Adres- en bankgegevens
(Blog 11 - 20)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13

Datum: 11-06-2019

Sponsorkaart

Kinderen, zouden jullie graag het familiehuis in Oekraïne willen helpen? Dat kan! Download de sponsorkaart die je kunt vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Ga langs bij familie, buren en kennissen en vraag of ze iets willen kopen wat op de sponsorkaart staat. 

Met het geld dat jullie ophalen kunnen de vader en moeder van het familiehuis dingen kopen, zoals: handdoeken, zeep, speelgoed en medicijnen voor de kinderen. 

Deze vader en moeder hopen 10 pleegkinderen in hun huis op te nemen, zodat deze kinderen niet in een slecht kindertehuis hoeven op te groeien.

Help je mee!?

 

(Lees de blog hieronder, voor verdere informatie.)

 

Als je klaar bent met ophalen van het geld, kunnen je ouders het geld overmaken naar:

NL52 RABO 0314010041

T.n.v.: S. de Wildt

T.g.v: familiehuis Oekraine.

 

Alvast bedankt!

Datum: 08-06-2019

Weer thuis! Update Ludmilla

Donderdagavond mocht ik weer veilig thuis komen. Ik heb een fijne verlofperiode gehad. Het is altijd weer fijn om familie en kennissen te zien en te spreken. Tijdens mijn verlof periode mocht ik voor de 15e keer tante worden. Heel leuk dat ik toen net in Nederland was. 

Na een aantal weken in Nederland te zijn geweest, keek ik er weer erg naar uit om naar huis te gaan.

Vandaag heb ik het zigeunerkamp weer bezocht (tijdens mijn verlof periode haalde een man uit de gemeente de mensen op en bracht ze naar de kerk).

Wat was iedereen op het kamp blij dat ik er weer was. En wat heb ik ze gemist!

Ludmilla heb ik ook bezocht op het kamp. Het gaat niet goed met haar... Ze is nog magerder geworden, nog erger scheef gegroeid en alles doet haar zeer. Moeder liet mij een doorligplek zien, te hoogte van haar stuitje. Wat zag dat er akelig uit...! Vanavond hoop ik nogmaals naar Ludmilla te gaan om de doorligplek te verzorgen. Zo moeilijk als je zo'n klein meisje ziet lijden... Laten we voor haar bidden!

Datum: 03-06-2019

Nieuwe nieuwsbrief

De nieuwe nieuwsbrief nr. 03-2019 staat online. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl. Bedankt voor uw steun en gebed.

Datum: 17-05-2019

Hulp gezocht voor familiehuis

Zoals ik in de vorige blogs al een beetje had verteld, ben ik vorige week voor een aantal dagen in het Midden-Oosten van Oekraïne geweest.

Een echtpaar uit de gemeente van Oekraïne heeft een aantal maanden geleden een uitnodiging gekregen van een kerkelijke gemeente uit het Midden-Oosten van Oekraïne. De stad Pomichna. De kerkelijke gemeente in Pomichna heeft op het kerkterrein een familiehuis staan dat nog wacht op een echtpaar die hier wil gaan wonen. Het is een groot en mooi huis wat opgezet is door een organisatie uit Duitsland. Deze organisatie helpt om een familiehuis te laten bouwen, geeft een gedeelte van de inrichting en de rest wordt overgelaten aan het gezin zelf dat er komt te wonen.

Dit echtpaar (uit de kerkelijke gemeente waar ik woon) is hier enkele maanden terug wezen kijken. Zij hebben al langer het verlangen om een familiehuis op te richten en kinderen in hun huis liefdevol te mogen opnemen die bij hen mogen opgroeien. Dit echtpaar mag geloven dat het de wil van de Heere is dat zij in dit huis mogen gaan wonen, ook al is dit voor hen ook zeker niet makkelijk. 1200km verderop zullen ze gaan wonen, ver weg van hun familie en vrienden. Maar dat niet alleen, dit deel van Oekraïne is veel armer dan waar ik nu woon. Het echtpaar is nu druk bezig om alle documenten te regelen die nodig zijn om een familiehuis te starten. Ze hopen dat ze samen met hun 3 eigen kinderen deze zomer nog mogen verhuizen naar het Midden-Oosten van Oekraïne.

Alleen is dit gezin volledig afhankelijk van hulp van buitenaf. Ze krijgen uiteindelijk wel kinderbijslag van de aangenomen kinderen, maar dit zal niet voldoende zijn. De verhuiskosten zijn rond de 600 euro. Het eerste jaar zal deze familie nog geen inkomen hebben omdat ze niet gelijk veel kinderen kunnen opnemen Voor het eerste jaar hebben ze €500,- tot €600,- per maand nodig om rond te kunnen komen. Ook is het huis nog niet volledig ingericht. Er zijn nog veel dingen nodig, zoals: beddengoed, handdoeken, keukengerei en een wasmachine. Er is ook een ruimte wat een speelkamer kan worden, maar de kamer is nu nog helemaal leeg. Wat zou het fijn zijn als hier speelgoed kan komen voor de kinderen. Buiten in de tuin is er nog niets waarmee de kinderen kunnen spelen. Ook een speeltoestel zou erg fijn zijn! 

Het echtpaar vraagt om uw hulp! Zou u uw steentje willen bijdragen zodat er 10-12 kinderen liefdevol kunnen opgroeien en nu ook over God en Zijn woord mogen horen. Anders zouden deze kinderen moeten opgroeien tussen de muren van een internaat.

Hoe kunt u helpen? U kunt een eenmalig bedrag overmaken, of maandelijks een bedrag doneren. Alle giften, groot en klein zijn welkom!!

Als u eerst meer informatie wilt, dan kunt u contact opnemen met Stefanie: 0610472040 of een mailtje sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl .

Uw gift mag u overmaken naar: NL52 RABO 0314010041

Ten name van: S. de Wildt

T.g.v.: familiehuis Oekraine

Het zal fijn zijn als u wilt en kunt helpen, maar bovenal vragen wij u om voor dit werk te bidden.

Vorige week ben ik zelf een paar dagen in het Midden-Oosten van Oekraïne geweest. Ik ben met de nachtrein heen en weer geweest, met een reistijd van 22 uur.

Ik heb zelf het (nog leeg staande) familiehuis bezocht. Naast dit familiehuis staat een groot huis/gebouw. Dit gebouw kan gebruikt worden voor verschillende projecten. De kerkelijke gemeente heeft het verlangen dat daar een opvang komt voor 18+ jongeren, die begeleid worden totdat ze op eigen benen kunnen staan. Op de beneden verdieping van het gebouw kan een ouderenhuis, huis voor gehandicapte kinderen of een christelijke kleuterschool komen. Ze zijn op zoek naar mensen die dit willen leiden en hier willen komen werken.

Ik weet hoe belangrijk het is dat jongeren die het internaat verlaten eerst nog begeleid worden voordat ze de maatschappij in gaan. (Misschien herinneren jullie je het verhaal van Simeon nog wel? De jongen van 18 jaar die ik heb geprobeerd te helpen nadat hij het internaat verliet). Een goed ouderenhuis en een huis voor gehandicapte kinderen is daar ook niet…

In deze dagen heb ik ook een internaat bezocht waar minderbegaafde kinderen wonen. Het raakt mij als ik zie dat deze kinderen binnen de muren van het internaat moeten opgroeien.

Vanaf het moment dat ik over deze stad (Pomichna) hoorde verderop in Oekraïne, heeft het mij geen moment meer los gelaten. Zou het Gods wil zijn dat ik 1200km verderop ga wonen en werken? Mijn eigen verlangen en mijn thuis ligt in Beregowo (waar ik nu woon), waar ik al veel Oekraïense kennissen heb opgebouwd. Laten we hier voor bidden! Dat we het in Zijn handen mogen leggen.

Datum: 11-05-2019

Aangekomen in Nederland

Zojuist ben ik aangekomen in Nederland.

Afgelopen week ben ik in Pomotshnaja/Kirovohrad geweest. ( Dat is in het midden-oosten van Oekraine) Met de nachtstrein heen en weer geweest. Verschillende projecten daar bezocht. Ik zal binnenkort meer laten weten over mijn ervaringen uit het midden-oosten, maar nu ga ik eerst even uitrusten in Nederland bij mijn familie.

Datum: 07-05-2019

Gods werk in het zigeunerkamp

In de laatste maanden kom ik regelmatig op het zigeunerkamp. Het zigeunerkamp waar ook Ludmilla (zie vorige blogs) woont. Dit kamp ligt ongeveer 25 minuten rijden van mijn woonplaats. 

In de laatste weken mag in dit kamp het werk van de Heere gezien worden. Nog niet eerder heb ik jullie verteld dat ik regelmatig deze mensen van dit kamp bezoek. De reden dat ik het jullie eerder niet vertelde was dat het dan niet zou lijken dat het mijn werk is. Dat deze mensen uit dit kamp verlangen hebben gekregen naar het Woord van God is geen mensen werk maar echt alleen Zijn werk. Ik hoop jullie te vertellen van de zegeningen van de Heere in dit kamp.

Laat ik bij het begin beginnen. Ruim een half jaar geleden is Ludmilla thuis gekomen nadat ze bijna 2 jaar in het ziekenhuis heeft gelegen. Ik probeerde haar elke week te bezoeken, eten te brengen en te praten met haar moeder. Sinds enkele maanden bezoek ik ook de buurvouw van Ludmilla. Katalin heet ze. Een aardige vrouw van ongeveer 50 jaar. Het was altijd fijn om haar te bezoeken, maar vooral het bidden aan het einde van het bezoek was fijn. De zoon(9) van Katalin moest een operatie ondergaan, cysten moesten verwijderd worden. Hier was alleen geen geld voor… Na meerdere gesprekken te hebben gehad en navraag te hebben gedaan, mocht het geld bij elkaar komen via sponsoring uit Nederland. Inmiddels nu 3 weken geleden mocht haar zoon geopereerd worden in het ziekenhuis van Kiev.

2 maanden geleden toen ik weer op bezoek was in het kleine huisje van Katalin, vroeg ze mij: ‘’Waar ga jij naar de kerk?” ‘’En mogen wij (zigueners) daar ook naar toe?’’. Ik zei dat iedereen welkom is in de kerk. Wat was ze blij om dit te horen! Gelijk de volgende dag was er op donderdag kerk en heb ik haar opgehaald. Vanaf deze dag gaat ze elke zondag en donderdag trouw mee naar de kerk.

Katalin kan niet lezen en schrijven en kan hierdoor niet uit de bijbel lezen. Iemand hier uit de gemeente heeft een soort radio waar de bijbel in het Hongaars is opgezet. Ik heb haar deze bijbel(radio) gegeven. En wat was ze blij en dankbaar met de Bijbel. Het was zo’n groot geschenk voor haar! En ze luistert veel uit de bijbel, zelfs als ik haar onverwachts bezoek en als ik haar bel, dan hoor ik op de achtergrond de bijbel(radio).

De volwassen dochter van Katalin gaat sinds enkele maanden ook trouw mee naar de kerk. Zij woont in een klein huisje naast haar moeder. Ze woont daar samen met haar oma en met 3 kleine kinderen.

De moeder van Katalin hoorde dat haar dochter de bijbel(radio) had gekregen. Ze vertelde mij dat ze er ook graag één wilde. Ze had er namelijk jaren geleden één gehad, maar die was toen kapot gegaan. Hier had ze destijds zoveel verdriet van gehad. Hoe ze toen aan die bijbel(radio) kwam is een bijzonder verhaal: Katalin bezocht samen met  haar moeder een vrouw in het ziekenhuis, die verder geen andere nabestaanden had. Een vrouw die naast deze kennis van Katalin lag is uiteindelijk overleden. Deze vrouw die overleden was, had ook geen nabestaande, dus bleef haar tas maar staan in de ziekenzaal. Katalin had toen besloten om deze tas maar mee naar huis te nemen (tenslotte zou niemand anders deze tas op komen halen). En wat vond Katalin in deze tas: De bijbel(radio)! Wat was ze hier gelukkig mee! Helaas ging deze radio na een paar jaar kapot. Katalin en haar moeder hebben veel gebeden of ze ooit een andere bijbel(radio) mochten  krijgen, en nu mocht ik haar weer de bijbel(radio) geven.

De moeder van Katalin kan helaas niet mee naar de kerk. Ze heeft reuma en loopt heel moeilijk. Maar met het geschenk van de bijbel is deze oude vrouw gelukkig!

Op een zondag (een paar weken geleden) hoorde ik dat een echtpaar uit dit zigeunerkamp al 2 dagen dronken was. Deze vader en moeder hebben veel kleine kinderen. Ik maakte mij erg zorgen om deze kinderen. Maandagochtend vroeg ben ik naar het zigeunerkamp gegaan in de vrees om kinderen aan te treffen die erg hongerig waren. Gelukkig mocht het meevallen. Nu ik toch op het kamp was bezocht ik gelijk een aantal mensen daar. Ook de oma van Ludmilla. De oma van Ludmilla was stervende zeiden ze. Ik wilde haar graag nog  bezoeken. Ik heb nog met deze oma kunnen praten. Ze zei dat ze spoedig zou sterven. Ik zei dat het nog niet te laat was om te vragen om vergeving en bekering. We hebben samen gebeden. Na het gebed ben ik weg gegaan. Toen ik thuis kwam kreeg ik een telefoontje van de buurvouw dat de oma van Ludmilla kort na mijn bezoek is overleden.

Het is zo bestuurd dat ik deze oma op de vroege maandagmorgen nog mocht bezoeken.

Gelijk de volgende dag was de begrafenis. Ik was daar ook bij. Vooral voor vele kinderen uit het kamp was het moeilijk. Deze oma was een geliefde oma voor veel kinderen uit het kamp. Van een afstandje stond ik er bij. Het deed mij veel om deze mensen uit het kamp bij elkaar te zien, dat deze mensen nu de ware Hoop missen…

2 Weken geleden, toen ik Ludmilla bezocht, was de vader van Ludmilla ook aanwezig. Ik had de vader van Ludmilla nog nooit eerder gezien. Ik had alleen maar verhalen over hem gehoord. Hij begon 2 weken geleden een gesprek met mij. Het was een goed gesprek. Hij vroeg onder andere of hij een ander leven zou krijgen als hij God leerde kennen. Ik bevestigde dat. Hij zei dat hij dit heel graag wilde. Hij leidt nu nog een slecht leven.(Zoals hij zelf zegt). Hij vroeg: ‘’Kan ik dat leven achter mij laten als ik het nieuwe leven mag leren kennen?’’ Ik zei van wel. Toen zei hij: “Ik wil ook graag naar de kerk en horen hoe ik een ander leven mag ontvangen.’’ Vanaf deze dag komt hij ook elke dienst naar de kerk.

Zijn vrouw (de moeder van Ludmilla) was daarna in gesprek met de buurvouw en ze zei: ‘’’Mijn man wil nu ook al mee naar de kerk, straks wordt hij ook nog een gelovige.’’ Op zo’n moment kan je alleen maar bidden voor deze vrouw of zij toch ook dit verlangen mag krijgen.

Een week later was de moeder van Ludmilla erg stil. Ik kreeg er geen hoogte van wat er nu eigenlijk was. Uiteindelijk zei ze het heel voorzichtig: ‘’Heb je nog zo’n bijbel(Radio)?’’ God had haar deze verlangens gegeven!

En zo kan ik van de afgelopen dagen nog wel meer vertellen over de mensen uit dit kamp die het verlangen hebben gekregen om Gods woord te horen.

Nu ik jullie zo dit werk mag vertellen, ben ik zo dankbaar dat God hier werkzaam is. Laten we bidden voor deze mensen dat ze tot geloof mogen komen. En bidden dat de boze geen plaats krijgt. Want waar God Zijn kerk bouwt, bouwt de duivel zijn kapel er naast. Helaas heb ik dit ook al gezien in het kamp, dat de satan deze mensen wilt aftrekken. Maar wij weten dat God de almachtige is!

Het laatste wat ik er nog aan toe wil voegen;

Het verlangen van de gemeente hier is dat in dit zigeunerkamp Zijn gemeente gesticht mag worden. Er zijn hier nog zoveel mensen die nog niets weten over God en Zijn woord.

Datum: 03-05-2019

Verlof

D.V. zaterdag 11 mei tot donderdag 6 juni hoop ik met verlof te zijn.

Voor dat ik met verlof kom hoop ik eerst nog voor een aantal dagen naar het midden-oosten van Oekraïne te gaan,  om daar een beginnend project te bezoeken van een echtpaar uit de gemeente van hier.

Ik kijk er naar uit om voor een aantal weken weer bij mijn familie te zijn. Aan de andere kant vind ik het ook moeilijk om Oekraïne en de mensen hier 'achter te laten'...  

Datum: 03-05-2019

Kevin is naar huis

Kevin is twee weken geleden opgehaald door zijn moeder. Hij mag nu thuis zijn! Alleen weten wij dat de thuissituatie niet altijd even goed is. Wij hopen dat het beter is dan de maanden die hij in het ziekenhuis en bedje heeft doorgeracht. 

Kevin was nog ons enige kindje in het ziekenhuis. Ik ben in de afgelopen twee weken nog wel eens op de koffie geweest bij de zusters in het ziekenhuis. Ook liep ik dan even de kinderkamer binnen. Wat is het stil en leeg... geen kinderstemmetjes meer en geen gehuil van kinderen die vragen om liefde en aandacht. 

Sinds enkele dagen is er weer een baby, van nog maar een paar dagen oud, achtergelaten door haar moeder. 

Binnenkort gaan wij met het team bespreken wanneer voor ons de deuren van dit ziekenhuis project dicht gaan. Dat zal een moeilijk besluit zijn...

(Dat de deuren van het ziekenhuisproject sluiten geldt alleen voor het ziekenhuis in Beregowo, waar ik werk. Het werk in het ziekenhuis van Vinogradiv blijft bestaan en mijn twee Nederlandse collega's werken daar nog met veel voldoening om deze kinderen te geven wat ze zo hard nodig hebben.)

Datum: 18-04-2019

Werkvakantiegroep

In de afgelopen 2 weken is hier een werkvakantiegroep geweest. Deze 3 vrouwen hebben zich mogen inzetten in het ziekenhuis van Vinogradiv. In dit ziekenhuis liggen veel kinderen voor langere tijd, zonder hun ouders, alleen in hun bedjes. Wat fijn dat de kinderen nu extra aandacht en liefde mochten krijgen. Bedankt voor jullie inzet! 3x Per jaar organiseert de stichting Children's Relief een werkvakantie naar Oekraïne. 

Datum: 25-03-2019

Verdrietig nieuws

Vandaag met de uitslag van de CT-scan van Ludmilla bij de neurochirurg geweest. Toen de arts en ik de uitslag zagen schrokken we allebei. Het grootste gedeelte van het hoofd van Ludmilla is water. Er was een klein stukje hersenen te zien, voornamelijk alleen de hersenstam. De enige functie die haar hersenen nog aansturen is haar hartslag, ademhaling en lichaamstemperatuur. 

De arts vertelde dat hij kan opereren, maar er geen verbetering te verwachten is na de operatie. Wat een schok!

Ik vroeg hem: ''Kunnen we nog iets doen voor Ludmilla?'' Hij antwoordde: ''Wachten totdat ze sterft.'' Dit had ik niet verwacht... Wat moeilijk is dit.

Moet ik nu aanzien hoe Ludmilla steeds magerder wordt en uiteindelijk sterft? Al kunnen we haar zieke lichaam niet meer helpen, kunnen we wel voor haar bidden. Laten we bidden voor Ludmilla dat zij ook een schaapje van de Goede Herder mag zijn. Dan zal ze een volmaakt lichaam krijgen en voor eeuwig gelukkig zijn. 

(Blog 11 - 20)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
Adres- en bankgegevens

Postadres van Stefanie (adres van het zendingskantoor):

UKRAINE 90202
Zakarpatska Oblast
berehove/beregszász
B. Chmelnytskoho 10/3
Stefanie de Wildt

Mob.: 06-10472040

"Een blijk van meeleven doet altijd goed."

Bankgegevens

Stichting Children's Relief

NL93INGB0000003584

Omschrijving: Stefanie de Wildt / 21450

Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)

"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."

E-mailadres

Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl
Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl