Adres- en bankgegevens
(Blog 51 - 60)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Datum: 20-04-2018

Verlof in mei

D.v. over enkele weken hoop ik voor twee weken op verlof in Nederland te komen: van 8 mei t/m 22 mei. Na een periode van veel verdrietige dingen hier te hebben meegemaakt, vind ik het fijn om weer even bij mijn familie te zijn. Dit keer kom ik niet alleen naar Nederland. Tanja(19) de dochter van mijn Russische lerares gaat de eerste week met mij mee.

Datum: 20-04-2018

Werkvakantie groep

In de afgelopen twee weken mocht hier een groep van 6 vrouwen werken in de twee ziekenhuizen hier in Oekraine. Wat fijn dat deze vrouwen de kinderen de liefde en aandacht mochten geven waar ze zo naar verlangden. Ze zagen de kinderen vooruitgaan in hun emotionele en lichamelijke ontwikkeling. Bedankt voor al jullie inzet! En voor ons, als langer termijnwerkers, is het altijd weer fijn om Nederlanders te ontmoeten met de zelfde passie voor deze kinderen.

 

3x per jaar organiseert "Children's relief" een werkvakantie naar Oekraïne. 2 a 3 weken mag je dan liefde en aandacht geven aan de kinderen in het ziekenhuis die anders hele dagen in hun bedjes moeten doorbrengen.

Datum: 17-04-2018

Geen thuis voor Anna-Maria!

Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontferme over den zoon haars buiks? Ofschoon dezen vergaten, zo zal Ik toch u niet vergeten. (Jesaja 49:15)

In de vorige blog heb ik u verteld over het wegbrengen van Karl, Nadia en Gyuri naar het kindertehuis. Nadat we deze kinderen naar de juiste kamer hadden gebracht, waar ze de aankomende maanden/jaren zullen verblijven, gingen we de volgende kamer binnen. Bij binnenkomst werd ons aangewezen welke kinderen er met ons mee zouden gaan. Anna-Maria, Victoria en Veronica, alle drie ruim een jaar oud. De verzorgers kleedden de kinderen nog om en mijn collega en ik kregen ieder een kindje in de armen gedrukt en zo gingen we op weg naar de ambulance.

Deze 3 kinderen die het rehabilitatietraject hadden doorlopen, mochten wij weer naar huis brengen. Niet zomaar een huis, een klein huisje op het zigeunerkamp. Een huis zonder stromend water, zonder gas aansluiting en waar niet voldoende te eten is. Maar ‘meestal’ wel een huis waar liefde is voor deze kinderen, en deze liefde hebben ze niet (voldoende) gekregen in de periode van het verblijf in het kindertehuis. Een kind wat mag wonen en opgroeien in het huis van zijn ouders (of liefdevolle verzorgers) is pas thuis.

We vervolgden de hobbelige weg weer, op weg naar het eerste zigeunerkamp. Onderweg hadden we nog ‘de dokter’ opgehaald, een zogeheten man die toezicht houd op de situatie van de kinderen die thuis bij hun ouders op het zigeunerkamp wonen.  Anna-Maria was als eerste aan de beurt om thuis gebracht te worden. De zuster en de dokter stapte uit, terwijl mijn collega en ik in de ambulance bleven zitten met de kinderen. Al snel hoorde we veel mensen schreeuwen en roepen. Er werd aan de deur van de ambulance gerukt, om open te doen, maar dat werd niet toegestaan. Wat was er toch aan de hand? De moeder van Anna-Maria was niet thuis en zoals oma vertelde verbleef de moeder van Anna-Maria in Kiev. Oma kreeg nu de keuze om haar kleinkind aan te nemen, maar dit weigerde oma. Ze had geen geld om eten te kunnen kopen voor haar kleinkind. Deze strijd dat de familie Anna-Maria moest aannemen, hield nog even vol. Uiteindelijk zijn we toch maar weg gereden, met Anna-Maria nog bij ons. Nu was het rust.. Geen geschreeuw van bozen mensen meer om ons heen. Tegelijkertijd kreeg ik een rilling over me heen. Wat afschuwelijk was dat wat er net had plaats gevonden. Net, nog geen 5 minuten geleden werd de toekomst voor Anna-Maria bepaalt. Anna-Maria zal niet opgroeien bij haar moeder en zal de liefde van een warm gezin moeten missen. Dit kleine meisje zal opgroeien in een kindertehuis wat je liever geen thuis wilt noemen.. Inmiddels verblijft Anna-Maria al weer 2 maanden bij ons in het ziekenhuis. Over enkele weken/maanden zal ze weer terug gebracht worden naar het kindertehuis waarvan wij haar toen hebben opgehaald. Ze zal daar dan verblijven tot dat ze volwassen is. Het blijft voor mij onbegrijpelijk hoe een moeder haar kind kan afstaan. Gelukkig mochten de moeders van Victoria en Veronica wel hun kindje aannemen, ook al brachten wij deze kinderen in enorme armoede. Maar Victoria en Veronica hebben tenminste een thuis en een moeder die van ze houdt.

Datum: 10-04-2018

De nieuwe nieuwsbrief is uit!

Zie onder het kopje ‘nieuwsbrieven’ om Nieuwsbrief 02-2018 te downloaden en te lezen. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 30-03-2018

Vertrek en verwelkoming tfc-leden

Omdat Arianne Blom met haar gezin naar Zeeland hoopt te verhuizen, zit ze sinds half maart niet meer in de thuisfrontcommissie. We willen haar hartelijk bedanken voor haar inzet en al het werk wat ze voor Stefanie mocht en wilde doen.

Gelukkig mogen we Hanna van Dijk verwelkomen in de TFC. Hier zijn we heel blij mee!

Datum: 28-03-2018

Met de ambulance mee

Meestal één keer in de maand brengen wij kinderen van ons ziekenhuis naar het kindertehuis. Daar blijven ze enkele maanden voor het zogeheten rehabilitatietraject. Je zou dan verwachten dat in deze kindertehuizen wel de goede zorg is, maar het tegendeel is waar. Het kindertehuis laat aan de buitenwereld zien dat de kinderen het heel goed hebben. Bij de ingang van het kindertehuis hangen foto’s van de kinderen dat ze lekker buiten spelen en aan het knutselen zijn. Maar in werkelijkheid gebeurt dit allemaal niet. En ja, alleen als er foto’s moeten worden genomen ‘’voor de buitenwereld’’, dan mogen de kinderen op dat moment wel even kind zijn.

We gingen ook deze dag kinderen naar het kindertehuis brengen. Ook namen we gelijk kinderen mee terug die het rehabilitatietraject hadden doorlopen. Deze kinderen mogen dan naar huis. Meestal rijden wij deze rit van bijna twee uur met de auto. Vandaag gaat dat niet passen omdat er vandaag wel drie kinderen weggebracht worden. Daarom is er voor vandaag een ambulance geregeld.

In de ochtend is het erg haasten voor we kunnen vertrekken. Samen met mijn collega zorg ik er voor dat Karl, Nadia en Gyuri eerst hun flesje nog krijgen en verschoond worden. En daar is de ambulance al.. Ik had hier nog nooit eerder in een ambulance gezeten. Ik had mi al niet veel van de medische apparatuur verwacht, maar hier was helemaal niets! Er waren alleen een bed en een gasfles. Onder mijn stoel lag nog een klein koffertje, zou dat misschien een EHBO koffertje zijn?

Nadia en Yoeri sliepen al snel in de Maxi-Cosi. Karl zat bij mij op schoot en door de hobbelige weeg heen, is Karl ook lekker in slaap gevallen op mijn arm. Na bijna 2 uur waren we aangekomen bij het kindertehuis van Svalyava. Mijn collega en ik werden op pad gestuurd om deze drie kinderen weg te brengen. We brachten ze naar de kamer wat de aankomende periode hun thuis zal zijn. De kinderen werden omgekleed en wij kregen de kleertjes weer mee terug. Wat wel altijd leuk is aan een bezoekje aan het kindertehuis is om de kinderen weer te kunnen zien, waar wij al eerder voor gezorgd hebben. Ik zag Gyöngyi en Maxim weer, wat zijn ze lekker groot geworden! Er is hier geen tijd om nog afscheid te nemen van Karl, Nadia en Gyuri want we moeten weer naar de volgende kamer. Daar wachten de drie kinderen op ons die met ons mee terug gaan.

In de volgende blog hoop ik u te vertellen over het thuisbrengen van Anna-Maria, Victoria en Veronica.

Datum: 21-03-2018

Kaartje sturen

In de vorige blog van Stefanie de Wildt hebt u kunnen lezen over Victoria. Van een lezer kregen wij de vraag of het adres gedeeld kon worden zodat er kaarten naar Victoria gestuurd konden worden. Hierbij haar adres: UKRAINE 90202, Zakarpatska Oblast, Berehove/beregszasz, B. Chmelnytskoho 10/3, Stefanie de Wildt/Victoria. Victoria is inmiddels thuis, niet omdat het beter met haar gaat maar omdat het ziekenhuis momenteel niets voor haar kan betekenen en ze wacht op een operatie waar nu nog niet genoeg geld voor is. Victoria zal heel verrast zijn. Het zal haar vast bemoedigen. (kaart liefst in het Engels) Erzsika (hierover schreef Stefanie ook) en Martha liggen nog op de kamer waar Victoria lag. Erzsika verblijft nu al 5 maanden in het ziekenhuis, Martha is een vrouw van 80 jaar en is erg eenzaam. Zij ligt al 3 maanden in het ziekenhuis, 2 maanden geleden is haar zoon overleden. Stefanie heeft nog steeds contact met hen. Een kaartje naar hen zouden ze erg waarderen. Dit kan naar hetzelfde adres maar dan achter de naam van Stefanie, de naam van Martha en/of Erzsika. Heeft u nog vragen dan kunt u altijd contact opnemen met de thuisfrontcommissie: 078-6933211

Datum: 08-03-2018

De begrafenis van Mirjam

Gisteren werd Mirjam begraven. Deze begrafenis is heel anders gegaan dan wat je bij een begrafenis zou verwachten. Eigenlijk heb ik er geen woorden voor.. Ik zal het proberen te beschrijven. Afgelopen maandagavond hebben de ouders van Mirjam pas te horen gekregen dat hun dochtertje is overleden, terwijl ze afgelopen vrijdagmiddag al overleden is. Gisteren in de ochtend kwamen de ouders naar het ziekenhuis om het lichaampje van hun dochter op te komen halen. Ik zag het grote verdriet van deze ouders. Ik kan niet communiceren met Mirjams moeder omdat ze alleen Hongaars spreekt. Ik heb haar een knuffel gegeven en dit zegt soms meer dan welke woorden ook. Met vader konden we wel Russisch spreken en vroegen we wanneer de begrafenis plaats zou vinden. Dit was al over 3 uur en zou 15 km verderop plaats vinden. Wij waren bijtijds op de begraafplaats en de rest van de familie vertelde van het grote verdriet dat ze al zoveel familieleden aan de dood moesten afstaan. Zo vertelde een tante dat al 7 kinderen van haar waren overleden.

Toen kwam er een openbakwagen aan met daarin de ouders van Mirjam en het lichaampje van Mirjam. Ik vond het heel vreemd en erg om te zien dat het lichaampje van Mirjam in een bananendoos achterin de open bakwagen lag. De moeder haalde Mirjam er uit en rende met het lichaampje weg. Deze moeder deed dit omdat ze Mirjam nog nooit echt heeft kunnen vasthouden. Dit werd niet toegestaan en het lichaampje werd door familie leden afgepakt en in een (zelfgemaakt) kistje gelegd. Dat kistje werd meteen met planken dicht getimmerd en ter aarde besteld. De ouders hebben geen afscheid kunnen nemen van hun kindje. Nadat iedereen van de begraafplaats weg liep en we bij de weg stonden, kwam er een vrachtwagen aanrijden. Op dat moment rende moeder naar de vrachtwagen en wilde voor de vrachtwagen springen. Gelukkig konden mensen haar nog net op tijd grijpen. De familie ging weer terug naar het zigeunerkamp, waar ze wonen. Vader bedankte ons nog voor alle goede zorgen voor Mirjam, en wij bleven versteend achter.. Was dit echt de werkelijkheid? Heeft dit echt allemaal plaats gevonden? Het heeft ons geraakt en het maakt ons verdrietig wat er gistermiddag is gebeurd. Dat er zo respectloos met een overledene wordt omgegaan en dat de ouders niet eens afscheid hebben kunnen nemen van hun dochter.

Datum: 03-03-2018

Mijn lieve, kleine meisje is overleden

Vanmorgen is Mirjam overleden. Ze mocht 5 maanden worden.

(In de nieuwsbrief en in een aantal blogs heeft u kunnen lezen wie Mirjam is.) Mirjam was een meisje met het syndroom van Down en ze had hartfalen. Ze moest dringend worden geopereerd aan haar hart, maar helaas is deze operatie in Oekraїne pas mogelijk als kinderen minimaal 10 kilo wegen. Mirjam groeide niet door haar hartprobleem. Ze woog nog steeds 3 kilo terwijl ze al 5 maanden was. Ze is in de afgelopen maanden vaak ziek geweest, maar elke keer mocht ze er weer bovenop komen. In de periodes dat Mirjam niet ziek was, heb ik heel erg genoten van haar. Ze heeft leren lachen en brabbelen. Als ik naar haar lachte, lachte ze terug. Praatte ik tegen haar dan kletste ze terug. Ze genoot er zichtbaar van als wij er waren. Eergisteren was Mirjam opeens weer ziek geworden en zo erg ziek dat er voor haar leven gevreesd werd. Mirjam was ernstig benauwd en ze dronk niet meer. De dokters en zusters hier beschikken niet over juiste middelen en hebben niet voldoende kennis om juist te kunnen handelen. Gisteren middag ging het zo slecht met haar dat ze naar de intensive care is overgebracht. Dit ging allemaal zo snel dat ik geen afscheid van haar hebben kunnen nemen. Ik kon niets meer voor haar doen dan het in de handen van de Heere te leggen. Vanmorgen werd de hoop dat het nog goed zou komen weggenomen: Mirjams bedje was weg.. De schoonmaakster bevestigde dat Mirjam diezelfde morgen vroeg was overleden. Wat is dit een verdriet om mee te maken. Zo’n lief klein meisje waar ik zoveel van hou, nu te moeten missen. Het is nog zo onwerkelijk.. Ik ben verdrietig dat ze er nu niet meer is. Maar ik ben blij en dankbaar dat we Mirjam liefde mochten geven in de 4 maanden dat ik voor haar heb mogen zorgen.

Hebreeën 12:11

En alle kastijding, als die tegenwoordig is, schijnt geen zaak van vreugde, maar van droefheid te zijn; doch daarna geeft zij van zich een vreedzame vrucht der gerechtigheid degenen die door dezelve geoefend zijn.

Datum: 28-02-2018

Bedankt en de winter hier in Oekraïne

Jl. 11 januari mocht ik hier mijn 26e verjaardag vieren. U heeft in Nederland ook aan mij gedacht doormiddel van het versturen van een kaart, e-card of mail voor mijn verjaardag. Hartelijk bedankt hiervoor! Het doet mij goed om te ervaren dat u/jullie met het werk hier in Oekraïne mee leven.



Net als in Nederland is het hier ook winter. Normaal gesproken zijn de Oekraïnse winters koud. Tot nu toe valt het deze winter mee. Het vriest hier wel af en toe flink en er ligt soms ook sneeuw, maar voor de Oekraïense begrippen is deze winter zacht.


(Blog 51 - 60)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
Adres- en bankgegevens

Postadres van Stefanie (adres van het zendingskantoor):

UKRAINE 90202
Zakarpatska Oblast
berehove/beregszász
B. Chmelnytskoho 10/3
Stefanie de Wildt

Mob.: 06-10472040

"Een blijk van meeleven doet altijd goed."

Bankgegevens

Stichting Children's Relief

NL93INGB0000003584

Omschrijving: Stefanie de Wildt / 21450

Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)

"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."

E-mailadres

Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl
Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl