Adres- en bankgegevens
(Blog 31 - 40)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

Datum: 07-08-2018

Ludmilla is naar huis!

Twee weken geleden kregen we van de hoofdzuster te horen dat Ludmilla diezelfde dag nog naar huis moest, en of wij haar dan thuis wilden brengen. Dit kwam heel onverwachts voor ons. We hadden eigenlijk geen andere keuze dan haar vandaag thuis te brengen, want als wij het niet zouden doen dan zouden ze zelf wel vervoer regelen of Ludmilla zou naar een kindertehuis gaan voor gehandicapte kinderen, waarvan we weten dat de zorg niet goed is.

Binnen een half uur hadden we kleertjes, fles, eten enzovoort bij elkaar gezocht om met Ludmilla mee te geven.

Na 20 minuutjes rijden kwamen we aan op het zigeunerkamp in een klein dorpje. Moeder werd gehaald en kwam naar ons toe lopen. Moeder zou haar kind na een jaar weer zien. Moeder leek te schrikken toen ze Ludmilla zag. Ze vroeg of Ludmilla ziek was. Een zuster (die mee was) vertelde dat Ludmilla niet ziek is maar dat ze niet kan zitten, staan, kijken en horen. We gaven Ludmilla in de armen van moeder. Na nog een uitleg dat Ludmilla alleen gepureerd eten eet en dat ze elke dag medicijnen moeten geven voor haar epilepsie, liep moeder met Ludmilla en de rest van de familie weer terug het kamp in.

Daar ging Ludmilla, naar een plek waar ze nog nooit heeft gewoond, met voor haar vreemde mensen die haar eigenlijk niet echt kennen. Het is moeilijk om haar nu los te laten.. Maar helemaal loslaten hoeven we haar niet. We mogen haar blijven opdragen in het gebed. Dat de Heere de moeder van ludmilla wijsheid en kracht mag geven hoe ze voor Ludmilla moet zorgen.

Wij hopen in de aankomende dagen af en toe even bij Ludmilla op bezoek te gaan, om te kijken of het moeder lukt om Ludmilla eten te geven, want je moet Ludmilla echt kennen om te weten op welke manier ze precies eet.

Datum: 17-07-2018

Neem je Ruben mee naar huis?

Een aantal weken terug heb ik jullie in een blog (20-06-18) verteld over Ruben*. Wellicht heeft het jullie ook aangegrepen dat Ruben vaak aan zelfdoding denkt en ook aan het doden van andere kinderen. Dit is natuurlijk heel erg voor hem, maar ook een gevaar voor kinderen om zich heen. Daarom moest ik dit toen melden bij de zuster. Meteen op diezelfde dag hebben ze hem op laten halen door mensen van het kindertehuis. Hoogstwaarschijnlijk is tegen Ruben gezegd dat hij weg moest omdat hij kinderen wilde laten stikken. Ruben wist toen dus dat ik hem had ‘verraden’, want Ruben had dit alleen tegen mij verteld. Ik voelde dat ik Ruben moest gaan opzoeken om het te kunnen uitleggen en te zeggen dat ik echt van hem houd, ook al heeft hij deze vreselijke gedachten in zich om andere kinderen te doden, en hem te zeggen dat God er altijd is en van hem houdt.

Mijn collega voelde dat ze Esther* moest gaan opzoeken. Over Esther kan je lezen op de website van mijn collega www.marianneinoekraine.nl

Wij wilden dus heel graag Ruben en Esther bezoeken, maar dit zou waarschijnlijk niet mogelijk zijn omdat het kindertehuis niet op ‘pottenkijkers’ zit te wachten. Uiteindelijk zijn we toch maar naar het kindertehuis gegaan. Nadat we ons hadden voorgesteld, werden Ruben en Esther gehaald en mochten we met hen in een klaslokaaltje spelen. Eerst was Ruben heel bang voor mij.. en dat begreep ik op zich wel, want hij was bang om nog straf te krijgen van mij. Na een kwartiertje had hij door dat we alleen leuke dingen samen zouden doen. We hebben samen met Ruben en Esther leuke spelletjes gedaan, gepraat en na afloop met hen gebeden.

Inmiddels hebben we ze al weer 4x in het kindertehuis bezocht. Een gedeelte van onze bezoekjes speelde alle kinderen buiten. We hadden daarom ook contact met de andere kinderen. De kinderen bleven ons maar vragen: ‘’Gaan jullie Ruben en Esther meenemen naar huis? Dat mag echt hoor!’’. We probeerde uit te leggen dat wij dat niet zomaar konden. Dat was een hele teleurstelling voor de kinderen, maar eigenlijk triest dat deze kinderen eigenlijk van ‘niemand’ blijken te zijn..  Ze moeten maar net geluk hebben dat er iemand langs komt om hen te adopteren

Wij zijn dankbaar dat wij Ruben en Esther mogen bezoeken, en vooral dankbaar dat we ook iets mogen vertellen van God en dat we na elk bezoek met elkaar mogen bidden, al is dit nog wel lastig in een andere taal, maar God kan werken in de harten van deze kinderen.

Wij bidden dat God mag werken in deze kinderharten en ook dat wij deze kinderen liefde mogen geven. Wij hopen dat we dit mogen blijven doen, alleen ligt het kindertehuis wel 40km verderop. Het is redelijk goed te doen met de auto maar morgen hoopt mijn collega (zij heeft een auto) te verhuizen naar Vinogradiv om daar te gaan werken in het andere ziekenhuis. Doordat zij gaat verhuizen wordt het voor ons wat lastiger om wekelijks het kindertehuis te gaan bezoeken. Voor die collega zal het dan bijna 2 uur rijden zijn om het kindertehuis te bezoeken en omdat mijn andere collega en ik geen auto hebben zal dit erg lastig worden, maar ik heb er vertrouwen in dat ook dit geregeld kan worden, omdat het kindertehuis bezoeken ook voorspoedig en zonder problemen verloopt.

Wilt u bidden voor Ruben en Esther en voor alle kinderen in het kindertehuis?

 

*Vanwege privacy redenen zijn dit niet de echte namen van de kinderen.

Datum: 09-07-2018

Update Benjamin

Goed nieuws over Benjamin! Hij is in de laatste weken namelijk 300 gram aangekomen en dat terwijl hij een hartprobleem heeft. De lactosevrije voeding en de medicijnen hebben een positief effect. En ook, omdat wij nu de toestemming hebben van de dokter om zelf voeding klaar te maken voor Benjamin als hij honger heeft. En ja, hij houdt ons de hele dag nu wel bezig met huilen, voeden en verschonen ;-)

Gisteren moest Benjamin weer op controle in het andere ziekenhuis. Daar waren ze nog niet helemaal tevreden over hoeveel hij is gegroeid. Hij krijgt nu nog meer medicijnen voorgeschreven en energierijke voeding. Benjamin weegt nog lang niet wat hij zou moeten wegen voor een 4,5 maand oude baby. Hij weegt nu 3,5 kilo, maar dit is nog niet voldoende om een hartoperatie te ondergaan.

Aanstaande donderdag moeten we opnieuw met Benjamin terug naar dit ziekenhuis. De cardioloog wil hem nogmaals onderzoeken, want er is gisteren gebleken, na het maken van een hartfilmpje, dat zijn hartprobleem ernstiger is dan verwacht.

Datum: 06-07-2018

Ludmilla 2 jaar!

Afgelopen zaterdag mocht Ludmilla 2 jaar worden. Wat bijzonder dat ze dit mag beleven. Een jaar geleden dachten we dat haar eerste verjaardag ook haar laatste verjaardag zou zijn. We hebben haar verjaardag zaterdag gevierd in het ziekenhuis. Terwijl Ludmilla er zelf niets van mee kreeg, was het voor ons vooral de dankbaarheid dat ze nog bij ons mag zijn.

Datum: 23-06-2018

De nieuwe nieuwsbrief is uit!

De nieuwe nieuwsbrief nr. 03-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 20-06-2018

Niemand houdt van mij

Ruben is een jongen van 10 jaar die in het kindertehuis woont. Kort geleden is Ruben voor een weekje bij ons in het ziekenhuis geweest. De reden was voor ons niet helemaal bekend, iets met zijn keel begrepen we.

Ruben is een lieve jongen en speelt lief met de andere kinderen. Alleen als het hem even tegen zat, dan sloeg en schopte hij naar alles wat hij maar tegen kwam. Op een dag mocht hij van de dokter met ons mee naar de winkel, Ruben was super blij. In de winkel werd eerst door Ruben getwijfeld of hij de grens van 100UAH niet te weinig vond om speelgoed uit te zoeken. Uiteindelijk vond hij toch nog een bestuurbare auto onder deze prijsgrens wat naar zijn wens was. Ruben was helemaal gelukkig. Dit was de mooiste dag van zijn al zo’n moeilijke leven. Maar al snel ging de auto kapot… en toen was het ziekenhuis te klein voor hem.. Na een hele middag boos geweest te zijn kwam hij tot bedaren. Ik liet Ruben eventjes alleen omdat ik een voeding ging klaar maken voor Benjamin. Toen ik terug kwam zat Ruben vol trots op de bank. Ik keek hem een beetje verrast aan en Ruben wees naar de box wat hij  gedaan had. Ik schrok enorm, Ludmilla lag in de box met 2 dekens en een voedingskussen op haar gezicht! Snel trok ik alles van haar gezicht en gelukkig had ze geen ademnood gehad.. Ik zei tegen Ruben dat dit heel gevaarlijk was en vroeg waarom hij dit gedaan had. Hij antwoorde: ‘’Ze gaat dan dood.’’ Ik schrok van deze reactie! Ik hoopte maar dat dit een ‘’spel’’ voor hem was met geen verdere gevolgen. Niet veel later hielt hij zijn hand voor de neus en mond van kleine kinderen en later legde hij nogmaals een deken over Ludmilla heen. En dat allemaal in ogenblikken als ik even niet keek. Ik sprak hem goed toe en zei dat het nu echt klaar was. Ruben zij: ‘’ik ga mij zelf doden’’. Ik zei dat dit heel erg was en dat ik heel verdrietig zou zijn als hij niet meer zou leven. Ruben zei: ‘’Wie houdt er dan van mij?’’ Ik schrok zo van dit antwoord! En in zekere zin had hij gelijk, want er is niemand in het kindertehuis, waar hij woont, die echt van hem houdt. Ik antwoorde hem met: ‘’Maar Ruben, ik hou van jou en Tante Jorien en Tante Marianne (mijn collega’s)’’. Hij keek mij vreemd aan of dat hij dat eigenlijk niet kon geloven. Ik sloeg een arm om hem heen en we hebben nog zo samen even op de bank gezeten. Na een uurtje was het voor mij tijd om naar huis te gaan, en ik bracht Ruben naar zijn eigen kamer. Ik zei nog tegen hem: ‘’Je weet, ik hou van jou!’’

Het zat mij echt niet lekker wat er die middag was gebeurt, dat hij meerdere keren kinderen wilde laten stikken. Ik moest dit wel door geven aan de zuster, want als ik naar huis ben, kan Ruben zomaar weer een deken op Ludmilla’s gezicht leggen. (De zusters zijn zelf meestal weinig op de kamers van de kinderen te vinden)

Ik heb alles verteld aan de zuster en zij zou het gaan bespreken met de hoofdzuster. Ze zei dat hij zo snel mogelijk maar weg moest. Dat hebben ze ook gedaan.. de volgende dag was Ruben er al niet meer en is hij opgehaald door mensen van het kindertehuis. Terwijl ze Ruben moesten ophalen hebben ze weer een kindje uit het kindertehuis bij ons achtergelaten. Esther een heel lief meisje van 4 jaar. Zij is ook al erg beschadigd in haar jonge leventje door het niet krijgen van liefde en aandacht. Het verhaal van Esther kunt u lezen op de website van mijn collega. www.marianneinoekraine.nl Zie blog ‘’De tijd van je leven in het ziekenhuis?’’.

 

Nu ik dit zo nog schrijf, voel ik me alsof ik hem verraden heb. Ik was de persoon die zei dat hij een gevaar was voor de andere kinderen. Door mij moest Ruben weg uit het ziekenhuis, terwijl hij het gezellig vond samen met mij en mijn collega’s. Ik had wel tegen Ruben gezegd dat Jorien, Marianne en ik van hem houden, maar nu zien wij hem niet meer. Wat moet Ruben nu wel niet voelen? Dat de zoveelste persoon in zijn leven hem ‘’bedrogen’’ heeft? Had ik hem maar gezegd dat God wel altijd van hem houdt, waar hij ook is. Dan zou dat hem nu nog troost geven. Ik mis Ruben! Het zou zo fijn zijn als ik hem kan bezoeken in het kindertehuis. Alleen al om hem te zeggen dat God er altijd is en van hem houdt. Laten we bidden voor Ruben en Esther en de vele kinderen die in het kindertehuis wonen, dat deze kinderen mogen horen van Hem.

Wegens privacy redenen is de naam Ruben gefingeerd. De oorspronkelijke naam van Ruben betekent ‘’Gods geschenk’’. Mag Ruben niet alleen een geschenk van God zijn, maar dat hij ook mag opgroeien tot eer van Hem.

Datum: 12-06-2018

Bedankt voor de post!

In de blog van 21-03-2018 is er een oproepje gedaan om de vrouwen die ik bezoek een kaartje te sturen. Inmiddels is er al wat post binnen gekomen. Namens Victoria, Martha en Erzsika, hartelijk bedankt voor de kaarten! Ze waren heel blij en verrast om post uit Nederland te ontvangen.

Heeft u nog geen kaartje gestuurd? Het kan natuurlijk nog steeds! Voor Victoria mag het in het Engels en voor Martha en Erzsika in het Nederlands. (Ik zal het voor hun vertalen naar het Russisch)

Datum: 09-06-2018

Vrouwenbezoek

Al eerder heb ik u al wel eens verteld dat ik wekelijks 3 vrouwen bezoek in het ziekenhuis. Deze 3 vrouwen (Victoria, Martha en Erzsika) krijgen weinig tot geen bezoek van andere mensen. Ik wil jullie graag laten weten hoe het nu een half jaar later met Victoria, Martha en Erzsika is.

Dit ‘’vrouwenbezoek’’ doe ik nu al 6 maanden. Dit doe ik naast het werk in het ziekenhuis met de kinderen. Het is mooi werk wat ik voor deze vrouwen mag doen. Het geeft mij energie als ik zie hoeveel je kan betekenen voor mensen die eenzaam zijn.

Victoria:

Over Victoria (40) heb ik al verschillende keren in een blog over verteld.

Victoria mocht 2 maanden geleden geopereerd worden aan haar bijschildklier. Het doel van deze operatie was dat haar botten weer calcium op gaan nemen, zodat Victoria weer sterker wordt. De afgelopen 2 maanden zijn intensief voor haar geweest, omdat ze elke dag een infuus nodig had met calcium. En het gehoopte resultaat is al te zien! Inmiddels loopt Victoria met een stok door het huis en loopt ook al kleine stukjes buiten.

Victoria is de Heere zo dankbaar dat Hij een sponsor bereid heeft gevonden om haar operatie te betalen. Ze beseft heel goed dat het een wonder is dat ze er nog mag zijn. Ze heeft namelijk al 9 jaar 4x op een dag peritoneale dialyse (buikdialyse) wat normaal gesproken maar 5 jaar mogelijk is. Victoria is nog jong en haar toestand blijft onzeker, maar met de hulp en bijstand van God krijgt ze kracht en moed.

Ersika:

Over Erzsika (60) scheef ik kort in de blog van 07-02-17. Mijn eerste kennismaking met Erzsika in het ziekenhuis was toen ik hoorde dat ze behoefte had om wat te lezen. Ik gaf haar de Russische kinderbijbel en 2 weken later had ze het al 3x gelezen. Elke week nam ik christelijke literatuur mee en ze kreeg steeds meer het verlangen om deze boeken te lezen. Wat heel bijzonder is voor haar, omdat ze geen christen is. Na een aantal weken gaf ik haar de Bijbel. Ze nam hem dankbaar aan en ging er mee om of het het grootste geschenk was dat ze ooit had gekregen. Ze ging er direct inlezen, terwijl ik nog bij haar op bezoek was. Wat wonderlijk om te zien hoe de Heere het verlangen in iemand zijn hart kan geven. Erzsika en ik praten niet alleen over God’s woord, maar ook over praktische dingen, hoe het zou moeten als ze ontslagen zou worden uit het ziekenhuis. Want lopen kon ze nog nauwelijks en ik begreep van Erzsika dat ze in een slecht huis woont op de 3e verdieping.

Nadat ik een aantal maanden deze vrouwen had bezocht in het ziekenhuis merkte ik wel dat een verblijf in het ziekenhuis echt verschrikkelijk is. Geen fatsoenlijke maaltijden, geen douche, een vieze wc zonder verlichting en je wordt niet gewassen. De meeste mensen zullen hier niet beter weten, maar ik vind het niet normaal dat je, je behoefte moet doen op een po waar iemand anders al zijn behoefte op gedaan heeft.

Na 5 maanden mocht Erzsika gelukkig naar huis. Nu zou ik ze thuis gaan bezoeken, na even navragen kwam ik er achter waar ze precies woont. Maar wat schrok ik toen ik daar kwam… Leven hier echt mensen in deze omstandigheden?? Erzsika woont in een flat waar grotendeels de raamkozijnen uit gehaald zijn. Toen ik de flat binnenging schrok ik enorm, ik kan het bijna niet omschrijven. De ontlasting in de gangen en stank zeiden mij al dat dit eigenlijk niet leefbaar is. Maar toch wonen hier veel gezinnen in deze flat. Als ik Erzsika bezoek vraag ik altijd of er een man met mij mee gaat, omdat het misschien wel gevaarlijk kan zijn om daar alleen naar toe te gaan. Ik vind het altijd moeilijk om bij Erzsika op bezoek te gaan, steeds weer opnieuw ben ik ontdaan van de omstandigheden waarin deze mensen leven. Ook Erzsika is veranderd nu ze thuis is. Ze is nu weer een vrouw die er uit ziet of dat ze op straat leeft. Ze rookt nu weer sigaretten en praat niet meer over de Bijbel. Ik heb nog christelijke lectuur gegeven, maar veel deed het haar niet meer. Ze wordt nu zo beïnvloed door de andere mensen in deze flat. Zo ook haar buurvrouw, waar ze nu overdag verblijft. Haar buurvrouw werkt sinds kort 7 dagen per week doordat haar man kort geleden is overleden. Ze moet werken omdat er toch geld binnen moet komen om voor haar 3 kleine kinderen te zorgen. Ze verdient zo’n €7 per dag. Maar de helft van dit geld heeft ze al verbruikt aan alcohol en sigaretten voordat ze thuis komt.

Wat een triest leven hebben deze mensen toch… Laten we bidden voor deze mensen die in zulke barre omstandigheden leven en vooral dat ze dit mogen weten; ‘’Een ding is nodig’’!

Martha:

Martha was de 3e vrouw op de ziekenkamer waar ik over vertelde. Inmiddels heb ik al verschillende dingen met haar beleefd en voor haar mogen regelen. Martha is een oude vrouw van bijna 79 jaar en is erg eenzaam. 5 maanden geleden is ze in het ziekenhuis terecht gekomen, doordat ze haar enkel had gebroken door een val. Martha is een sterke vrouw. Ze vertelde dat ze elke dag nog tot 11 uur ‘s avonds thuis aan het werk was. Ze kloofde zelf haar hout voor de winter en hielt haar groente tuin bij. Elke dag liep ze 1,5 uur naar het ziekenhuis om haar zoon te bezoeken die al hele lange tijd in het ziekenhuis lag. Na haar val kwam ze zelf ook in het ziekenhuis terecht en kon ze haar zoon niet meer bezoeken die in het zelfde ziekenhuis lag. 1,5 maand later kreeg ze het bericht dat haar zoon die avond er voor overleden was. Wat een groot verdriet voor haar. Haar zoon was bijna nog het laatste wie ze had.. Groot was ook het verdriet dat ze niet naar de begrafenis van haar zoon kon. Toen ik Martha leerde kennen was haar zoon nog maar enkele weken geleden overleden. Ik was de enige die Martha wekelijks (of vaker) in het ziekenhuis bezocht. Haar 2 zussen kunnen haar niet meer bezoeken, omdat het wegens ouderdom niet meer gaat. Ik was de enige persoon om een goed tehuis voor Martha te regelen. Maar dit viel echt heel erg tegen hier in Oekraïne. Ondanks de zorgen hoe het over enkele maanden zou gaan, hadden Martha en ik het altijd erg gezellig in het ziekenhuis tijdens mijn bezoek. Martha onthoudt alles wat ik haar eerder had verteld en vroeg dan ook altijd hoe het met de kinderen gaat in het ziekenhuis. Maar ook bij praktische dingen mocht ik haar helpen. Omdat ze niet gewassen wordt door de zusters heb ik dat gedaan. En zo ook kwam de vraag om haar haren te wassen en ja, toen kon ik ook wel even haar haren knippen. En aangezien ik geen kapper ben..;-) Na ruim 4 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen, belde Martha mij gelijk de eerstvolgende dag, nadat ik terug was van mijn verlof in Nederland. Ze vertelde dat ze nu ontslagen werd uit het ziekenhuis. Direct ben ik naar haar toegegaan en heb haar spullen ingepakt. Ik ben toen met Martha mee geweest met de ambulance naar haar nieuwe verblijf. Ze woont nu in huize ‘’Tabitha”. Dit is een ouderenhuis voor rond de 20 mensen. Martha heeft het hier niet naar haar zin. Ze ligt met 9 andere vrouwen op een hele kleine kamer. Ze kan met niemand praten omdat er 8 vrouwen dementie hebben, een andere vouw begrijpt wel alles maar kan niet praten. Martha kijkt daarom enorm uit naar mijn bezoek en ze wil het liefst dat ik haar wel elke dag even kom bezoeken.

Ik hoop u binnenkort nog meer te vertellen over Martha en haar huisje waar ze altijd heeft gewoond.

 

Datum: 05-06-2018

De onderzoeken van Benjamin

Vrijdag is de röntgenfoto gemaakt van de maag van Benjamin. En het goede nieuws is dat er geen pylorus stenose of pylorus spasme zichtbaar was. Dit is goed nieuws want het houd in dat een operatie aan zijn maag niet nodig is. Maar nog steeds blijft het een vraag waarom Benjamin spuugt en niet groeit. 

Benjamin is nogmaals onderzocht door een cardioloog en het blijkt dat een hartoperatie wel noodzakelijk is. Dit kan gebeuren als hij 6 maanden is. En pas als hij gaat groeien, hij weegt nu nog steeds maar 3 kilo. 

Nu hebben ze Benjamin verschillende medicijnen voorgeschreven. Wij hopen en blijven bidden voor hem dat hij nu mag gaan groeien en over 3 maanden sterk genoeg is voor de hartoperatie. 

Datum: 31-05-2018

Gebed gevraagd voor Benjamin

Benjamin is een lief klein jongetje van nog maar 3,5 maand oud. Hij is al enkele weken bij ons in het ziekenhuis en wij genieten enorm van het mooie mannetje. Hij heeft al veel problemen in zijn jonge leventje. Ouders die niet kunnen zorgen voor hem door alcohol problemen en broers en zussen die al uit de ouderlijke macht zijn ontzet. Dat is de reden dat Benjamin nu bij ons is. Maar ook wij hebben grote zorgen om zijn gezondheid. Benjamin is als prematuur geboren en omdat zijn moeder tijdens de zwangerschap (hoogstwaarschijnlijk) veel alcohol gebruikte, zijn er daardoor nu ook de nodige gevolgen.

Naast dit alles maakte wij ons ook zorgen omdat hij niet groeit. Hij spuugt soms de hele voeding in één keer uit. Een aantal weken terug mochten wij met hem naar een ander ziekenhuis voor onderzoek aan zijn hart. Uit dit onderzoek bleek dat hij een hartoperatie nodig heeft. Maar niet alleen zijn hartje bleek het enige probleem te zijn, hij moest ook verder onderzocht worden waarom hij in zulke grote hoeveelheden spuugt. Helaas is het hier niet eenvoudig om toestemming te krijgen voor verder onderzoek. Gelukkig mochten de dokters ook de problemen van Benjamin inzien. Zo mocht hij afgelopen dinsdag naar een privékliniek waar verschillende specialisten Benjamin hebben onderzocht. Daar werd al vrij snel duidelijk dat hij een vernauwing heeft van de maaguitgang, waardoor de voeding met moeite naar de darmen kan gaan. Dit verklaard dus waardoor hij in enorme hoeveelheden spuugde en niet groeide. Er moet nog uitgezocht worden of deze vernauwing door een spasme komt en het met medicijnen opgelost kan worden, of dat er een operatie nodig is. Is een operatie noodzakelijk dan moet dit zo snel mogelijk gebeuren omdat anders de maaguitgang uiteindelijk dicht gaat zitten en hij zal komen te overlijden. Morgen gaan we naar een ander ziekenhuis om een röntgenfoto te laten maken om precies te bekijken of een operatie noodzakelijk is of dat het ook met medicijnen verholpen kan worden. Als Benjamin geopereerd moet worden is dit hier eigenlijk bijna onmogelijk om dit te regelen. Zeker omdat de moeder van Benjamin niet meer in beeld is. Als er een operatie geregeld wordt zonder dat de moeder in beeld is zijn er veel papieren nodig om toestemming te krijgen voor de operatie. Dit kost allemaal tijd en dit zal te veel tijd kosten voor Benjamin.

U zult begrijpen dat wij enorm geschrokken zijn van deze berichten.. Wat als hij geopereerd moet worden? Moeten wij dan nogmaals een kindje afstaan aan de dood? Wij kunnen het alleen van Hem verwachten! Laten wij bidden of de uitslagen morgen mee mogen vallen. Wat zijn wij als mensen toch machteloos! Alleen God kan morgen bij het onderzoek uitkomst geven! 

(Blog 31 - 40)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11
Adres- en bankgegevens

Postadres van Stefanie (adres van het zendingskantoor):

UKRAINE 90202
Zakarpatska Oblast
berehove/beregszász
B. Chmelnytskoho 10/3
Stefanie de Wildt

Mob.: 06-10472040

"Een blijk van meeleven doet altijd goed."

Bankgegevens

Stichting Children's Relief

NL93INGB0000003584

Omschrijving: Stefanie de Wildt / 21450

Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)

"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."

E-mailadres

Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl
Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl