Adres- en bankgegevens
(Blog 11 - 20)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17

Datum: 18-10-2019

Oliebollenactie

In november hebben we weer de jaarlijkse oliebollenactie voor het werk van Stefanie met heerlijke oliebollen van bakkerij Voordijk. 

Kijk voor meer informatie onder het kopje ''acties''

Datum: 18-10-2019

Bedankt voor het medeleven

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor al uw medeleven in de periode van het sterven van Ludmilla en na haar overlijden. In welke vorm dan ook, e-card, mailtje of app. 

Veel mensen zullen zich afvragen hoe het nu met haar ouders en mij gaat.
Ik bezoek nog om de dag de moeder van Ludmilla, om haar bij te staan in de verwerking. 
De leegte in het kleine huisje is voelbaar. Haar bedje is leeg en er is niemand meer die zo'n intensieve hulp nodig heeft dan wat Ludmilla nodig had. Boven haar bedje hangt nu een mooie foto van Ludmilla. Moeder mist haar erg. Moeder vind het moeilijk om in hetzelfde huis te wonen, waarin ze Ludmilla lang verzorgt heeft. Moeder heeft plannen om binnenkort voor een periode een paar honderd kilometer verderop te gaan wonen en werken. Deze plannen had moeder al eerder, maar dit was onverstandig met een ernstig gehandicapt kindje (deze 'trektocht' is vrij normaal onder de zigeuner bevolking)

Met mij gaat het goed! Ik ben nog geen moment verdrietig geweest door het overlijden van Ludmilla. Het geeft mij zo'n rust dat ze nu voor eeuwig bij de Heere mag zijn en dat haar lijden hier voorbij is. Ze mag nu lopen, zien, horen en zingen tot Zijn eer.
Natuurlijk is er een soort van leegte. Als ik het kleine zigeunerhuisje binnen stap dan voelt het toch als een gemis, bij het zien van het lege bedje.

Sinds 2 weken is mijn vader weer naar Nederland. Mijn moeder hoopt hier nog een week te zijn. D.v. morgen hoopt mijn zus met haar dochter bij mij op bezoek te komen. Hier kijk ik erg naar uit!

Datum: 16-10-2019

Verblijfsvergunning verlengd

Enkele weken geleden moest ik mijn verblijfsvergunning weer verlengen. Met een man hier uit de kerk ging ik naar de migratiedienst. In gebed gingen we er heen. Wat zullen er dit jaar voor 'problemen' zijn? Meeste jaren was er wel iets niet orde of was de procedure veranderd. Op maandag hebben we de papieren ingeleverd en de volgende dag konden we gelijk de aanvraag bij de migratiedienst doen. Dit was nog nooit zo snel gegaan. Zou het dit keer dan zonder problemen lukken? We wisten dat we te vroeg waren voor de verlenging van de verblijfsvergunning, maar het kon niet anders omdat ik voor een week naar Pomichna zou gaan (1000km verderop in Oekraïne). 
Toen we aankwamen bleek ''de chef'' niet te werken op deze dag. De dagen dat hij wel werkte stonden beschreven op de deur. Wat te doen, wachten of naar huis gaan? We besloten te wachten. En daar kwam ''de chef'' aan die onze documenten moest goedkeuren. Hij liep vluchtig langs ons heen, riep nog dat hij vandaag ons niet zou helpen en deed de deur achter zich op slot. Wat nu? We gingen bidden of deze man ons toch nog wilde helpen. Want als die dag de verlenging van de verblijfvergunning niet aangevraagd zou worden, dan zou ik na mijn bezoek aan Pimichna, te laat zijn met aanvragen, met de gevolgen van dien.
Uiteindelijk ging de deur van het kantoor van deze man van het slot af. We opende de deur en vroegen of hij ons echt niet kon helpen. Dit werd niet in dank afgenomen en er werd ons toegeschreeuwd om dan maar naar een andere ''chef'' opzoek te zoeken. Maar helaas was deze  op vakantie. Uiteindelijk kwamen we bij de laatste ''chef'' die ons zou kunnen helpen. We hebben eerste gebeden met elkaar. Maar ook deze man bleef voet bij stuk houden. Toen we zeiden tegen deze man: Weet u, als u niet tekent dat zou het betekenen dat Stefanie hier niet mag wonen en veel kinderen de hulp niet kunnen krijgen die ze hard nodig hebben. Weet u dat er mensen nu op dit moment voor u bidden dat u deze papieren tekent?
Toen stak hij zijn hand uit naar mijn documenten, zonder ze te lezen, zetten hij er een krabbeltje op. Wat een gebedsverhoring! Deze ''chef'' heeft totaal de documenten niet bekeken en heeft ze gelijk goed gekeurd. Hier mogen we de Heere voor danken dat Hij deze ''chef'' gewillig heeft gemaakt om de documenten voor de verlenging van de verblijfsvergunning te tekenen. 

Toen konden we naar het afnemen van de vingerafdrukken en het maken van de foto.
En nu, gisteren, na enkele weken, heb ik de nieuwe verblijfsvergunning mogen ophalen.

Datum: 09-10-2019

Begrafenis Ludmilla

De rouwdienst begon buiten op het zigeunerkamp voor het huisje van Ludmilla.
Toen wij aankwamen stond het mooie witte kisje al buiten op een tafel, met de familie er omheen.
De dominee leidde de rouwdienst. Hij hielt een preek over Job 1:21b ''De Heere heeft gegeven, en de Heere heeft genomen; de Naam des HEEREN zij geloofd! 
Ik heb niet veel van de preek verstaan omdat de dominee in het Hongaars preekte. (Ik spreek Russisch) Maar de mensen van het kamp mochten wel de prediking horen.

 

Na de preek werd het kistje gedragen naar de begraafplaats. Alle mensen liepen er achteraan. 

De dominee las op de begraafplaats nog Psalm 23. Toen werd het kistje door vader en andere familieleden ter aarde gesteld. Familieleden delfde het graf. 

De begrafenis ging er rustig aan toe. Ook moeder was er rustig onder. Het was voelbaar dat er geen dood aanwezig was. Ludmilla mag Eeuwige leven!

 

Toen het grafje volledig gedolven was, liepen we de begraafplaats weer af. Moeder vertelde mij graag zondag weer mee te willen naar de kerk. (Ze kon de afgelopen weken niet mee, doordat Ludmilla ernstig ziek was.) De laatste weken mogen we goede gesprekken hebben met moeder. Ze heeft veel vragen over wat is bekering en over hoe ze het nieuwe Leven ontvangt. Laten we bidden voor moeder en de rest van de familie.

 

De ouders van Ludmilla hadden geen geld voor een kistje en de begrafenis van Ludmilla. Ik heb toen aangegeven dit voor hen te betalen. Zojuist was ik aan het uitrekenen wat de begrafenis heeft gekost. Ik kwam op €175,- uit. Nu bleek dit het zelfde bedrag te zijn als de flessen actie van de Jumbo in Molenaargraaf, een maand geleden. Daar was een maand lang een flessen actie, wat bestemd was voor de verzorging van Ludmilla. (zie blog:19-09-19) Toen ik dit geld ontving, was Ludmilla al stervende. Ik dacht dit geld nu niet meer nodig te hebben. Nu mag ik zien dat de opbrengst van de flessenactie precies de begrafeniskosten zijn. Zo heeft de Heere vooruit al laten zien dat er voldoende geld zou zijn om Ludmilla te begraven. Hem de dank hiervoor.

Datum: 08-10-2019

Lichaampje Ludmilla naar huis gebracht

Vanmorgen vroeg was ik al bij Ludmilla thuis. Uiteindelijk na lang wachten zijn we vertrokken naar het mortuarium. Daar moesten we lang wachten tot het lichaampje vrij gegeven werd. Moeder en ik hebben Ludmilla aangekleed en haar in het kistje gelegd. (En wat je dan allemaal weer ziet gebeuren in het mortuarium... Verschillende lijken liggen daar zonder enige afscherming.)

 

Toen we aankwamen bij hen thuis op het kamp, werd het kistje op de tafel gezet, midden in het kleine huisje. Uiteindelijk moest ik vader naar de administratie brengen in het dorp, waar hij moest aangeven dat Ludmilla is overleden. 

Hierna ben ik naar huis gegaan. Ik zou twee uur later terug komen voor de begrafenis. Uiteindelijk kreeg ik een telefoontje, dat de ouders van Ludmilla toch liever hadden, dat de begrafenis morgen plaats zou vinden. Ze willen toch graag dat Ludmilla nog een nachtje thuis is. 

 

Nu zal morgen om één uur de begrafenis zijn. 

Datum: 07-10-2019

Begrafenis regelen

Vanmorgen vroeg heb ik de ouders van Ludmilla opgehaald om verschillende dingen te regelen voor de begrafenis. Als eerste gingen we een kistje regelen. Er was maar één maat kistje voor het lichaampje van Ludmilla. Dit was gelukkig allemaal snel geregeld. Daarna naar de markt gegaan om een mooi jurkje te kopen voor Ludmilla. 

Inmiddels was al besloten dat de begrafenis niet vandaag zou zijn maar morgen, omdat familie van vader verderop in Oekraïne woont. (In Oekraïne is het normaal om binnen 24 uur de begrafenis te doen). Ouders hadden wel het verlangen om vandaag al het lichaampje van Ludmilla naar huis te brengen. Daarom gingen we naar het Mortuarium. Na lang wachten werd ons gezegd dat het lichaampje van Ludmilla vandaag niet meer vrij zou komen doordat er gisteren meerdere lichamen binnen waren gebracht. Ze wilde eerst nog sectie op het lichaam van Ludmilla verrichten en daar hadden ze vandaag de tijd niet meer voor. Toen de ouders van Ludmilla dat hoorde, lieten ze weten dit echt niet te willen. Waarvoor zouden ze nog hun dochtertje opensnijden? Ze weten toch dat Ludmilla een waterhoofd had en ziek was? Toen we dit aangaven dit absoluut niet te willen, bleek dit een heel groot probleem te zijn. Na lang gepraat te hebben, ging de arts met de hoofdarts in gesprek. Ouders moesten een brief opstellen dat zij er op tegen waren dat er sectie op het lichaam van Ludmilla wordt verricht. Na lang wachten en bij meerdere mensen een handtekening te hebben gehaald, is het papier goed gekeurd. 

Toen snel weer terug naar het mortuarium. En toen bleek dat de arts die de lichamen vrij kan geven net naar huis was... Deze arts werkt alleen in de ochtend en morgen om 7 uur zijn we de eerste.

Er zat niets anders op dan met lege handen naar huis te gaan. We zijn weer terug naar het dorp gereden waar moeder woont. Bij de begraafplaats een plaatsje uit gezocht waar morgen Ludmilla begraven zal worden. 

D.V. morgen om 2 uur zal de begrafenis zijn.

Datum: 07-10-2019

Ludmilla is overleden

Gisteren nacht is Ludmilla overleden. Haar lange en zware strijd mag nu voorbij zijn.

Waarschijnlijk zal vandaag de begrafenis zijn.

 

Update blog:

Gisteren nacht (06-10-19) is Ludmilla na een lange lijdensweg overleden. Ze mocht ruim 3 jaar worden. Wij mogen geloven dat een kindje van zoveel gebeden door God is thuis gehaald.

 

''Hij zal Zijn kudde weiden gelijk een herder; Hij zal de lammekens in Zijn armen vergaderen en in Zijn schoot dragen; de zogende zal Hij zachtkens leiden.''

 

Zaterdagavond (avond voor haar overlijden) ging het al heel slecht met Ludmilla. Ze was niet echt meer bij kennis en ze ademde heel zwaar. Ik heb haar nog even in mijn armen vast gehouden. En toen was mijn verlangen heel groot dat God haar spoedig thuis zou halen.

In die nacht, tijdens haar slaap, terwijl iedereen sliep, is ze overleden.

Zondagochtend vroeg ben ik gelijk naar het ziekenhuis gegaan. Ze lag nog precies in haar bedje zoals ik haar die avond ervoor had neergelegd. 

Haar moeder en ik moesten nog lang wachten totdat de ambulance kwam om het lichaampje van Ludmilla naar het mortuarium te brengen. Uiteindelijk kwam de ambulance, toen moest moeder Ludmilla uitkleden. Moeder en ik hebben samen Ludmilla vastgehouden in de ambulance. Aangekomen bij het mortuarium gaf het wel een schok. Meerdere lijken waren zichtbaar... Ik moest Ludmilla in de koeling leggen en de deur weer sluiten....

Alles ging zo snel, dat er eigenlijk geen moment was om echt even stil te staan bij wat ik nu eigenlijk allemaal gezien heb...

Toen stonden we met legen handen... Wat was dit zwaar voor moeder! 

We zijn naar mijn auto gelopen en heb ik vader en moeder thuis gebracht. Thuis wist nog niemand dat Ludmilla overleden was (niemand heeft een telefoon). Broertje en zusjes van Ludmilla hadden erg verdriet toen ze hoorden dat hun zusje overleden was.

 

Ik ben dankbaar dat ik 2 1/2 jaar voor Ludmilla heb mogen zorgen. Maar ik ben vooral dankbaar dat de Heere Ludmilla als middel wilde gebruiken zodat Zijn woord op dit zigeunerkamp werd gebracht.

Ludmilla was een kindje wat lichamelijk en verstandelijk gehandicapt was. Ze had een heel groot waterhoofd, waardoor de vooruitzichten op een lang leven minimaal waren. Maar, al kon Ludmilla dan niet zien, horen en praten heeft ze veel voor vele mensen mogen betekenen. In de eerste plaats voor mijzelf, heeft de Heere door het leven van Ludmilla mij veel mogen leren. Het leven van Ludmilla heeft veel mensen vaak op de knieën gebracht. Daarom mogen we Hem dankbaar zijn, dat de Heere door het leven van Ludmilla heen, veel werken mocht doen.

Datum: 05-10-2019

Sondevoeding

Zojuist weer bij Ludmilla geweest. Ze krijgt nu sondevoeding.
Jammer dat ze dit niet eerder hebben gedaan. Nu zal het niet veel meer helpen... Al hoewel ze nu geen honger hoeft te lijden. Want door het probleem in haar keel, kan ze een aantal weken al heel moeilijk eten.

Datum: 05-10-2019

Update Ludmilla

Vanmorgen ben ik weer bij Ludmilla geweest. Ze heeft goed gedronken. Ze heeft wel 60ml van een nutriflesje op. 
Nadat ze dat op had, werd ze weer heel erg benauwd. Zo benauwd dat haar hartslag uiteindelijk niet meer te voelen was. Uiteindelijk ademde ze nog maar af en toe. Ze werd eerst blauw en daarna heel bleek... 
Maar opeens ging haar hartje toch weer kloppen en kreeg ze weer een beetje kleur. Toen ze weer wat bij was gekomen heb ik haar weer in haar bedje gelegd.

Datum: 04-10-2019

Ludmilla is stervende...

Vanacht heb ik samen met moeder in het ziekenhuis geslapen bij Ludmilla. Ludmilla was vrij rustig vanacht, ze had een rustige ademhaling. Vanmorgen een paar lepeltje water gegeven, haar mondje was helemaal droog.

Einde van de ochtend wilde de dokter infuus gaan plaatsen. Moeder en ik hebben uitgelegd dat het voor ons niet meer hoefde... Ludmilla is al zo zwak,  ze zal niet lang meer leven. De arts zei dit te moeten doen volgens de wet. Ik heb gezien hoe ze 'geworsteld' hebben om infuus aan te brengen. Zo erg om aan te zien om nog meer lijden van mijn meisje te moeten aan zien. Ze hebben nog een medicijn gegeven via de katheter. En uiteindelijk heeft de arts toch besloten om geen verdere behandeling te doen en dus geen infuus meer te geven.

 

Wilt u blijven bidden!

Mogen we maar bidden dat Ludmilla maar spoedig voor eeuwig bij Hem mag zijn.

(Blog 11 - 20)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
Adres- en bankgegevens



Postadres van Stefanie



UKRAINE
Kirovogradska Oblast
Pomichna
Vul. Nebesnoi Sotni 124A
Stefanie de Wildt




Mob.: +38 0665562989 (WhatsApp nummer)



"Een blijk van meeleven doet altijd goed."



Bankgegevens



Stichting Kimon



NL70 RABO 0157 518744


Omschrijving: Project Pomichnaja
Oekraïne Stefanie de Wildt



Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)



"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."



E-mailadres



Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl

Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl