Adres- en bankgegevens
(Blog 61 - 70)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18

Datum: 07-05-2019

Gods werk in het zigeunerkamp

In de laatste maanden kom ik regelmatig op het zigeunerkamp. Het zigeunerkamp waar ook Ludmilla (zie vorige blogs) woont. Dit kamp ligt ongeveer 25 minuten rijden van mijn woonplaats. 

In de laatste weken mag in dit kamp het werk van de Heere gezien worden. Nog niet eerder heb ik jullie verteld dat ik regelmatig deze mensen van dit kamp bezoek. De reden dat ik het jullie eerder niet vertelde was dat het dan niet zou lijken dat het mijn werk is. Dat deze mensen uit dit kamp verlangen hebben gekregen naar het Woord van God is geen mensen werk maar echt alleen Zijn werk. Ik hoop jullie te vertellen van de zegeningen van de Heere in dit kamp.

Laat ik bij het begin beginnen. Ruim een half jaar geleden is Ludmilla thuis gekomen nadat ze bijna 2 jaar in het ziekenhuis heeft gelegen. Ik probeerde haar elke week te bezoeken, eten te brengen en te praten met haar moeder. Sinds enkele maanden bezoek ik ook de buurvouw van Ludmilla. Katalin heet ze. Een aardige vrouw van ongeveer 50 jaar. Het was altijd fijn om haar te bezoeken, maar vooral het bidden aan het einde van het bezoek was fijn. De zoon(9) van Katalin moest een operatie ondergaan, cysten moesten verwijderd worden. Hier was alleen geen geld voor… Na meerdere gesprekken te hebben gehad en navraag te hebben gedaan, mocht het geld bij elkaar komen via sponsoring uit Nederland. Inmiddels nu 3 weken geleden mocht haar zoon geopereerd worden in het ziekenhuis van Kiev.

2 maanden geleden toen ik weer op bezoek was in het kleine huisje van Katalin, vroeg ze mij: ‘’Waar ga jij naar de kerk?” ‘’En mogen wij (zigueners) daar ook naar toe?’’. Ik zei dat iedereen welkom is in de kerk. Wat was ze blij om dit te horen! Gelijk de volgende dag was er op donderdag kerk en heb ik haar opgehaald. Vanaf deze dag gaat ze elke zondag en donderdag trouw mee naar de kerk.

Katalin kan niet lezen en schrijven en kan hierdoor niet uit de bijbel lezen. Iemand hier uit de gemeente heeft een soort radio waar de bijbel in het Hongaars is opgezet. Ik heb haar deze bijbel(radio) gegeven. En wat was ze blij en dankbaar met de Bijbel. Het was zo’n groot geschenk voor haar! En ze luistert veel uit de bijbel, zelfs als ik haar onverwachts bezoek en als ik haar bel, dan hoor ik op de achtergrond de bijbel(radio).

De volwassen dochter van Katalin gaat sinds enkele maanden ook trouw mee naar de kerk. Zij woont in een klein huisje naast haar moeder. Ze woont daar samen met haar oma en met 3 kleine kinderen.

De moeder van Katalin hoorde dat haar dochter de bijbel(radio) had gekregen. Ze vertelde mij dat ze er ook graag één wilde. Ze had er namelijk jaren geleden één gehad, maar die was toen kapot gegaan. Hier had ze destijds zoveel verdriet van gehad. Hoe ze toen aan die bijbel(radio) kwam is een bijzonder verhaal: Katalin bezocht samen met  haar moeder een vrouw in het ziekenhuis, die verder geen andere nabestaanden had. Een vrouw die naast deze kennis van Katalin lag is uiteindelijk overleden. Deze vrouw die overleden was, had ook geen nabestaande, dus bleef haar tas maar staan in de ziekenzaal. Katalin had toen besloten om deze tas maar mee naar huis te nemen (tenslotte zou niemand anders deze tas op komen halen). En wat vond Katalin in deze tas: De bijbel(radio)! Wat was ze hier gelukkig mee! Helaas ging deze radio na een paar jaar kapot. Katalin en haar moeder hebben veel gebeden of ze ooit een andere bijbel(radio) mochten  krijgen, en nu mocht ik haar weer de bijbel(radio) geven.

De moeder van Katalin kan helaas niet mee naar de kerk. Ze heeft reuma en loopt heel moeilijk. Maar met het geschenk van de bijbel is deze oude vrouw gelukkig!

Op een zondag (een paar weken geleden) hoorde ik dat een echtpaar uit dit zigeunerkamp al 2 dagen dronken was. Deze vader en moeder hebben veel kleine kinderen. Ik maakte mij erg zorgen om deze kinderen. Maandagochtend vroeg ben ik naar het zigeunerkamp gegaan in de vrees om kinderen aan te treffen die erg hongerig waren. Gelukkig mocht het meevallen. Nu ik toch op het kamp was bezocht ik gelijk een aantal mensen daar. Ook de oma van Ludmilla. De oma van Ludmilla was stervende zeiden ze. Ik wilde haar graag nog  bezoeken. Ik heb nog met deze oma kunnen praten. Ze zei dat ze spoedig zou sterven. Ik zei dat het nog niet te laat was om te vragen om vergeving en bekering. We hebben samen gebeden. Na het gebed ben ik weg gegaan. Toen ik thuis kwam kreeg ik een telefoontje van de buurvouw dat de oma van Ludmilla kort na mijn bezoek is overleden.

Het is zo bestuurd dat ik deze oma op de vroege maandagmorgen nog mocht bezoeken.

Gelijk de volgende dag was de begrafenis. Ik was daar ook bij. Vooral voor vele kinderen uit het kamp was het moeilijk. Deze oma was een geliefde oma voor veel kinderen uit het kamp. Van een afstandje stond ik er bij. Het deed mij veel om deze mensen uit het kamp bij elkaar te zien, dat deze mensen nu de ware Hoop missen…

2 Weken geleden, toen ik Ludmilla bezocht, was de vader van Ludmilla ook aanwezig. Ik had de vader van Ludmilla nog nooit eerder gezien. Ik had alleen maar verhalen over hem gehoord. Hij begon 2 weken geleden een gesprek met mij. Het was een goed gesprek. Hij vroeg onder andere of hij een ander leven zou krijgen als hij God leerde kennen. Ik bevestigde dat. Hij zei dat hij dit heel graag wilde. Hij leidt nu nog een slecht leven.(Zoals hij zelf zegt). Hij vroeg: ‘’Kan ik dat leven achter mij laten als ik het nieuwe leven mag leren kennen?’’ Ik zei van wel. Toen zei hij: “Ik wil ook graag naar de kerk en horen hoe ik een ander leven mag ontvangen.’’ Vanaf deze dag komt hij ook elke dienst naar de kerk.

Zijn vrouw (de moeder van Ludmilla) was daarna in gesprek met de buurvouw en ze zei: ‘’’Mijn man wil nu ook al mee naar de kerk, straks wordt hij ook nog een gelovige.’’ Op zo’n moment kan je alleen maar bidden voor deze vrouw of zij toch ook dit verlangen mag krijgen.

Een week later was de moeder van Ludmilla erg stil. Ik kreeg er geen hoogte van wat er nu eigenlijk was. Uiteindelijk zei ze het heel voorzichtig: ‘’Heb je nog zo’n bijbel(Radio)?’’ God had haar deze verlangens gegeven!

En zo kan ik van de afgelopen dagen nog wel meer vertellen over de mensen uit dit kamp die het verlangen hebben gekregen om Gods woord te horen.

Nu ik jullie zo dit werk mag vertellen, ben ik zo dankbaar dat God hier werkzaam is. Laten we bidden voor deze mensen dat ze tot geloof mogen komen. En bidden dat de boze geen plaats krijgt. Want waar God Zijn kerk bouwt, bouwt de duivel zijn kapel er naast. Helaas heb ik dit ook al gezien in het kamp, dat de satan deze mensen wilt aftrekken. Maar wij weten dat God de almachtige is!

Het laatste wat ik er nog aan toe wil voegen;

Het verlangen van de gemeente hier is dat in dit zigeunerkamp Zijn gemeente gesticht mag worden. Er zijn hier nog zoveel mensen die nog niets weten over God en Zijn woord.

Datum: 03-05-2019

Verlof

D.V. zaterdag 11 mei tot donderdag 6 juni hoop ik met verlof te zijn.

Voor dat ik met verlof kom hoop ik eerst nog voor een aantal dagen naar het midden-oosten van Oekraïne te gaan,  om daar een beginnend project te bezoeken van een echtpaar uit de gemeente van hier.

Ik kijk er naar uit om voor een aantal weken weer bij mijn familie te zijn. Aan de andere kant vind ik het ook moeilijk om Oekraïne en de mensen hier 'achter te laten'...  

Datum: 03-05-2019

Kevin is naar huis

Kevin is twee weken geleden opgehaald door zijn moeder. Hij mag nu thuis zijn! Alleen weten wij dat de thuissituatie niet altijd even goed is. Wij hopen dat het beter is dan de maanden die hij in het ziekenhuis en bedje heeft doorgeracht. 

Kevin was nog ons enige kindje in het ziekenhuis. Ik ben in de afgelopen twee weken nog wel eens op de koffie geweest bij de zusters in het ziekenhuis. Ook liep ik dan even de kinderkamer binnen. Wat is het stil en leeg... geen kinderstemmetjes meer en geen gehuil van kinderen die vragen om liefde en aandacht. 

Sinds enkele dagen is er weer een baby, van nog maar een paar dagen oud, achtergelaten door haar moeder. 

Binnenkort gaan wij met het team bespreken wanneer voor ons de deuren van dit ziekenhuis project dicht gaan. Dat zal een moeilijk besluit zijn...

(Dat de deuren van het ziekenhuisproject sluiten geldt alleen voor het ziekenhuis in Beregowo, waar ik werk. Het werk in het ziekenhuis van Vinogradiv blijft bestaan en mijn twee Nederlandse collega's werken daar nog met veel voldoening om deze kinderen te geven wat ze zo hard nodig hebben.)

Datum: 18-04-2019

Werkvakantiegroep

In de afgelopen 2 weken is hier een werkvakantiegroep geweest. Deze 3 vrouwen hebben zich mogen inzetten in het ziekenhuis van Vinogradiv. In dit ziekenhuis liggen veel kinderen voor langere tijd, zonder hun ouders, alleen in hun bedjes. Wat fijn dat de kinderen nu extra aandacht en liefde mochten krijgen. Bedankt voor jullie inzet! 3x Per jaar organiseert de stichting Children's Relief een werkvakantie naar Oekraïne. 

Datum: 25-03-2019

Verdrietig nieuws

Vandaag met de uitslag van de CT-scan van Ludmilla bij de neurochirurg geweest. Toen de arts en ik de uitslag zagen schrokken we allebei. Het grootste gedeelte van het hoofd van Ludmilla is water. Er was een klein stukje hersenen te zien, voornamelijk alleen de hersenstam. De enige functie die haar hersenen nog aansturen is haar hartslag, ademhaling en lichaamstemperatuur. 

De arts vertelde dat hij kan opereren, maar er geen verbetering te verwachten is na de operatie. Wat een schok!

Ik vroeg hem: ''Kunnen we nog iets doen voor Ludmilla?'' Hij antwoordde: ''Wachten totdat ze sterft.'' Dit had ik niet verwacht... Wat moeilijk is dit.

Moet ik nu aanzien hoe Ludmilla steeds magerder wordt en uiteindelijk sterft? Al kunnen we haar zieke lichaam niet meer helpen, kunnen we wel voor haar bidden. Laten we bidden voor Ludmilla dat zij ook een schaapje van de Goede Herder mag zijn. Dan zal ze een volmaakt lichaam krijgen en voor eeuwig gelukkig zijn. 

Datum: 23-03-2019

Bij de neuroloog geweest

Wat was het gisteren een gezegende dag, alles mocht voorspoedig verlopen. 

Vroeg in de morgen heb ik Ludmilla opgehaald, moeder ging niet mee, wel de buurvrouw van Ludmilla. Wij hadden een afspraak bij de neuroloog in de polikliniek. De neuroloog was heel betrokken en wilde echt heel graag helpen en zag de noodzaak er wel van in. Als we niets zouden doen, dan zou ze niet lang meer leven. Er moest een CT-scan gemaakt worden van haar hoofd. Gelukkig kon dit gelijk op dezelfde dag. Ludmilla onderging het allemaal maar... Soms 'huilde' ze even als er niet zachtjes met haar gedaan werd, maar voor de rest liet ze het allemaal maar gebeuren. Ik zelf schrok heel erg toen ik Ludmilla uitkleedde. Wat is ze mager..!

Twee uur moesten we wachten tot we de uitslag van de CT-scan konden ophalen. Met de uitslag van de CT-scan in de hand gingen we weer terug naar de neuroloog. De neuroloog vertelde inderdaad dat Ludmilla een waterhoofd heeft. Een neurochirurg uit Uzsghorod (weer een ziekenhuis verderop), zal beoordelen of een operatie (nog) mogelijk is.

Nadat ik Ludmilla weer thuis had gebracht, heb ik een afspraak gemaakt bij de neurochirurg. D.V. maandagochtend om 8 uur zal ik de uitslag van de CT-scan naar de neurochirurg brengen. 

Ik ben zo blij en dankbaar dat het allemaal zo voorspoedig mocht gaan vandaag! Wilt u blijven bidden voor Ludmilla en haar moeder, die elk moment kan gaan bevallen van haar achtste kindje.

Datum: 19-03-2019

Doorverwijzing van Ludmilla

Na bij verschillende plaatsen navraag te hebben gedaan, hebben we vanmorgen uiteindelijk de doorverwijzing van Ludmilla naar een specialist kunnen regelen. Ik ben hier echt heel blij en dankbaar voor! Ik heb hier zo lang op gewacht en gehoopt. D.V. vrijdag zal ik met Ludmilla naar een specialist gaan in een plaats hier verderop. De moeder van Ludmilla ziet het zelf niet zitten om mee te gaan omdat ze elk moment kan bevallen van haar achtste kindje.

Willen jullie bidden dat de specialist wijsheid mag ontvangen, en dat de operatie van Ludmilla aan haar waterhoofd mogelijk is.

Datum: 19-03-2019

Nieuwe nieuwsbrief

De nieuwe nieuwsbrief nr. 02-2019 staat online. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 06-03-2019

Eindelijk een auto!

Sinds enkele dagen heb ik een nieuwe auto. Hier ben ik erg blij mee, omdat het werk in het ziekenhuis gaat stoppen en ik de kinderen en hun moeders thuis ga bezoeken. Daarnaast orienteer ik me op een nieuw project, waardoor ik veel onderweg ben. In de afgelopen dagen heb ik de auto al veel gebruikt.

De auto is nog niet helemaal betaald. De auto is gedeeltelijk betaald door de opbrengst van de perenachtie en ander sponsorgeld. De resterende 1.500 euro hoopt Hands & Feet deze maand bijeen te brengen. Help je mee? Dit kan door op onderstaande link te klikken.

https://www.handsnfeet.nl/campaigns/help-stefanie-op-weg-in-oekraine

 

 

Datum: 27-02-2019

Onderzoeken van Ludmilla.

Het is alweer lang geleden dat ik iets over Ludmilla heb verteld. In de afgelopen nieuwsbrief heb ik u verteld dat Ludmilla weer thuis is na een aantal weken bij ons te zijn geweest in het ziekenhuis. Ludmilla wordt steeds magerder en wij maken ons grote zorgen om hoelang haar lichaampje dit nog zal volhouden. Wij zouden graag verder onderzoek willen laten doen aan het (vermoedelijke) waterhoofd van Ludmilla. Maar is dit allemaal wel mogelijk, en waar en hoe? Veel mensen hier uit het ziekenhuis (waar ik werk) zeggen dat medische hulp voor Ludmilla niet meer mogelijk is. Maar wat moeten we anders, wachten totdat ze uiteindelijk sterft?
Alleen de Heere kan uitkomst geven!
Een aantal weken geleden kregen wij goed nieuws! Binnenkort zouden 4 artsen naar ons kerkgebouw komen om gemeenteleden en bekenden te onderzoeken. Deze 4 gespecialiseerde artsen komen van de andere kant van Oekraïne. Het zijn gelovige artsen en ze onderzoeken de mensen gratis. Wij zijn dankbaar met deze gebedsverhoring.
Afgelopen weekend waren deze artsen bij ons in de gemeente. Zaterdag hebben mijn collega en ik Ludmilla met haar moeder opgehaald uit het zigeunerkamp en naar het kerkgebouw waar deze artsen spreekuur hielden gebracht.
Één van de artsen vertelde ons dat we een andere specialist nodig hebben, namelijk een neuroloog (dit hadden wij al wel verwacht). Ze hebben ons uitgelegd welke stappen we moeten ondernemen om een doorverwijzing te krijgen naar de juiste specialist in een ziekenhuis hier ver vandaan.
Ludmilla is door deze artsen niet verder onderzocht, omdat de juiste specialist niet aanwezig was. Maar wij zijn niet voor niets geweest! Het is bij mij weer opnieuw bevestigd dat Ludmilla echt waardevol is, ook al is ze lichamelijk en verstandelijk gehandicapt, blind en doof. Deze arts en mensen uit de gemeente werden geraakt door de situatie van Ludmilla. En dat heeft mij daarin weer opnieuw bevestigd dat haar leventje ook echt waardevol is. Ik wist dit wel, maar door de vele gesprekken met de zusters uit het ziekenhuis waar ik werk, ging ik me soms bijna ook afvragen of het allemaal wel 'zinvol' was. Daarom ben ik dankbaar dat wij niet de enigen zijn die Ludmilla willen helpen. Maar wij kunnen dit alles niet uit eigen kracht, al willen wij nog zoveel voor Ludmilla doen. Alles ligt in Zijn handen! Ik wil u vragen om te blijven bidden voor Ludmilla.
Ik hoop u op de hoogte te brengen als er meer bekend is over de verdere onderzoeken van Ludmilla.

(Blog 61 - 70)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18
Adresgegevens

Postadres van Stefanie:

UKRAINE
Kirovogradska Oblast
Pomichna
Vul. Nebesnoi Sotni 124A
Stefanie de Wildt

Mob.: +38 0665562989 (WhatsApp nummer)

"Een blijk van meeleven doet altijd goed."

Bankgegevens

Stichting Kimon
NL70 RABO 0157 518744
Omschrijving: Project Pomichnaja
Oekraïne Stefanie de Wildt

Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)

"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."

E-mailadres

Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl
Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl