te begrijpen hoe deze mensen in de aankomende winter weer moeten rond komen. Hun pensioen is immers maar €50 en de gasrekening €100,- per maand. Naast de vele emotionele ontmoetingen hebben wij ook zeker genoten van het bij elkaar zijn. Mijn ouders en zus verbleven in mijn huis, dus dat was erg gezellig. Zojuist kreeg ik het bericht dat ze veilig thuis zijn aangekomen.

Datum: 18-09-2018

Aangekomen in Oekraïne

Het was fijn om voor een aantal dagen in Nederland te zijn geweest en het jubileum van mijn ouders te mogen meevieren. Zojuist zijn mijn ouders, mijn zus en ik aangekomen bij mij thuis in Oekraïne. Wij hopen op een fijne week met elkaar.

Datum: 18-09-2018

laatste deel: God werkt in Oekaine

HET KINDERTEHUIS: Als uitbreiding op dit werk heeft de Heere (letterlijk) deuren geopend. Kinderen gaan vanuit het  ziekenhuis vaak naar een kindertehuis. De omstandigheden zijn daar niet goed. Er werd altijd gezegd dat je daar als buitenstaander niet binnenkomt, maar wat wilde ze graag weten hoe het ging met de  kinderen waar ze langere of kortere tijd voor gezorgd had. Vooral toen Ruben erheen was gegaan. Hij was een gevaar voor de andere kinderen en had gezegd dat er toch niemand van hem hield. Ze móést hem gaan vertellen dat God wel van hem houdt. Ze had hem al wel gezegd dat zij toch van hem hield, maar dit was zoveel belangrijker. En hij moest zeker niet denken dat hij alweer in de steek gelaten werd.  Biddend is ze er met haar collega heengegaan en…ze werden binnengelaten. Ze mochten in het lokaaltje zijn. Daar konden ze een poosje met hem spelen, voorlezen uit de kinderbijbel en met hem bidden. Daarna zijn ze dat elke week blijven doen. Inmiddels kent  ze er meer kinderen en die mogen dan ook komen. De eerste keer liet ze daar een kinderbijbel achter, maar die kwam keurig boven op een hoge plank te staan bij al het speelgoed wat voor de kinderen gegeven is en van de kinderen afgepakt is, waar ze nooit mee mogen spelen. Dus elke keer zelf komen om uit de bijbel te lezen en vertellen is echt nodig.

Zo is ze daar ook in contact gekomen met Simeon. Hij zocht zelf contact .  Hij werd bijna 18 en vertelde dat hij er erg tegenop zag om vanuit het kindertehuis op een andere plek te gaan wonen. Een dag na hun verjaardag moeten ze weg en komen bijna allemaal in een haveloze flat waar ‘alle’ jongens verslaafd en ‘alle’ meisjes prostituee worden. Hij zei te willen leven zoals God dat wilde en dat hij veel uit zijn ‘Bijbel’ las.  Stefanie is voor hem contact gaan zoeken met een christelijk huis waar jongeren vanaf 18 jaar kunnen wonen. Gelukkig was er een plekje voor hem.  Toen een paar van ons met Stefanie mee mochten naar dit kindertehuis, kon ze hem dit vertellen. Ze had ook een Bijbel voor hem meegenomen. Voor we het hek binnenreden hebben we  naar Stefanies gewoonte eerst gebeden. We stonden een poosje te wachten in de gang voor we iemand van de leiding zagen. (Toeschietelijk zijn ze nog steeds niet.) Ruben was ineens naar een andere huis gegaan (maar hopen dat zijn nieuwe adres te achterhalen is) Alex was er wel. Ook Simeon kwam ons even later opzoeken. Een sympathieke jongen, maar een die echt niet weet hoe zijn toekomst eruit zal zien. We merkten een haast natuurlijk vriendelijk overwicht van hem op de jongere, soms brutale kinderen. “Maar ik heb een Bijbel”, zei hij toen Stefanie hem de Bijbel wilde geven. Hij ging hem halen. Het bleken de Psalmen te zijn, met daarachter wat  gebeden. Mooi, maar nog mooier om te zien hoe blij hij nu was me een complete Bijbel. Hij leek van het bestaan daarvan niet te weten en ging er meteen in lezen. Nadat hij van het plekje in het christelijke tehuis gehoord had, twijfelde hij toch. Hoe kan hij ook vertrouwen hebben in een nieuwe omgeving en nieuwe mensen? Hij wilde erover nadenken. Met elkaar hebben we gebeden. Gouden momenten die nu ik eraan terug denk zo’n troost blijken te zijn. De Heere heeft dit ook gezien en gehoord en weet nu wij het niet weten, waar hij is en hoe het met hem gaat. Stefanie is er daarna nog met Victoria geweest om hem beter in zijn eigen taal uit te kunnen leggen wat voor huis het is en hem ervan te overtuigen dat het echt beter voor hem is. Hij wilde het, maar toen hij hoorde waar het huis was schrok hij er toch voor terug; daar woonden jongens die hij uit het kindertehuis kende en die hem vaak dwars gezeten hadden. Hij zag het niet zitten. Toen ging hij over zijn verleden vertellen; zijn moeder had hem als klein kind bij het oud vuil achtergelaten. Hij heeft in verschillende internaten gewoond. Toen hij 14 was wilden zijn opa en oma hem adopteren. Dat lijkt mooi, maar bleek alleen maar om hem als slaaf te kunnen gebruiken. Toen zijn moeder hem zag, zei ze: “Ben je nog niet dood?” Hij werd door zijn familie ernstig mishandeld. ‘Op een dag lag ik geknield op straat terwijl mijn familie me schopte. ‘Toen heb ik gebeden of ik verlost mocht worden van deze familie. Op dat moment kwam de politie en kwam ik opnieuw in een internaat…en nu 3 maanden geleden in dit kindertehuis.’  Stefanie is opnieuw gaan zoeken naar een plekje voor hem. Ze vond een plek waar hij zou kunnen werken; op een tuinderij. De baas is Christen en betaald zijn mensen eerlijk uit. Maar nog geen plek om te wonen. Nog één keer heeft Stefanie hem op kunnen zoeken met haar collega Marianne, voor zijn verjaardag. Hij zei echt elke nacht in zijn Bijbel te lezen en vertelde wat hij gelezen had. Hij had zijn tas klaargemaakt voor vertrek; een kleine weekend tas; dat was zijn hele ‘bezit’. Nu is hij zondag 6 augustus 18 jaar geworden en ’s maandags door het kindertehuis ergens heen gebracht. Stefanie weet niet waarheen. Ze had hem haar mobiele nummer gegeven en hij zou bellen. Zijn mobiel lag nog in de kluis. Helaas heeft ze nog niets van hem gehoord. Waar is hij? Hoe gaat het met hem? Het enige wat ze weet is dat hij zijn tas bij zich heeft met daarin zijn kostbaarste schat; zijn bijbel. Heel moeilijk om hem los te moeten laten. Er zelf tussenuit en in Gods handen laten. Hij is nog voortdurend in haar en onze gedachten en gebeden. Nu ook in die van u?  Eigenlijk moet ik zeggen; in ons hart en gebed, want door al deze ontmoetingen ontdekten we dat er meer mensen passen in ons hart dan in ons hoofd. Ons hoofd is beperkt maar ons hart niet.

Laat in de avond van de dag dat ik dit typte ontvingen we van Stefanie de volgende app: ‘’vanmiddag zijn wij (Marianne, Mirjam en ik) naar het kindertehuis geweest. Eerst hebben we met de kleine Alex in het klaslokaaltje gespeeld en daarna met alle kinderen buiten. Maar toen we met Alex in het klaslokaal waren deed ik een erge ontdekking. De tas van Simeon met al zijn spullen erin stond daar gewoon nog op dezelfde plek waar hij zondag stond. Is Simeon dan helemaal niet weg? Of is hij weggegaan zonder spullen? Ik heb voorzichtig in zijn tas gekeken, daarin zaten zijn kleren, de roomse bijbel, de bijbel die ik hem had gegeven en het cadeautje wat wij hadden gegeven. Maar wat nog het ergste was: het papiertje met mijn telefoonnummer zat ook in zijn tas. Waarom zou hij weggegaan zijn zonder zijn spullen mee te nemen?? Nu kan Simeon mij zelfs niet bellen. Ik kan mij suf denken maar kom er niet uit. Waar zou hij nu zijn? Hij heeft niet eens kleding, spullen of zijn bijbel waar hij zo blij mee was. Toen ik thuis kwam zag ik een sms op mijn telefoon met: ‘’Bel mij asjeblieft terug’’. Dat was de sms zoals Simeon had gezegd die te zullen sturen. Ik was helemaal blij. Deze sms was inmiddels al een uur geleden gestuurd. Ik belde dit nummer maar kreeg een man aan de telefoon. (dus geen Simeon) Hij zei dat hij geen sms gestuurd had. Ik begreep niet goed wie deze man was. Hij woonde ook in Uzgarod. (dezelfde stad waar Simeon nu zou moeten zijn) Ik vroeg of hij Simeon kende, hij mompelde iets van ja. Ik vroeg of ik Simeon aan de telefoon mocht maar dat mocht/kon niet. Na een half uur belde dit zelfde nummer mij weer terug. Nu was het een vrouw. Zij wilde precies weten wie ik was en ik wilde natuurlijk precies weten wie zij was. Na een lang telefoongesprek bleek haar broer de directeur van het christelijke huis in Uzgarod te zijn. Maar zij en ik hebben allebei geen idee hoe het ooit kan dat ze mij een sms heeft gestuurd. Het is voor mij een raadsel, of een besturing? Ik heb haar uitgelegd dat ik al contact heb gehad met haar broer, de directeur van dit Christelijke huis. Maar dat Simeon daar niet wilde wonen omdat hij bang is voor de jongens daar. Morgen gaat deze vrouw bellen met haar broer of Simeon toch bij hen is aangekomen en of hij misschien weet waar Simeon nu is.

Recent nieuws over Simeon (na een paar weken): deze week heeft hij met een mobiel van iemand anders Stefanie kunnen bellen. Hij vroeg of ze kon komen. Hij sliep op straat en had geen eten. Helaas kon ze er niet heen. (het is 3 uur rijden vanaf Vinogradiv, haar auto stond in de garage ze kwam bijna voor een week met verlof naar Nederland.)

Dat was heel moeilijk voor haar, maar dat was het nog meer toen hij net weg was en ze hem los moest laten zonder een goed plekje voor hem geregeld te kunnen hebben.

Gelukkig heeft ze hem toen over kunnen geven aan de Heere, wetend dat ze voor hem gedaan heeft wat ze kon doen. Ze zag toen ook dat het zo beter was, anders  was het te veel haar werk geweest als het goed met hem zou gaan.

Nu mag ze weten dat hij in Zijn handen veilig is en mag zo voor hem bidden. Wij voelen ook een sterke band met hem in het gebed en mogen elke keer ervaren dat het goed is wat God doet.

Na haar verlof wil ze hem op gaan zoeken. Ze heeft hem wel een telefoonnummer kunnen geven van de christelijke werkgever van de tuinderij waar ze al eerder contact mee had gezocht en waar hij zou kunnen werken.

Inmiddels heeft Stefanie deze man gebeld en gehoord dat Simeon inderdaad gebeld heeft.  Ze zouden elkaar zondag in de kerk ontmoeten, maar helaas was Simeon daar toen niet gekomen. We blijven voor hem bidden.

Wat is goede opvang van zulke jongeren die het kindertehuis verlaten toch hard nodig.

 

Ook wam er recent verdrietig nieuws over de zoon, die toen we zijn ouders bezochten al twee dagen kwijt was. Eerder leek hij tijdelijk weer op ‘het rechte pad. Nu was hij opnieuw al 10 dagen kwijt, en werd  toen dood gevonden in de kassen van Wadim.  (Waarschijnlijk aan een overdosis alcohol. Had hij nog hulp willen halen?) Zijn moeder had drie jaar gebeden voor jongerenwerk in haar wijk om jongeren in aanraking te brengen met de  Bijbelse boodschap. Dat werk mocht er komen, maar haar eigen zoon viel terug en nu is hij overleden.

 
 

 

 

 

 

Het ‘kleuterschooltje” wat Anja (leuk om te weten dat Anya (spreek uit: Anja) in het Hongaars, moeder betekent.) hier op mocht richten hebben we ook bezocht. Ze werkte eerst onder straatkinderen. De vraag om een christelijk schooltje kwam vooral uit de gemeente. Toen het werk onder straatkinderen overgedragen was, maar vooral toen God haar zelf de aanwijzing gaf uit Jesaja 54 (Maak de plaats uwer tent wijd) heeft ze dit huis durven kopen; Een stap die ze zonder deze duidelijke opdracht voor haar, nooit had durven nemen. Ze heeft een stichting gevonden waarbij ze dit onder kon brengen. Verder wordt ze gesteund door haar eigen achterban. Ze merkt daarin vooral Gods trouwe zorg en Zijn leiding. Mooi om in verschillende gezinnen waar we kwamen te  horen dat de kinderen daar naar school gaan of gingen. Dit jaar is  ze met een Oekraïense man getrouwd en toen wij er waren vertelde ze het blijde nieuws dat ze een kindje verwachten.

NEDERLANDSE AVOND:Elke dinsdagavond houden Stefanie, Marianne, Mirjam (die er nu ook is), Jorien en Anja, een Nederlandse avond. Ze eten om de beurt bij elkaar, houden Bijbelstudie, dragen gebedspunten aan, bidden met elkaar en kunnen bijpraten.

 

LECTUUR: Voor we weggingen hebben we gezocht naar lectuur in het Russisch. Van het Deputaatschap Bijbelverspreiding en -Israël kregen we aan heel aantal mooie boeken. Een Johannesevangelie kan al snel uitgedeeld worden’, maar wie zou er behoefte hebben aan de uitgebreide Bijbelverklaring van Matthew Henry of een boek van Boston of Brakel? Dat we ons hierin vergist hadden bleek wel toen Stefanie twee delen van de Bijbelverklaring mee naar de dienst nam om aan de voorganger te geven. Maar juist ook gemeenteleden waren blij verrast over zulke mooie boeken en vroegen of ze  die ook mochten lezen. Een vrouw die zo’n boek bekeek kreeg tranen in haar ogen toen ze zei; ‘Dit is mooi. Dat wil ik graag lezen.’ Toen werd bedacht dat deze boeken dan het best in de kerk kunnen komen te staan, zodat alle gemeenteleden ze kunnen lenen en lezen. De dominee was erg blij met deze mooie boeken.  Hij wil ze ook uitlenen aan gemeenteleden. Youra was heel blij met een kinderbijbel voor de kinderen.

KERKDIENSTEN: De dienst begint al om 9 uur. Daarvoor kunnen alle gemeenteleden elkaar in de tuin ontmoeten. Wat een mooie verrassing om Anja Graveland hier te zien. Ik wist dat er een Anja was, want we zouden een tas van haar ouders voor haar meenemen. Nu bleek ze een vroegere collega van school te zijn. Ze is daar al 11 jaar en kan inmiddels heel goed Oekraïens en Russisch. Zoals ze altijd voor Stefanie doet, kon ze nu ook voor ons de hele dienst vertalen. Een leerzame preek over David en Goliath. Wat zijn uw Reuzen? Davids geloof begon met gehoorzaamheid aan zijn vader. Door angst trekken we ons terug.

De volgende zondag was de voorganger naar jongerenkampen die in de omgeving gehouden werden. Een oudste ging voor; weer een leerzame, maar ook  schuldig stellende preek, waarbij  de gemeente op Christus geworpen werd. Uit Filippenzen 2 over nederigheid, dienend zijn zoals Christus was, geen eigen gelijk halen, maar de ander uitnemender achten dan zichzelf.’

Na de dienst gaf een vrouw een getuigenis wat we graag doorgeven: Ze vertelde dat in 1994 haar zoon was overleden.  Dat was een groot verlies. Nu had ze geleerd hoe erg het is als ze kansen voorbij liet gaan als God haar riep; Dat is nog een veel groter verlies. Ze riep op om de Heere elke dag te dienen en te volgen.

Ze vertelde ook dat ze een klein ‘radiootje’ had waar ze preken mee kon luisteren. Ze merkte dat ze het aan een vrouw uit haar flat moest geven, die nooit naar een kerkdienst kon. Ze vond het moeilijk, maar deed het toch. Die vrouw vertelde een paar dagen later er heel blij mee te zijn. Maar de Heere zorgde voor mij; die week kwam iemand die hier niets van wist een nieuw ‘radiootje’ brengen.

’s Middags luistert Stefanie altijd de ochtenddienst uit Alblasserdam mee en konden we de mooie preken over Rachel en Lea meeluisteren; het gaat niet om onze doelen of plannen, maar of God Zijn doel met ons bereikt.

De God van daar is ook de God van hier. Ook dat hebben we met verwondering mogen opmerken in ons gezin, in de gemeente. En dan is het ook weer goed om hier te zijn. Waar God is, kunnen wij ook zijn.

Datum: 04-09-2018

Voor een aantal dagen naar Nederland

D.v. 13 september hopen mijn ouders 40 jaar getrouwd te zijn. Ik hoop voor een aantal dagen naar Nederland te komen om dit feest mee te kunnen vieren. D.v. volgende week dinsdag hoop ik samen met mijn collega naar Nederland te rijden en woensdagavond aan te komen. D.v. 18 september vlieg ik samen met mijn ouders en zus terug naar Oekraïne. Mijn ouders en mijn zus verblijven één week bij mij. Ik kijk heel erg uit naar het jubileum van mijn ouders en ook dat ik hen kan laten zien waar ik woon in Oekraïne

Datum: 03-09-2018

Nieuwe actie: plukken voor Stefanie!

Onder het kopje ''acties'' staat een nieuwe actie: plukken voor Stefanie. De eerst komende drie zaterdagen (8, 15 en 22 sept.) gaan we appels en peren plukken om het resterende geld van het tweede jaar werken in Oekraine voor Stefanie binnen te krijgen. Komt u mee plukken? 

Wilt u een sponsorlijst gebruiken om aan familie, vrienden, kennissen en gemeenteleden te vragen of ze u/jou willen sponsoren per uur. Dat kan! Het pdf bestand van de sponsorlijst kunt u vinden onder het kopje ''nieuwsbrieven''. 

Datum: 30-08-2018

Nieuwe nieuwsbrief!

De nieuwe nieuwsbrief nr. 04-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 30-08-2018

God werkt in Oekraine deel 2

.

BEZOEKEN OP ZATERDAG: Op zaterdag mochten we mensen uit een buitenwijk van de stad bezoeken. Op zondag worden ze altijd opgehaald om de kerkdienst bij te kunnen wonen en op vrijdag werd er bij een van deze vrouwen thuis een bijeenkomst gehouden. We hoorden al dat drie van deze vrouwen al jaren bij elkaar kwamen om te bidden voor de jongeren van hun wijk die nog nooit van het evangelie gehoord hadden. Een paar weken geleden is er vanuit hun gemeente voor het eerst een jongerenkamp georganiseerd in deze wijk. Er kwamen 50 jongeren. Toen het kamp voorbij was, wilden ze niet naar huis, omdat ze meer van de Bijbel wilden weten en nog niet wisten hoe ze bekeerd konden worden. Wat verblijdend. De week erna zijn al deze jongeren omgepraat. De duivel zit niet stil… Wadim, die het ouderenhuis beheert en  vanuit die functie ook pastorale bezoeken aflegt en bijdraagt aan deze bijeenkomsten, ging met ons mee. Weer een dag waarop we zoveel goede ontmoetingen kregen. Soms bleek dat in kleine dingen, maar toch groot omdat er een leven met de Heere achter schuil ging. Bijvoorbeeld de vrouw in het ouderenhuis die deze dag op haar kamer wilde blijven om er de bijbel te lezen en te bidden: Deze dag was voor haar gemeente een gedenk en feestdag, omdat ze daar niet naar toe kon, wilde ze de dag zo doorbrengen. Tijdens een rondleiding door dit mooie ouderenhuis vingen we zo een glimp van haar op. Of toen we binnenkwamen bij een vrouw van 83 jaar in haar flatje: “Ik woon hier, omdat de Heere hier woont en als de Heere hier niet woonde, woonde ik hier ook niet.” vertrouwde ze ons toe. Wat puur en veelzeggend. Haar ietwat ondeugende glimlach waarbij er een kuiltje in haar wangen kwam en ze haar ogen tot spleetjes kneep, deden mij denken aan de psalmregel: in hunne grijze dagen, blijft hunne jeugd gewis. Zij zullen groen en fris gewenste vruchten dragen. Ook van die  vruchten mochten we horen…….

We kwamen bij de vrouw waar de bijeenkomsten altijd werden gehouden. Een zoon was vaak dronken en haar andere zoon was nu al twee dagen kwijt. Deze zoon las eerst in de bijbel en kwam ook naar de bijeenkomsten. Wat een zorg. Dit was een van de vrouwen die gebeden hadden voor het jongerenwerk. Wat wordt het dan weer begrijpelijk dat ze de nood van de jongeren in de wijk voelen. Toch merkten we vertrouwen dat God overal boven stond. Wat leerde ik veel van Wadim. Toen ik hem vroeg hoe het nu verder moest met het jongeren werk, zei hij slechts: “Dat weet de Heere”. En toen ik zei: ‘Ja maar je ziet wel wat de duivel probeert’, zei hij haast achteloos: ‘waar Gods Geest komt, gaat hij vanzelf op de loop.’ Wat een les: we moeten hem wel doorhebben, maar nooit met ontzag over hem denken of spreken. Even later vertelde hij overigens dat er op de laatste bijeenkomst al weer 15 van deze jongeren waren.

Op een bankje in de tuin bij de vrouw die in de dienst een getuigenis gaf over het verlies van haar zoon, vertrouwde Wadim ons toe: “Vanmorgen werd ik wakker en had veel plannen voor vandaag, maar toen zei ik: “Heere wat wilt u dat ik vandaag doe? En wat is het nu goed om deze mensen te bezoeken. De Heere is hier.” Omdat ik het ook vaak moeilijk vind hoe ik de dag goed indeel, leerde ik hiervan dat de weg achter de Heere aan een smalle weg is, waarbij wij al gauw denken aan het moeilijke daarvan, maar wat een ontdekking dat het ook alle keuzestress weghaalt.

We kwamen bij een echtpaar, waarvan de vrouw twee jaar geleden gedoopt was. Haar man had een grote groentetuin. Bomen vol heerlijke perziken. Hij had net maiskolven gekookt. We aten maiskolf, perziken en kregen koffie in, naar Oekraïense gewoonte, heel kleine kopjes. Haar zorg was dat haar man de Heere Jezus nog niet kende. Hij ging wel eens mee naar de    kerk, maar niet altijd. Wadim zei tegen hem: “Je vrouw kent nu de Heere Jezus en zij praat erover met je. Jij moet Hem ook leren kennen. De Heere Jezus heeft jou lief. (Hier gelukkig niet gesuggereerd alsof hij wel wilde, maar op God moest wachten.) Huilend zei hij; “Ja, dat is nodig.”  De vrouw zei: “Vanmorgen werd ik verdrietig wakker. Ik heb gebeden of ik vandaag andere christenen mocht ontmoeten: Dit is de verhoring. God Geest was merkbaar aanwezig. Ook toen we elkaar op mochten dragen in het gebed. De volgende zondag was hij weer met zijn vrouw in de dienst.

 

NAAR HET ZIEKENHUIS; de afdeling waar baby’s vaak langere tijd verblijven; Stefanies eigenlijke taak in dit land. Ze heeft net de zorg gekregen over een heel klein meisje van drie weken oud, waarvan de moeder is overleden. Ze heeft haar Ruth genoemd. Wat ze als christen voor deze kinderen kan betekenen is minder zichtbaar, maar daarom niet minder belangrijk. Als we bedenken dat God  zonder ons in deze kinderen kan werken en voor heel kleine kinderen vooral het gebed van ons vraagt, is dit werk niet minder belangrijk. (wat kunnen wij er dan alleen maar teveel zelf tussen zitten en achteloos zijn in wat we wel moeten doen als opvoeders) Aan de muur in de kleurrijke ruimte hangt het mooie gedicht: ‘’ Ik leg de namen van mijn  kinderen in Uw handen.’ Daardoor besefte ik nog meer: ‘Dat geldt natuurlijk net zo goed voor deze kinderen; zelfs als er geen naam bekend is van het kind en ze die zelf moeten bedenken.’ Ook naamlozen zijn bij God bekend.

 

Dat kinderen soms na lange intensieve verzorging ineens weggaan blijft moeilijk. U hebt hierover op Stefanies blog kunnen lezen als ze over Ludmilla schrijft. Dat gebeurde toen wij er net waren, zodat wij haar niet meer gezien hebben.

 

Wordt vervolgd..

 

Datum: 18-08-2018

God werkt in Oekraine

“Stromen van zegen..”: We hebben het samen met een Oekraïens gezin gezongen, maar hebben het tot onze verwondering,  in onze vakantie hier, vooral ondervonden.

Stefanie vroeg ons een blog te maken met onze ervaringen, die meteen ook veel laten zien van het werk wat Stefanie mag doen. Op het eerste gezicht geen situatie om over naar huis te schrijven; als ze ’s avonds thuis komt lopen er regelmatig dronken mannen door haar straat en een dronken buurman met z’n zoon rond haar huis. Nee, bang is ze niet. Rustig maakt ze met allerlei mensen in haar omgeving contact. Ze durft onderdeel van haar omgeving te zijn. Of ze nu even een sok (een douche of wasmachine is er niet, dus het ziet er echt wat anders uit dan bij ons) aantrekt bij haar overbuurvrouw, medicijnen voor iemand gaat halen of op de markt een zigeuner jongetje tegenkomt, die omhelst, van oor tot oor straalt bij de herkenning en een pak babyvoeding voor zijn zusje koopt.

 

BEZOEKEN OP VRIJDAG: We hadden het voorrecht om veel mensen te ontmoeten in hun huizen omdat we in groepjes of met elkaar de gesponseerde pakketten brachten bij mensen of gezinnen die dat konden gebruiken. Voor ons lag de zegen in de ontmoeting met de mensen in hun woningen en omdat we van veel ontmoetingen kunnen zeggen; een ontmoeting van hart tot hart.

 Wat een gastvrijheid  hebben we ook ervaren in elk huis waar we kwamen. Wat stellen ze hun huis en hart open voor anderen en wat delen ze rijk van het weinige wat ze zelf hebben.  Ook geven ze wat ze krijgen weer door aan een ander gezin die het nog veel meer nodig heeft. En dat ze zo ook omgaan met geestelijke rijkdom die ze hebben ontvangen, laat het volgende verhaal zien:

We gingen naar Erzika. Stefanie heeft haar in het ziekenhuis ontmoet, haar toen een bijbel gegeven, waar ze ook belangstelling voor toonde. Later bezocht ze haar thuis. Ze heeft al eens geschreven hoe het flat eruit zag; oud, vies, veel ramen eruit, vuil in de gangen, kleding op hopen in de gangen, al lang geen stromend water en geen wc potten. Deze manier van leven te zien had haar erg geschokt, vooral omdat je niet weet hoe je hier helpen kunt. Erzika was toen bij een buurvrouw ingetrokken, zodat ze maar een vertrek hoefden te verwarmen. Deze buurvrouw was vaak dronken en had een slechte invloed op haar. Uit haar bijbel las ze niet meer. Wat waren we blij dat we haar nu weer in haar eigen huisje aantroffen en dat haar bijbel nog opengeslagen op haar bed lag. Staand of zittend op haar bed pasten we net in de kleine ruimte. Nee bij de buurvrouw konden we de boodschappen nu niet brengen; ze was dronken. “Niet goed voor de kinderen”; liet ze bezorgd weten. We lieten de tassen bij Erzika en zij zou ze later geven. Toen we ook een Johannesevangelie voor de buurvrouw gaven, zei ze: Dan lees ik het eerst zelf en dan geef ik het door. (Waren er maar meer mensen op die manier begerig. Ze zal niet door gehad hebben dat ditzelfde ook in haar bijbel stond.) Zelf zal ze heus blij geweest zijn met de boodschappen die ze kreeg, maar het meest verheugd toonde ze zich met de groot letterbijbel die ze van Stefanie kreeg. Wij hadden van verschillende deputaatschappen wat Russische lectuur meegekregen, zodat we haar ‘de Christenreis‘ konden geven. Ze vertelde dat ze nu liever weer hier woonde waar ze  in haar bijbel kon lezen. Ze paste nog wel elke dag op de kinderen van haar buurvrouw. Ze las hen dan ook voor uit de bijbel. Gelukkig hadden we ook een kinderbijbel bij ons, zodat ze daar nu ook uit voor kan lezen. Ontroerend; wat ze zelf nog maar net ontvangen had, was ze al aan het uitdelen. Zo wil de Heere dat toch? Inmiddels is Stefanie weer een keer bij Erzika geweest. Ze liet weten de groot letterbijbel en de Christenreis al helemaal uitgelezen te hebben. “In het begin begreep ik niet goed wat voor verhaal het was, maar later wel en kon ik niet meer stoppen met lezen; ik had het in twee en een halve dag uit. Ik wil allebei de boeken nog een keer gaan lezen.'' vertelde ze. Ook leest ze voor uit de kinderbijbel aan de kinderen van haar buurvrouw. Ze vertaalt het daarna in het Hongaars, omdat de kinderen dat beter begrijpen. Ze vinden de verhalen heel mooi.

….Wat houden wij onze materiele en geestelijke welvaart gemakkelijk voor onszelf. Welvaart leert niet delen…… Wat een lessen….En dan moet in de praktijk nog gaan blijken wat we er van geleerd hebben.

Boven in deze flat woonde een jonge moeder met vijf kleine kinderen. Kleden voor de ramen om de zon tegen te houden. In de donkere ruimte lag een baby zonder kleertjes op een kleed. Een klein jongetje liep zo rond.  Toch leek dit een blijde moeder en opgeruimd vertelde ze dat ze net de was had gedaan. Fijn om ook hier wat achter te kunnen laten met een Johannes evangelie. En wat een indrukken laten zij bij ons achter…Hopelijk zoveel dat we hen in het gebed niet vergeten. Gezellig liep ze , met twee kleine kinderen, al die trappen af met ons mee naar buiten om ons uit te zwaaien

 
 

Gelukkig was Lajos (man van Victoria) met ons meegegaan en mogen we weten dat hij zich van God geroepen weet en daarom vaker naar deze flat gaat, wat mensen bezoekt en met jongeren contact probeert te krijgen.  Waar wij niet zouden weten waar te beginnen om aan de situatie van deze mensen iets te veranderen, weet God dat wel.

’s Avonds zouden we naar een gezin van de gemeente gaan. Youra, Viki, Rebekka,  Esther, Abigail en Stefanie. (Vernoemd naar Stefanie, die hier inmiddels vaker komt; Ja de gemeente is hier als een grote familie.) Toen we in de ochtend bij het gezin van de voorganger waren, vertelde zijn vrouw dat haar man naar dit gezin gegaan was. Ze hadden gebeld of hij voor hen wilde bidden omdat ze geen eten meer hadden.  Met verwondering zie je dan iets van Gods wonderlijke leiding: Toen ze hoorde dat wij er ’s avonds heen zouden gaan, zei ze: “O, dan is de verhoring al onderweg.” Als u zich afvraagt of zo’n  voorganger niet met middelen kan helpen, moet u weten dat zijn vrouw vertelde dat ze binnenkort waarschijnlijk op straat staan, omdat het huis wat ze huren aan iemand anders gegeven wordt.

We hadden het gezin van Youra ’s zondags in de gemeente al gezien, maar mochten nu in hun huis zijn. We ontmoetten betrokken ouders en vier lieve kinderen in een opgeruimd en schoon huis in een flat. Nee, ze konden ons geen stoel aanbieden, maar wat was het goed om tussen de bedden in de kamer in een  kring op de grond te zitten en met  elkaar te praten.  Hij hoopte van ons te kunnen leren hoe je de Bijbelse boodschap en opvoeding beter op de  kinderen kunt overbrengen. Wij leerden van hen waarschijnlijk  meer.  En wat onmisbaar en fijn dat Stefanie al zoveel kon vertalen. We hebben met elkaar gezongen (Er komen stromen van zegen in het Russisch en Nederlands tegelijk) en gebeden. Wijzend naar de tassen met inhoud, zei de vader: “Wat we gekregen hebben is fijn, maar dit is nog veel fijner. En dat terwijl ze die dag waarschijnlijk nog niet gegeten hadden. Gods Woord was voedsel voor hen. We zullen dit gezin niet snel vergeten: Het Woord verbindt.

Wordt vervolgd..

Datum: 07-08-2018

Ludmilla is naar huis!

Twee weken geleden kregen we van de hoofdzuster te horen dat Ludmilla diezelfde dag nog naar huis moest, en of wij haar dan thuis wilden brengen. Dit kwam heel onverwachts voor ons. We hadden eigenlijk geen andere keuze dan haar vandaag thuis te brengen, want als wij het niet zouden doen dan zouden ze zelf wel vervoer regelen of Ludmilla zou naar een kindertehuis gaan voor gehandicapte kinderen, waarvan we weten dat de zorg niet goed is.

Binnen een half uur hadden we kleertjes, fles, eten enzovoort bij elkaar gezocht om met Ludmilla mee te geven.

Na 20 minuutjes rijden kwamen we aan op het zigeunerkamp in een klein dorpje. Moeder werd gehaald en kwam naar ons toe lopen. Moeder zou haar kind na een jaar weer zien. Moeder leek te schrikken toen ze Ludmilla zag. Ze vroeg of Ludmilla ziek was. Een zuster (die mee was) vertelde dat Ludmilla niet ziek is maar dat ze niet kan zitten, staan, kijken en horen. We gaven Ludmilla in de armen van moeder. Na nog een uitleg dat Ludmilla alleen gepureerd eten eet en dat ze elke dag medicijnen moeten geven voor haar epilepsie, liep moeder met Ludmilla en de rest van de familie weer terug het kamp in.

Daar ging Ludmilla, naar een plek waar ze nog nooit heeft gewoond, met voor haar vreemde mensen die haar eigenlijk niet echt kennen. Het is moeilijk om haar nu los te laten.. Maar helemaal loslaten hoeven we haar niet. We mogen haar blijven opdragen in het gebed. Dat de Heere de moeder van ludmilla wijsheid en kracht mag geven hoe ze voor Ludmilla moet zorgen.

Wij hopen in de aankomende dagen af en toe even bij Ludmilla op bezoek te gaan, om te kijken of het moeder lukt om Ludmilla eten te geven, want je moet Ludmilla echt kennen om te weten op welke manier ze precies eet.

(Blog 81 - 90)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
Adres- en bankgegevens



Postadres van Stefanie



UKRAINE
Kirovogradska Oblast
Pomichna
Vul. Nebesnoi Sotni 124A
Stefanie de Wildt




Mob.: +38 0665562989 (WhatsApp nummer)



"Een blijk van meeleven doet altijd goed."



Bankgegevens



Stichting Kimon



NL70 RABO 0157 518744


Omschrijving: Project Pomichnaja
Oekraïne Stefanie de Wildt



Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)



"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."



E-mailadres



Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl

Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl