Adres- en bankgegevens
(Blog 41 - 50)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17

Datum: 04-07-2019

Verandering bij de moeder van Ludmilla

Zoals ik in de vorige blog verteld heb mochten we een week geleden de verjaardag van Ludmilla vieren. Het was heel bijzonder dat ze dit mocht beleven. Ik was erg dankbaar en blij, maar toch waren er grote zorgen. Moeder voedt haar dochtertje nauwelijks en verzorgt haar niet zoals het zou moeten. Soms wist ik het ook even niet meer wat wijsheid is. Wat is nu het beste? Ludmilla thuis bij moeder laten of dat ze bij mij komt wonen? Wat is het dan belangrijk dat we dit overgeven in de handen van de Heere. Hij zal dan leiden! 

Twee dagen later was ik in gesprek met het Oekraïense echtpaar (waar ik goed contact mee heb), over dat Ludmilla eigenlijk nodig in bad zou moeten. Maar waar zou dat kunnen? Ik wilde Ludmilla niet alleen meenemen naar mijn huis, omdat de papieren niet geregeld zijn. Dit zijn papieren die ervoor zorgen dat ik niet verantwoordelijk ben als er iets met haar zou gebeuren. En om moeder nu mee te nemen naar mijn huis, leek mij ook onverstandig, omdat het beter is dat zij niet weet waar ik woon. We hebben het in het gebed gebracht. Het leek ons toen het beste om Ludmilla de badderen in het bejaardtehuis van het Oekraïense echtpaar. 

Afgelopen woensdag ben ik toen naar Ludmilla gegaan om moeder het nieuws te vertellen. Toen zei moeder: ‘Ik heb haar gisteren zelf al in bad gedaan’. Ik stond verbaast...!

De volgende ochtend toen ik weer kwam, was moeder Ludmilla al aan het eten geven. Weer was ik erg verbaast...

De dag hierop hebben moeder en ik haar aangekleed en haar een mooi jurkje aangedaan. Toen zei moeder, met een verliefde blik kijkend naar haar dochter: ‘Wat is ze mooi hé!’

Wat een verandering heeft er bij moeder plaats gevonden. Eerst gaf ze haar dochtertje nauwelijks te eten en nu probeert ze echt goed voor haar dochtertje te zorgen. En je ziet echt dat ze nu van Ludmilla houdt. Dit is echt een wonder!                                                              

Wat ben ik dan nu dankbaar dat ik Ludmilla niet uit huis heb gehaald.

Datum: 01-07-2019

Ludmilla 3 jaar!

Gisteren mocht Ludmilla 3 jaar worden! Wat heel bijzonder dat ze dit mocht beleven. Uit dankbaarheid hebben we gisteren de verjaardag dan ook mogen vieren met haar moeder, broertje en zusjes. Ludmilla kreeg er zelf niets van mee, maar het was vooral voor moeder dat ze mocht zien dat haar zwaar gehandicapte dochtertje ook waardevol is. Ik had zelfgemaakte appeltaart meegenomen en we mochten samen met het hele gezin bidden.

Nu ik elke dag (of soms zelfs meerdere keren per dag) naar het zigeunerkamp moet rijden, dit zijn afstanden van 25 minuten enkele rit, zult u begrijpen dat dit best in de kosten oploopt. Verder koop ik ook veel speciale voeding en andere producten voor Ludmilla. Hierdoor gaat het sponsorgeld er sneller doorheen dan wat er vooraf berekend was..

Mogen wij u om een extra sponsoring vragen? Uw gift kunt u storten op het vermelde rekeningnummer op de website. Alvast hartelijk dank!

Datum: 29-06-2019

Update Ludmilla

Ludmilla is nog steeds thuis bij haar moeder. Elke dag, of meerdere keren per dag, kom ik haar bezoeken om haar te verzorgen en te voeden. Ik ben er nu wel achter dat moeder nauwelijks tot geen drinken en eten geeft aan Ludmilla.

Elke dag is het weer een ''verrassing'' hoe ik Ludmilla en het hele gezin zal aantreffen. Hoe zal het met Ludmilla zijn? Hoe zal moeder deze dag reageren? Elke dag is het weer anders... De ene dag zegt moeder volledige afstand te willen tekenen van haar dochter en de andere dag zegt ze haar nooit bij iemand achter te willen laten.

In de afgelopen dagen hebben we verschillende dingen proberen te regelen. We hebben die vrouw nogmaals ontmoet die in bezit is van het paspoort van moeder. Dit paspoort bleek verlopen te zijn en nu is moeder bezig om een nieuw paspoort aan te vragen. Zonder geldig paspoort van moeder kunnen we geen papieren regelen zodat Ludmilla eventueel bij mij kan komen wonen. 

Gisteren hebben we een gesprek gehad met de kinderbescherming. Deze man was ten eerste erg verbaast dat ik voor zo'n ziek kindje wil zorgen. ''Jij zoekt nu juist problemen op om voor zo'n kindje te willen zorgen''; was zijn eerste reactie. Maar toch vond hij het heel bijzonder en was hij echt bereidwillig om te helpen. Ik heb nogmaals even navraag gedaan bij de Jurist, zij zag ook geen enkel probleem. Wat ben ik dan dankbaar voor de bereidwilligheid van deze mensen.

Voor nu is het onduidelijk hoe de aankomende dagen er uit zullen gaan zien. We moeten nu eerst wachten op het nieuwe paspoort van moeder. Hoe het dan verder zal lopen is in de handen van de Heere.

Tot nu toe ga ik elke dag (of vaker) naar het zigeunerkamp om haar eten te geven. Het is soms best zwaar om elke dag naar het kamp te gaan, maar nog moeilijker om weer weg te gaan, want hoelang moet ze wachten totdat ze weer eten of drinken krijgt..?

Vanmorgen was ik erg blij met wat er gebeurde. Ik kwam het huisje binnen, begroette de rest van de familie en zette alles klaar om haar wond te verzorgen en toen begon Ludmilla te huilen. Ik pakte haar op, ze werd stil en er verscheen een blik van herkenning op haar gezicht. Zal ze mij dan toch gehoord hebben toen ik aankwam? Ik gaf haar eerst snel eten, want ze had erg honger... Daarna wilde ik haar wond verzorgen, maar haar doorligplek bleek genezen te zijn. Wat is dat fijn!

D.v. morgen hoopt Ludmilla jarig te zijn. Ze hoopt dan 3 jaar te worden. Wat bijzonder als ze dit mag beleven.

Willen jullie blijven bidden voor haar!

Datum: 21-06-2019

Waar gaat Ludmilla wonen?

In de 2 weken dat ik weer terug ben in Oekraïne is er hier veel gebeurt. Teveel om eigenlijk te beschrijven, maar misschien had ik u al wel iets eerder op te hoogte moeten brengen...

Zoals ik in de vorige blog al in het kort verteld heb, heeft Ludmilla een doorligwond. Elke dag ga ik nu naar Ludmilla om haar een beetje te wassen en haar wond te verzorgen. En ik kan wel zeggen, dit is heel zwaar. Als ik het zo kan beschrijven; er zijn alleen maar botjes overgebleven. Ludmilla heeft een groot waterhoofd en daaronder ligt een klein lichaampje. Een lichaampje wat bijna niet meer kan... Als ik haar wond verzorg, dan gilt ze het soms opeens uit.

Volgens moeder wil ze niet eten en drinken. Maar als ik er ben, eet ze naar de grote van haar lichaampje, echt super goed.

Elke morgen als ik het kleine zigeunerhuisje binnen stap is het altijd weer een 'verrassing' hoe ik haar aan zal treffen. Hongerig, dorstig, vies en bezweet enzovoort. Ik verzorg haar met alle liefde, al is het zwaar. 

En soms vraag mij wel is af waar ik de energie vandaan haal om elke dag (of soms meerdere keren per dag) haar op te zoeken. Maar als ik mijn mooie meisje in mijn armen heb, en haar stralende gezichtje ziet van herkenning dan weet ik weer waar ik voor gekomen ben. (Ludmilla is lichamelijk en verstandelijk zwaar gehandicapt, doof en blind.)

Haar doorligwond wordt gelukkig steeds kleiner. Ik zag het positief in, totdat afgelopen vrijdag moeder opeens zei de andere dag te zullen vertrekken met al haar kinderen. Ze wil iets van 500 km verderop gaan werken op de vuilnisbelt. Ik schrok hier van. Ze kan niet zomaar zo'n zwak kindje wat waarschijnlijk niet meer lang zal leven, zo'n lange reis laten maken. Ze zal nog onderweg sterven in de trein of in de bus.

Maar wat dan? Ludmilla thuis achterlaten? Moeder heeft dit wel eens eerder gedaan, maar toen leefde oma nog. Oma is alleen een aantal maanden geleden overleden. 

Dus als moeder gaat vertrekken en ik haar zou zeggen dat ze Ludmilla niet mee kan nemen op die reis, dan zou ze Ludmilla moeten achterlaten thuis. Dus toen kwam de vraag: Of Ludmilla tijdelijk bij mij wonen kon?

Op zo'n moment gaat er van alles door je heeft. Kan dit wel? Wat als ze sterft als ze bij mij woont? Kan ik dan 2 à 3 maanden de deur niet meer uit? Dan heb ik nu opeens de verantwoordelijkheid voor een zwaar gehandicapt kindje. 

Als eerste bij thuiskomst hebben we het eerst in gebed gebracht. Want wat is Gods wil?

In deze middag ging alles in trein snelvaart. Van Jurist bellen tot bezoek aan de advocaat toe. Het eerste goede nieuws was; het is mogelijk dat ik Ludmilla in huis opneem en dat moeder de verantwoordelijk houdt over haar kindje. Zo kan ik niet aansprakelijk gesteld worden als ze sterven zou. Uiteindelijk moeder opgehaald uit het zigeunerkamp, om met haar naar de advocaat te gaan. Toen bleek dat haar paspoort in het bezit is van een vrouw uit een ander zigeunerkamp. Dus toen weer naar dit kamp gereden. Deze vrouw begon een verhaal te vertellen dat ze niet wilde dat deze moeder haar ernstig zieke kindje zou achterlaten. Ze zou moeder helpen en steunen in van alles, zoals ze beloofde...

Ik zag dit als een gebedsverhoring! Moeder hoefde niet weg en Ludmilla mag thuis blijven.

Helaas nog geen paar dagen later, nam het hele verhaal een andere wending. Die vrouw die we ontmoet hadden en beloofd had te zullen helpen, bleek de waarheid niet gesproken te hebben. (De hele geschiedenis zit nog ingewikkelder in elkaar, maar dat doet er voor hier niet toe.) 

Toen kwam bij moeder het weer naar boven en zei tegen mij: ''Ik ga over enkele dagen vertrekken met mijn kinderen. Jij zegt dat Ludmilla niet mee kan met mij, ik kan ze niet thuis alleen achterlaten, dus dan komt ze bij jou wonen''.

Even moest ik slikken, nu dit zo duidelijk tegen mij werd gezegd... Ik zei: jij bent haar moeder, ze heeft jouw nodig. Ik ben weg gegaan en gebeden of de Heere uitkomst en wijsheid wil geven in deze situatie.

Er is toen nogmaals navraag gedaan of het mogelijk is dat Ludmilla tijdelijk bij mij kan komen wonen. Nu is het alleen aan mij, wanneer ik ''ja'' zal zeggen. Maar ik kan en mag deze keuze niet alleen maken. Want is het wel Gods wil dat ze bij mij komt wonen. Wil ik het gewoon zelf niet te graag? Daarom wil ik u ook vragen om te bidden om wijsheid om een beslissing te maken.

Gisteren toen ik het zigeunerhuisje binnen kwam en Ludmilla als een klein hoopje in een hoekje zag liggen, ging er zo'n pijn door mij heen. Wat dit meisje de afgelopen periode thuis al niet heeft doorstaan. Een moeder die haar nauwelijks eten en drinken geeft, haar gezicht die onder de vliegenpoep zit, ze heeft veel pijn, ze heeft erge honger en dorst.... enzovoort. Als ik haar dan zo zie lijden dan bid ik of dit lijden voor haar spoedig mag ophouden en dat ze voor eeuwig bij Hem mag zijn. 

Maar het hoeft toch niet zo te zijn dat ze haar laatste weken zo moet doorbrengen...? Hoe zwaar moet het zijn om 20 uur zonder eten en drinken te liggen in een hutje van 35°c..!!

Datum: 11-06-2019

Sponsorkaart

Kinderen, zouden jullie graag het familiehuis in Oekraïne willen helpen? Dat kan! Download de sponsorkaart die je kunt vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Ga langs bij familie, buren en kennissen en vraag of ze iets willen kopen wat op de sponsorkaart staat. 

Met het geld dat jullie ophalen kunnen de vader en moeder van het familiehuis dingen kopen, zoals: handdoeken, zeep, speelgoed en medicijnen voor de kinderen. 

Deze vader en moeder hopen 10 pleegkinderen in hun huis op te nemen, zodat deze kinderen niet in een slecht kindertehuis hoeven op te groeien.

Help je mee!?

 

(Lees de blog hieronder, voor verdere informatie.)

 

Als je klaar bent met ophalen van het geld, kunnen je ouders het geld overmaken naar:

NL52 RABO 0314010041

T.n.v.: S. de Wildt

T.g.v: familiehuis Oekraine.

 

Alvast bedankt!

Datum: 08-06-2019

Weer thuis! Update Ludmilla

Donderdagavond mocht ik weer veilig thuis komen. Ik heb een fijne verlofperiode gehad. Het is altijd weer fijn om familie en kennissen te zien en te spreken. Tijdens mijn verlof periode mocht ik voor de 15e keer tante worden. Heel leuk dat ik toen net in Nederland was. 

Na een aantal weken in Nederland te zijn geweest, keek ik er weer erg naar uit om naar huis te gaan.

Vandaag heb ik het zigeunerkamp weer bezocht (tijdens mijn verlof periode haalde een man uit de gemeente de mensen op en bracht ze naar de kerk).

Wat was iedereen op het kamp blij dat ik er weer was. En wat heb ik ze gemist!

Ludmilla heb ik ook bezocht op het kamp. Het gaat niet goed met haar... Ze is nog magerder geworden, nog erger scheef gegroeid en alles doet haar zeer. Moeder liet mij een doorligplek zien, te hoogte van haar stuitje. Wat zag dat er akelig uit...! Vanavond hoop ik nogmaals naar Ludmilla te gaan om de doorligplek te verzorgen. Zo moeilijk als je zo'n klein meisje ziet lijden... Laten we voor haar bidden!

Datum: 03-06-2019

Nieuwe nieuwsbrief

De nieuwe nieuwsbrief nr. 03-2019 staat online. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl. Bedankt voor uw steun en gebed.

Datum: 17-05-2019

Hulp gezocht voor familiehuis

Zoals ik in de vorige blogs al een beetje had verteld, ben ik vorige week voor een aantal dagen in het Midden-Oosten van Oekraïne geweest.

Een echtpaar uit de gemeente van Oekraïne heeft een aantal maanden geleden een uitnodiging gekregen van een kerkelijke gemeente uit het Midden-Oosten van Oekraïne. De stad Pomichna. De kerkelijke gemeente in Pomichna heeft op het kerkterrein een familiehuis staan dat nog wacht op een echtpaar die hier wil gaan wonen. Het is een groot en mooi huis wat opgezet is door een organisatie uit Duitsland. Deze organisatie helpt om een familiehuis te laten bouwen, geeft een gedeelte van de inrichting en de rest wordt overgelaten aan het gezin zelf dat er komt te wonen.

Dit echtpaar (uit de kerkelijke gemeente waar ik woon) is hier enkele maanden terug wezen kijken. Zij hebben al langer het verlangen om een familiehuis op te richten en kinderen in hun huis liefdevol te mogen opnemen die bij hen mogen opgroeien. Dit echtpaar mag geloven dat het de wil van de Heere is dat zij in dit huis mogen gaan wonen, ook al is dit voor hen ook zeker niet makkelijk. 1200km verderop zullen ze gaan wonen, ver weg van hun familie en vrienden. Maar dat niet alleen, dit deel van Oekraïne is veel armer dan waar ik nu woon. Het echtpaar is nu druk bezig om alle documenten te regelen die nodig zijn om een familiehuis te starten. Ze hopen dat ze samen met hun 3 eigen kinderen deze zomer nog mogen verhuizen naar het Midden-Oosten van Oekraïne.

Alleen is dit gezin volledig afhankelijk van hulp van buitenaf. Ze krijgen uiteindelijk wel kinderbijslag van de aangenomen kinderen, maar dit zal niet voldoende zijn. De verhuiskosten zijn rond de 600 euro. Het eerste jaar zal deze familie nog geen inkomen hebben omdat ze niet gelijk veel kinderen kunnen opnemen Voor het eerste jaar hebben ze €500,- tot €600,- per maand nodig om rond te kunnen komen. Ook is het huis nog niet volledig ingericht. Er zijn nog veel dingen nodig, zoals: beddengoed, handdoeken, keukengerei en een wasmachine. Er is ook een ruimte wat een speelkamer kan worden, maar de kamer is nu nog helemaal leeg. Wat zou het fijn zijn als hier speelgoed kan komen voor de kinderen. Buiten in de tuin is er nog niets waarmee de kinderen kunnen spelen. Ook een speeltoestel zou erg fijn zijn! 

Het echtpaar vraagt om uw hulp! Zou u uw steentje willen bijdragen zodat er 10-12 kinderen liefdevol kunnen opgroeien en nu ook over God en Zijn woord mogen horen. Anders zouden deze kinderen moeten opgroeien tussen de muren van een internaat.

Hoe kunt u helpen? U kunt een eenmalig bedrag overmaken, of maandelijks een bedrag doneren. Alle giften, groot en klein zijn welkom!!

Als u eerst meer informatie wilt, dan kunt u contact opnemen met Stefanie: 0610472040 of een mailtje sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl .

Uw gift mag u overmaken naar: NL52 RABO 0314010041

Ten name van: S. de Wildt

T.g.v.: familiehuis Oekraine

Het zal fijn zijn als u wilt en kunt helpen, maar bovenal vragen wij u om voor dit werk te bidden.

Vorige week ben ik zelf een paar dagen in het Midden-Oosten van Oekraïne geweest. Ik ben met de nachtrein heen en weer geweest, met een reistijd van 22 uur.

Ik heb zelf het (nog leeg staande) familiehuis bezocht. Naast dit familiehuis staat een groot huis/gebouw. Dit gebouw kan gebruikt worden voor verschillende projecten. De kerkelijke gemeente heeft het verlangen dat daar een opvang komt voor 18+ jongeren, die begeleid worden totdat ze op eigen benen kunnen staan. Op de beneden verdieping van het gebouw kan een ouderenhuis, huis voor gehandicapte kinderen of een christelijke kleuterschool komen. Ze zijn op zoek naar mensen die dit willen leiden en hier willen komen werken.

Ik weet hoe belangrijk het is dat jongeren die het internaat verlaten eerst nog begeleid worden voordat ze de maatschappij in gaan. (Misschien herinneren jullie je het verhaal van Simeon nog wel? De jongen van 18 jaar die ik heb geprobeerd te helpen nadat hij het internaat verliet). Een goed ouderenhuis en een huis voor gehandicapte kinderen is daar ook niet…

In deze dagen heb ik ook een internaat bezocht waar minderbegaafde kinderen wonen. Het raakt mij als ik zie dat deze kinderen binnen de muren van het internaat moeten opgroeien.

Vanaf het moment dat ik over deze stad (Pomichna) hoorde verderop in Oekraïne, heeft het mij geen moment meer los gelaten. Zou het Gods wil zijn dat ik 1200km verderop ga wonen en werken? Mijn eigen verlangen en mijn thuis ligt in Beregowo (waar ik nu woon), waar ik al veel Oekraïense kennissen heb opgebouwd. Laten we hier voor bidden! Dat we het in Zijn handen mogen leggen.

Datum: 11-05-2019

Aangekomen in Nederland

Zojuist ben ik aangekomen in Nederland.

Afgelopen week ben ik in Pomotshnaja/Kirovohrad geweest. ( Dat is in het midden-oosten van Oekraine) Met de nachtstrein heen en weer geweest. Verschillende projecten daar bezocht. Ik zal binnenkort meer laten weten over mijn ervaringen uit het midden-oosten, maar nu ga ik eerst even uitrusten in Nederland bij mijn familie.

Datum: 07-05-2019

Gods werk in het zigeunerkamp

In de laatste maanden kom ik regelmatig op het zigeunerkamp. Het zigeunerkamp waar ook Ludmilla (zie vorige blogs) woont. Dit kamp ligt ongeveer 25 minuten rijden van mijn woonplaats. 

In de laatste weken mag in dit kamp het werk van de Heere gezien worden. Nog niet eerder heb ik jullie verteld dat ik regelmatig deze mensen van dit kamp bezoek. De reden dat ik het jullie eerder niet vertelde was dat het dan niet zou lijken dat het mijn werk is. Dat deze mensen uit dit kamp verlangen hebben gekregen naar het Woord van God is geen mensen werk maar echt alleen Zijn werk. Ik hoop jullie te vertellen van de zegeningen van de Heere in dit kamp.

Laat ik bij het begin beginnen. Ruim een half jaar geleden is Ludmilla thuis gekomen nadat ze bijna 2 jaar in het ziekenhuis heeft gelegen. Ik probeerde haar elke week te bezoeken, eten te brengen en te praten met haar moeder. Sinds enkele maanden bezoek ik ook de buurvouw van Ludmilla. Katalin heet ze. Een aardige vrouw van ongeveer 50 jaar. Het was altijd fijn om haar te bezoeken, maar vooral het bidden aan het einde van het bezoek was fijn. De zoon(9) van Katalin moest een operatie ondergaan, cysten moesten verwijderd worden. Hier was alleen geen geld voor… Na meerdere gesprekken te hebben gehad en navraag te hebben gedaan, mocht het geld bij elkaar komen via sponsoring uit Nederland. Inmiddels nu 3 weken geleden mocht haar zoon geopereerd worden in het ziekenhuis van Kiev.

2 maanden geleden toen ik weer op bezoek was in het kleine huisje van Katalin, vroeg ze mij: ‘’Waar ga jij naar de kerk?” ‘’En mogen wij (zigueners) daar ook naar toe?’’. Ik zei dat iedereen welkom is in de kerk. Wat was ze blij om dit te horen! Gelijk de volgende dag was er op donderdag kerk en heb ik haar opgehaald. Vanaf deze dag gaat ze elke zondag en donderdag trouw mee naar de kerk.

Katalin kan niet lezen en schrijven en kan hierdoor niet uit de bijbel lezen. Iemand hier uit de gemeente heeft een soort radio waar de bijbel in het Hongaars is opgezet. Ik heb haar deze bijbel(radio) gegeven. En wat was ze blij en dankbaar met de Bijbel. Het was zo’n groot geschenk voor haar! En ze luistert veel uit de bijbel, zelfs als ik haar onverwachts bezoek en als ik haar bel, dan hoor ik op de achtergrond de bijbel(radio).

De volwassen dochter van Katalin gaat sinds enkele maanden ook trouw mee naar de kerk. Zij woont in een klein huisje naast haar moeder. Ze woont daar samen met haar oma en met 3 kleine kinderen.

De moeder van Katalin hoorde dat haar dochter de bijbel(radio) had gekregen. Ze vertelde mij dat ze er ook graag één wilde. Ze had er namelijk jaren geleden één gehad, maar die was toen kapot gegaan. Hier had ze destijds zoveel verdriet van gehad. Hoe ze toen aan die bijbel(radio) kwam is een bijzonder verhaal: Katalin bezocht samen met  haar moeder een vrouw in het ziekenhuis, die verder geen andere nabestaanden had. Een vrouw die naast deze kennis van Katalin lag is uiteindelijk overleden. Deze vrouw die overleden was, had ook geen nabestaande, dus bleef haar tas maar staan in de ziekenzaal. Katalin had toen besloten om deze tas maar mee naar huis te nemen (tenslotte zou niemand anders deze tas op komen halen). En wat vond Katalin in deze tas: De bijbel(radio)! Wat was ze hier gelukkig mee! Helaas ging deze radio na een paar jaar kapot. Katalin en haar moeder hebben veel gebeden of ze ooit een andere bijbel(radio) mochten  krijgen, en nu mocht ik haar weer de bijbel(radio) geven.

De moeder van Katalin kan helaas niet mee naar de kerk. Ze heeft reuma en loopt heel moeilijk. Maar met het geschenk van de bijbel is deze oude vrouw gelukkig!

Op een zondag (een paar weken geleden) hoorde ik dat een echtpaar uit dit zigeunerkamp al 2 dagen dronken was. Deze vader en moeder hebben veel kleine kinderen. Ik maakte mij erg zorgen om deze kinderen. Maandagochtend vroeg ben ik naar het zigeunerkamp gegaan in de vrees om kinderen aan te treffen die erg hongerig waren. Gelukkig mocht het meevallen. Nu ik toch op het kamp was bezocht ik gelijk een aantal mensen daar. Ook de oma van Ludmilla. De oma van Ludmilla was stervende zeiden ze. Ik wilde haar graag nog  bezoeken. Ik heb nog met deze oma kunnen praten. Ze zei dat ze spoedig zou sterven. Ik zei dat het nog niet te laat was om te vragen om vergeving en bekering. We hebben samen gebeden. Na het gebed ben ik weg gegaan. Toen ik thuis kwam kreeg ik een telefoontje van de buurvouw dat de oma van Ludmilla kort na mijn bezoek is overleden.

Het is zo bestuurd dat ik deze oma op de vroege maandagmorgen nog mocht bezoeken.

Gelijk de volgende dag was de begrafenis. Ik was daar ook bij. Vooral voor vele kinderen uit het kamp was het moeilijk. Deze oma was een geliefde oma voor veel kinderen uit het kamp. Van een afstandje stond ik er bij. Het deed mij veel om deze mensen uit het kamp bij elkaar te zien, dat deze mensen nu de ware Hoop missen…

2 Weken geleden, toen ik Ludmilla bezocht, was de vader van Ludmilla ook aanwezig. Ik had de vader van Ludmilla nog nooit eerder gezien. Ik had alleen maar verhalen over hem gehoord. Hij begon 2 weken geleden een gesprek met mij. Het was een goed gesprek. Hij vroeg onder andere of hij een ander leven zou krijgen als hij God leerde kennen. Ik bevestigde dat. Hij zei dat hij dit heel graag wilde. Hij leidt nu nog een slecht leven.(Zoals hij zelf zegt). Hij vroeg: ‘’Kan ik dat leven achter mij laten als ik het nieuwe leven mag leren kennen?’’ Ik zei van wel. Toen zei hij: “Ik wil ook graag naar de kerk en horen hoe ik een ander leven mag ontvangen.’’ Vanaf deze dag komt hij ook elke dienst naar de kerk.

Zijn vrouw (de moeder van Ludmilla) was daarna in gesprek met de buurvouw en ze zei: ‘’’Mijn man wil nu ook al mee naar de kerk, straks wordt hij ook nog een gelovige.’’ Op zo’n moment kan je alleen maar bidden voor deze vrouw of zij toch ook dit verlangen mag krijgen.

Een week later was de moeder van Ludmilla erg stil. Ik kreeg er geen hoogte van wat er nu eigenlijk was. Uiteindelijk zei ze het heel voorzichtig: ‘’Heb je nog zo’n bijbel(Radio)?’’ God had haar deze verlangens gegeven!

En zo kan ik van de afgelopen dagen nog wel meer vertellen over de mensen uit dit kamp die het verlangen hebben gekregen om Gods woord te horen.

Nu ik jullie zo dit werk mag vertellen, ben ik zo dankbaar dat God hier werkzaam is. Laten we bidden voor deze mensen dat ze tot geloof mogen komen. En bidden dat de boze geen plaats krijgt. Want waar God Zijn kerk bouwt, bouwt de duivel zijn kapel er naast. Helaas heb ik dit ook al gezien in het kamp, dat de satan deze mensen wilt aftrekken. Maar wij weten dat God de almachtige is!

Het laatste wat ik er nog aan toe wil voegen;

Het verlangen van de gemeente hier is dat in dit zigeunerkamp Zijn gemeente gesticht mag worden. Er zijn hier nog zoveel mensen die nog niets weten over God en Zijn woord.

(Blog 41 - 50)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
Adres- en bankgegevens



Postadres van Stefanie



UKRAINE
Kirovogradska Oblast
Pomichna
Vul. Nebesnoi Sotni 124A
Stefanie de Wildt




Mob.: +38 0665562989 (WhatsApp nummer)



"Een blijk van meeleven doet altijd goed."



Bankgegevens



Stichting Kimon



NL70 RABO 0157 518744


Omschrijving: Project Pomichnaja
Oekraïne Stefanie de Wildt



Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)



"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."



E-mailadres



Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl

Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl