Adres- en bankgegevens
(Blog 141 - 150)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

Datum: 28-03-2018

Met de ambulance mee

Meestal één keer in de maand brengen wij kinderen van ons ziekenhuis naar het kindertehuis. Daar blijven ze enkele maanden voor het zogeheten rehabilitatietraject. Je zou dan verwachten dat in deze kindertehuizen wel de goede zorg is, maar het tegendeel is waar. Het kindertehuis laat aan de buitenwereld zien dat de kinderen het heel goed hebben. Bij de ingang van het kindertehuis hangen foto’s van de kinderen dat ze lekker buiten spelen en aan het knutselen zijn. Maar in werkelijkheid gebeurt dit allemaal niet. En ja, alleen als er foto’s moeten worden genomen ‘’voor de buitenwereld’’, dan mogen de kinderen op dat moment wel even kind zijn.

We gingen ook deze dag kinderen naar het kindertehuis brengen. Ook namen we gelijk kinderen mee terug die het rehabilitatietraject hadden doorlopen. Deze kinderen mogen dan naar huis. Meestal rijden wij deze rit van bijna twee uur met de auto. Vandaag gaat dat niet passen omdat er vandaag wel drie kinderen weggebracht worden. Daarom is er voor vandaag een ambulance geregeld.

In de ochtend is het erg haasten voor we kunnen vertrekken. Samen met mijn collega zorg ik er voor dat Karl, Nadia en Gyuri eerst hun flesje nog krijgen en verschoond worden. En daar is de ambulance al.. Ik had hier nog nooit eerder in een ambulance gezeten. Ik had mi al niet veel van de medische apparatuur verwacht, maar hier was helemaal niets! Er waren alleen een bed en een gasfles. Onder mijn stoel lag nog een klein koffertje, zou dat misschien een EHBO koffertje zijn?

Nadia en Yoeri sliepen al snel in de Maxi-Cosi. Karl zat bij mij op schoot en door de hobbelige weeg heen, is Karl ook lekker in slaap gevallen op mijn arm. Na bijna 2 uur waren we aangekomen bij het kindertehuis van Svalyava. Mijn collega en ik werden op pad gestuurd om deze drie kinderen weg te brengen. We brachten ze naar de kamer wat de aankomende periode hun thuis zal zijn. De kinderen werden omgekleed en wij kregen de kleertjes weer mee terug. Wat wel altijd leuk is aan een bezoekje aan het kindertehuis is om de kinderen weer te kunnen zien, waar wij al eerder voor gezorgd hebben. Ik zag Gyöngyi en Maxim weer, wat zijn ze lekker groot geworden! Er is hier geen tijd om nog afscheid te nemen van Karl, Nadia en Gyuri want we moeten weer naar de volgende kamer. Daar wachten de drie kinderen op ons die met ons mee terug gaan.

In de volgende blog hoop ik u te vertellen over het thuisbrengen van Anna-Maria, Victoria en Veronica.

Datum: 21-03-2018

Kaartje sturen

In de vorige blog van Stefanie de Wildt hebt u kunnen lezen over Victoria. Van een lezer kregen wij de vraag of het adres gedeeld kon worden zodat er kaarten naar Victoria gestuurd konden worden. Hierbij haar adres: UKRAINE 90202, Zakarpatska Oblast, Berehove/beregszasz, B. Chmelnytskoho 10/3, Stefanie de Wildt/Victoria. Victoria is inmiddels thuis, niet omdat het beter met haar gaat maar omdat het ziekenhuis momenteel niets voor haar kan betekenen en ze wacht op een operatie waar nu nog niet genoeg geld voor is. Victoria zal heel verrast zijn. Het zal haar vast bemoedigen. (kaart liefst in het Engels) Erzsika (hierover schreef Stefanie ook) en Martha liggen nog op de kamer waar Victoria lag. Erzsika verblijft nu al 5 maanden in het ziekenhuis, Martha is een vrouw van 80 jaar en is erg eenzaam. Zij ligt al 3 maanden in het ziekenhuis, 2 maanden geleden is haar zoon overleden. Stefanie heeft nog steeds contact met hen. Een kaartje naar hen zouden ze erg waarderen. Dit kan naar hetzelfde adres maar dan achter de naam van Stefanie, de naam van Martha en/of Erzsika. Heeft u nog vragen dan kunt u altijd contact opnemen met de thuisfrontcommissie: 078-6933211

Datum: 08-03-2018

De begrafenis van Mirjam

Gisteren werd Mirjam begraven. Deze begrafenis is heel anders gegaan dan wat je bij een begrafenis zou verwachten. Eigenlijk heb ik er geen woorden voor.. Ik zal het proberen te beschrijven. Afgelopen maandagavond hebben de ouders van Mirjam pas te horen gekregen dat hun dochtertje is overleden, terwijl ze afgelopen vrijdagmiddag al overleden is. Gisteren in de ochtend kwamen de ouders naar het ziekenhuis om het lichaampje van hun dochter op te komen halen. Ik zag het grote verdriet van deze ouders. Ik kan niet communiceren met Mirjams moeder omdat ze alleen Hongaars spreekt. Ik heb haar een knuffel gegeven en dit zegt soms meer dan welke woorden ook. Met vader konden we wel Russisch spreken en vroegen we wanneer de begrafenis plaats zou vinden. Dit was al over 3 uur en zou 15 km verderop plaats vinden. Wij waren bijtijds op de begraafplaats en de rest van de familie vertelde van het grote verdriet dat ze al zoveel familieleden aan de dood moesten afstaan. Zo vertelde een tante dat al 7 kinderen van haar waren overleden.

Toen kwam er een openbakwagen aan met daarin de ouders van Mirjam en het lichaampje van Mirjam. Ik vond het heel vreemd en erg om te zien dat het lichaampje van Mirjam in een bananendoos achterin de open bakwagen lag. De moeder haalde Mirjam er uit en rende met het lichaampje weg. Deze moeder deed dit omdat ze Mirjam nog nooit echt heeft kunnen vasthouden. Dit werd niet toegestaan en het lichaampje werd door familie leden afgepakt en in een (zelfgemaakt) kistje gelegd. Dat kistje werd meteen met planken dicht getimmerd en ter aarde besteld. De ouders hebben geen afscheid kunnen nemen van hun kindje. Nadat iedereen van de begraafplaats weg liep en we bij de weg stonden, kwam er een vrachtwagen aanrijden. Op dat moment rende moeder naar de vrachtwagen en wilde voor de vrachtwagen springen. Gelukkig konden mensen haar nog net op tijd grijpen. De familie ging weer terug naar het zigeunerkamp, waar ze wonen. Vader bedankte ons nog voor alle goede zorgen voor Mirjam, en wij bleven versteend achter.. Was dit echt de werkelijkheid? Heeft dit echt allemaal plaats gevonden? Het heeft ons geraakt en het maakt ons verdrietig wat er gistermiddag is gebeurd. Dat er zo respectloos met een overledene wordt omgegaan en dat de ouders niet eens afscheid hebben kunnen nemen van hun dochter.

Datum: 03-03-2018

Mijn lieve, kleine meisje is overleden

Vanmorgen is Mirjam overleden. Ze mocht 5 maanden worden.

(In de nieuwsbrief en in een aantal blogs heeft u kunnen lezen wie Mirjam is.) Mirjam was een meisje met het syndroom van Down en ze had hartfalen. Ze moest dringend worden geopereerd aan haar hart, maar helaas is deze operatie in Oekraїne pas mogelijk als kinderen minimaal 10 kilo wegen. Mirjam groeide niet door haar hartprobleem. Ze woog nog steeds 3 kilo terwijl ze al 5 maanden was. Ze is in de afgelopen maanden vaak ziek geweest, maar elke keer mocht ze er weer bovenop komen. In de periodes dat Mirjam niet ziek was, heb ik heel erg genoten van haar. Ze heeft leren lachen en brabbelen. Als ik naar haar lachte, lachte ze terug. Praatte ik tegen haar dan kletste ze terug. Ze genoot er zichtbaar van als wij er waren. Eergisteren was Mirjam opeens weer ziek geworden en zo erg ziek dat er voor haar leven gevreesd werd. Mirjam was ernstig benauwd en ze dronk niet meer. De dokters en zusters hier beschikken niet over juiste middelen en hebben niet voldoende kennis om juist te kunnen handelen. Gisteren middag ging het zo slecht met haar dat ze naar de intensive care is overgebracht. Dit ging allemaal zo snel dat ik geen afscheid van haar hebben kunnen nemen. Ik kon niets meer voor haar doen dan het in de handen van de Heere te leggen. Vanmorgen werd de hoop dat het nog goed zou komen weggenomen: Mirjams bedje was weg.. De schoonmaakster bevestigde dat Mirjam diezelfde morgen vroeg was overleden. Wat is dit een verdriet om mee te maken. Zo’n lief klein meisje waar ik zoveel van hou, nu te moeten missen. Het is nog zo onwerkelijk.. Ik ben verdrietig dat ze er nu niet meer is. Maar ik ben blij en dankbaar dat we Mirjam liefde mochten geven in de 4 maanden dat ik voor haar heb mogen zorgen.

Hebreeën 12:11

En alle kastijding, als die tegenwoordig is, schijnt geen zaak van vreugde, maar van droefheid te zijn; doch daarna geeft zij van zich een vreedzame vrucht der gerechtigheid degenen die door dezelve geoefend zijn.

Datum: 28-02-2018

Bedankt en de winter hier in Oekraïne

Jl. 11 januari mocht ik hier mijn 26e verjaardag vieren. U heeft in Nederland ook aan mij gedacht doormiddel van het versturen van een kaart, e-card of mail voor mijn verjaardag. Hartelijk bedankt hiervoor! Het doet mij goed om te ervaren dat u/jullie met het werk hier in Oekraïne mee leven.



Net als in Nederland is het hier ook winter. Normaal gesproken zijn de Oekraïnse winters koud. Tot nu toe valt het deze winter mee. Het vriest hier wel af en toe flink en er ligt soms ook sneeuw, maar voor de Oekraïense begrippen is deze winter zacht.


Datum: 28-02-2018

Andrie is overleden

Al enige maanden mogen wij niet alleen in het ziekenhuis van Beregowo werken, maar ook voor 1 dag in de week in het ziekenhuis van Vinogradiv. Elke donderdag mogen wij ook deze kinderen liefde, aandacht en zorg geven. Gemiddeld zijn daar 15-20 kinderen die 24 uur per dag in hun bedje liggen en de liefde van hun moeder moeten missen. Nu wij elke donderdag hier zijn, komen deze kindjes 1 dag in de week wel uit hun bedjes. Wij proberen die ene dag de kinderen de zorg te geven die wij kunnen geven. Wij hebben in de afgelopen maanden voor veel kinderen gezorgd en ook voor Andrie.



Andrie is geboren met een hazenlip maar is verder een gezonde jongen. Andrie is het 12e kindje van een (zigeuner)gezin. Inmiddels was hij oud genoeg om geopereerd te worden aan zijn hazenlip, maar Andrie kon niet worden geopereerd omdat ze niet wisten waar moeder verbleef. Een operatie zonder haar toestemming is niet mogelijk. Door zijn hazenlip dronk Andrie heel langzaam. Wanneer de zuster de flessen ophaalde bij de andere kinderen, had Andrie nog te weinig gedronken. Maar toch werd zijn flesje altijd weggehaald. Met als gevolg dat Andrie ging afvallen.



Als wij op donderdag voor Andrie mochten zorgen, dan namen wij de tijd voor Andrie tot dat hij zijn fles leeg gedronken had. Maar die ene dag per week goede zorg voor Andrie bleek niet voldoende. Andrie werd steeds magerder en uiteindelijk was hij zo mager dat hij enkel een velletje om zich heen had. 2 Weken geleden ging het heel slecht met Andrie, hij reageerde niet meer op ons, hij huilde niet meer en zijn grote brede lach op zijn gezicht was verdwenen. Wij waren al bang dat hij één van deze dagen zou komen te overlijden en vandaag werd het bevestigd waar wij bang voor waren. Andrie is overleden. Andrie is niet overleden aan een ziekte, maar overleden aan de hongerdood!



Dit is zo triest om zo’n klein mannetje te hebben zien vechten voor zijn leven. Elke dag had hij honger, maar kreeg niet voldoende voeding. Uiteindelijk heeft hij de strijdt na 7 maanden verloren. Het maakt mij verdrietig dat Andrie is overleden wat normaal gesproken niet nodig was geweest. Als er voldoende zorg was in het ziekenhuis door de zusters of door vrijwilligers, had Andrie niet hoeven te sterven aan de hongerdood.


Datum: 07-02-2018

Victoria

Mijn werk hier is voornamelijk in het ziekenhuis de kinderen de zorg te geven die ze nodig hebben en de liefde en aandacht waar ze zo naar verlangen. Maar sinds enkele weken bezoek ik ook een vrouw in het ziekenhuis. Ik ken haar doordat haar man regelmatig klusjes in mijn huis doet en heeft meegewerkt toen mijn huis gerenoveerd werd. Regelmatig hoorde ik de klusjesman over zijn zieke vrouw vertellen. Ik wilde haar wel eens ontmoeten. Ze lag op dat moment al enkele weken in het ziekenhuis. Victoria (zo heet ze) ligt op dezelfde afdeling waar ik ook 10 maanden geleden heb gelegen. Victoria is al langere tijd ziek. Al 7 jaar werken haar nieren niet meer zoals het hoort. Omdat een nier donatie van een overleden persoon hier in Oekraïne niet mogelijk is, heeft ze 4x per dag peritoneale dialyse nodig. (Alleen 25km verderop in Hongarije is deze nier donatie wel mogelijk) Door haar nierprobleem zijn haar botten ook erg broos geworden waardoor ze 3 maanden geleden haar bovenbeen/heup brak. Doordat haar lichaam minder calcium opneemt zullen haar botten ook niet meer aan elkaar groeien. Een kunstheup is mogelijk maar deze kosten van €1400,- kunnen ze niet betalen, en de medicijnen die ze nodig heeft om er voor te zorgen dat haar lichaam deze minerealen opneemt, zijn ook veel te duur voor hen. In deze moeilijke en uitzichtloze omstandigheden blijft Victoria sterk. Als ik haar vraag of er dan toch een mogelijkheid op medisch gebied is om haar te helpen. Antwoord ze altijd vol vertrouwen dat God haar alleen kan beter maken. ‘’Hij heeft mij deze ziekte gegeven dan zal Hij mij hier ook door heen helpen.’’ Victoria pakte haar bijbeltje er bij en las samen met mij Matthéüs 25: 31-46. Ik kijk vol verwondering naar Victoria hoe sterk haar geloof en vertrouwen is. Wat kunnen wij hier vaak nog veel van leren. Wij die ‘alles’ hebben en zij die al jaren aan de dialyse zit en al 3 maanden in het ziekenhuis verblijft, waar ook de nodige voorzieningen ver te zoeken zijn. Nu ik Victoria al enige weken bezoek, is er een band tussen ons ontstaan. Zo ging ze ook meer uit haar verleden vertellen toen ze nog niet gelovig was. Ze vertelde van haar verdriet over het slechte leven dat ze had geleefd en dat ze dankbaar was dat God haar uit dat zondige leven getrokken heeft. Op de kamer van Victoria liggen nog 3 vrouwen. 1 van deze vrouwen had behoefte om wat te kunnen lezen, dus nam ik de volgende keer de Russische kinderbijbel mee (Ik had niets anders in huis). 2 Weken later vertelde deze vrouw mij dat ze de kinderbijbel al 3x had gelezen, ze vond het zo mooi. Ik heb toen opnieuw voor haar christelijke lectuur gekocht. Ze was hier zo blij mee. Ik hoorde van Victoria dat deze vrouw niet christelijk was. Wat bijzonder dat ze er toch het verlangen naar heeft om deze christelijke lectuur te lezen. We mogen bidden dat de Heere Zijn woord mag zegenen in het hart van deze vrouw en voor Victoria dat de Heere haar wil dragen in deze moeilijke weg. Dank ook voor het verlangen dat deze vrouw heeft naar Christelijke lectuur en dank dat Victoria zo vast mag staan in haar geloof en vertrouwen op de Heere.


Datum: 20-01-2018

Nieuwsbrief 01-2018

De nieuwe nieuwsbrief 01-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'Nieuwsbrieven'.


Datum: 20-01-2018

Geen bezoek van mama?

Afgelopen week was ik aan het werk toen ik een geschreeuw hoorde op de gang. Ik ging kijken wat er aan de hand was. Ik zag de moeder van Mirjam en de dokter samen. Mirjams moeder vroeg toestemming aan de dokter om haar dochtertje eventjes te zien. Dit mocht absoluut niet van de dokter. Maar waarom was de dokter dan zo boos op deze moeder? De dokter wil sinds kort dat de moeders iets meebrengen als ze hun kindje willen zien, zoals Pampers of voeding. Doen ze dit niet, dan krijgen ze hun kindje ook niet te zien. De moeder van Mirjam stond voor een keus. Ze besloot naar de winkel te gaan om babyvoeding te kopen.

Nadat dit afgegeven was bij de dokter mocht Mirjam gehaald worden. Ik wikkelde Mirjam in een deken en liep naar moeder toe die aan het einde van de afdeling stond te wachten. Moeder moest huilen toen ze haar dochtertje zag. Ik was blij dat er geen zuster of dokter bij was, zodat ik wat langer bij moeder kon blijven met Mirjam. Want meestal mogen de kinderen maar net ruim een minuut getoond worden. Nu kon moeder haar eigen dochtertje zelfs aanraken en een kusje geven. Maar daar kwam net een zuster aan en riep naar mij dat ik Mirjam nu terug moest brengen.

Ik was blij dat moeder haar dochtertje toch weer heeft kunnen zien en aanraken. Maar de manier waardoor ze haar kindje uiteindelijk wel mocht zien raakte mij. De dokter doet dit omdat ze vindt dat de moeders ook kunnen mee betalen in de onkosten. En in zekere zin is dat ook zo. Maar nu worden ze min of meer gedwongen om wat te kopen om hun eigen kindje te kunnen zien. Terwijl deze moeder het al niet zo breed heeft omdat er nog 5 andere kinderen thuis op haar wachten op het zigeunerkamp.

Datum: 05-01-2018

Mirjam

Op dit moment zorg ik voor Mirjam. Een heel lief klein meisje van nog maar 3 maanden oud. Mirjam heeft vermoedelijk al vanaf haar geboorte in het ziekenhuis gelegen. De eerste weken na haar geboorte verbleef ze in een ander ziekenhuis.

Mirjam heeft het syndroom van down en hartfalen. Ze moet eigenlijk hoognodig worden geopereerd aan haar hartje. Volgens het ziekenhuis is ze daar nog te jong voor. Door deze aandoeningen heeft ze weinig weerstand waardoor ze twee weken geleden erg ziek werd en hoge koorts kreeg. Ze ging toen minder drinken en elke dag viel ze af. Als het niet beter gaat, komt ze te sterven.

Wij maken ons zorgen om haar. En wat heel bijzonder en uitzonderlijk is: de dokters en de zusters maken zich ook zorgen om haar. Elk kwartier komen ze op haar kamer kijken hoe het met Mirjam gaat en of ze niet nog wat wil drinken. Elk uur wordt er gekeken of ze een schone luier nodig heeft. Het is echt heel bijzonder om te zien dat de zusters nu zo goed voor haar zorgen. En wat het nog meer bijzonder en uitzonderlijk maakt: Mirjam is een zigeunerkindje en ook nog van een familie die hier niet echt goed bekend staat (meestal krijgen zigeunerkinderen nauwelijks aandacht en zorg). Wat is er opeens gebeurd dat ze de zorg voor Mirjam nu zo serieus nemen? We weten het niet.

(Blog 141 - 150)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
Adresgegevens

Postadres van Stefanie:

UKRAINE
Kirovogradska Oblast
Pomichna
Vul. Nebesnoi Sotni 124A
Stefanie de Wildt

Mob.: +38 0665562989 (WhatsApp nummer)

"Een blijk van meeleven doet altijd goed."

Bankgegevens

Stichting Kimon
NL70 RABO 0157 518744
Omschrijving project Stefanie:
Project Pomichnaja Oekraïne Stefanie de Wildt

Omschrijving project familiehuis:
Project Pomichnaja Oekraïne familiehuis

Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)

"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."

E-mailadres

Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl
Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl