Adres- en bankgegevens
(Blog 121 - 130)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

Datum: 30-08-2018

God werkt in Oekraine deel 2

.

BEZOEKEN OP ZATERDAG: Op zaterdag mochten we mensen uit een buitenwijk van de stad bezoeken. Op zondag worden ze altijd opgehaald om de kerkdienst bij te kunnen wonen en op vrijdag werd er bij een van deze vrouwen thuis een bijeenkomst gehouden. We hoorden al dat drie van deze vrouwen al jaren bij elkaar kwamen om te bidden voor de jongeren van hun wijk die nog nooit van het evangelie gehoord hadden. Een paar weken geleden is er vanuit hun gemeente voor het eerst een jongerenkamp georganiseerd in deze wijk. Er kwamen 50 jongeren. Toen het kamp voorbij was, wilden ze niet naar huis, omdat ze meer van de Bijbel wilden weten en nog niet wisten hoe ze bekeerd konden worden. Wat verblijdend. De week erna zijn al deze jongeren omgepraat. De duivel zit niet stil… Wadim, die het ouderenhuis beheert en  vanuit die functie ook pastorale bezoeken aflegt en bijdraagt aan deze bijeenkomsten, ging met ons mee. Weer een dag waarop we zoveel goede ontmoetingen kregen. Soms bleek dat in kleine dingen, maar toch groot omdat er een leven met de Heere achter schuil ging. Bijvoorbeeld de vrouw in het ouderenhuis die deze dag op haar kamer wilde blijven om er de bijbel te lezen en te bidden: Deze dag was voor haar gemeente een gedenk en feestdag, omdat ze daar niet naar toe kon, wilde ze de dag zo doorbrengen. Tijdens een rondleiding door dit mooie ouderenhuis vingen we zo een glimp van haar op. Of toen we binnenkwamen bij een vrouw van 83 jaar in haar flatje: “Ik woon hier, omdat de Heere hier woont en als de Heere hier niet woonde, woonde ik hier ook niet.” vertrouwde ze ons toe. Wat puur en veelzeggend. Haar ietwat ondeugende glimlach waarbij er een kuiltje in haar wangen kwam en ze haar ogen tot spleetjes kneep, deden mij denken aan de psalmregel: in hunne grijze dagen, blijft hunne jeugd gewis. Zij zullen groen en fris gewenste vruchten dragen. Ook van die  vruchten mochten we horen…….

We kwamen bij de vrouw waar de bijeenkomsten altijd werden gehouden. Een zoon was vaak dronken en haar andere zoon was nu al twee dagen kwijt. Deze zoon las eerst in de bijbel en kwam ook naar de bijeenkomsten. Wat een zorg. Dit was een van de vrouwen die gebeden hadden voor het jongerenwerk. Wat wordt het dan weer begrijpelijk dat ze de nood van de jongeren in de wijk voelen. Toch merkten we vertrouwen dat God overal boven stond. Wat leerde ik veel van Wadim. Toen ik hem vroeg hoe het nu verder moest met het jongeren werk, zei hij slechts: “Dat weet de Heere”. En toen ik zei: ‘Ja maar je ziet wel wat de duivel probeert’, zei hij haast achteloos: ‘waar Gods Geest komt, gaat hij vanzelf op de loop.’ Wat een les: we moeten hem wel doorhebben, maar nooit met ontzag over hem denken of spreken. Even later vertelde hij overigens dat er op de laatste bijeenkomst al weer 15 van deze jongeren waren.

Op een bankje in de tuin bij de vrouw die in de dienst een getuigenis gaf over het verlies van haar zoon, vertrouwde Wadim ons toe: “Vanmorgen werd ik wakker en had veel plannen voor vandaag, maar toen zei ik: “Heere wat wilt u dat ik vandaag doe? En wat is het nu goed om deze mensen te bezoeken. De Heere is hier.” Omdat ik het ook vaak moeilijk vind hoe ik de dag goed indeel, leerde ik hiervan dat de weg achter de Heere aan een smalle weg is, waarbij wij al gauw denken aan het moeilijke daarvan, maar wat een ontdekking dat het ook alle keuzestress weghaalt.

We kwamen bij een echtpaar, waarvan de vrouw twee jaar geleden gedoopt was. Haar man had een grote groentetuin. Bomen vol heerlijke perziken. Hij had net maiskolven gekookt. We aten maiskolf, perziken en kregen koffie in, naar Oekraïense gewoonte, heel kleine kopjes. Haar zorg was dat haar man de Heere Jezus nog niet kende. Hij ging wel eens mee naar de    kerk, maar niet altijd. Wadim zei tegen hem: “Je vrouw kent nu de Heere Jezus en zij praat erover met je. Jij moet Hem ook leren kennen. De Heere Jezus heeft jou lief. (Hier gelukkig niet gesuggereerd alsof hij wel wilde, maar op God moest wachten.) Huilend zei hij; “Ja, dat is nodig.”  De vrouw zei: “Vanmorgen werd ik verdrietig wakker. Ik heb gebeden of ik vandaag andere christenen mocht ontmoeten: Dit is de verhoring. God Geest was merkbaar aanwezig. Ook toen we elkaar op mochten dragen in het gebed. De volgende zondag was hij weer met zijn vrouw in de dienst.

 

NAAR HET ZIEKENHUIS; de afdeling waar baby’s vaak langere tijd verblijven; Stefanies eigenlijke taak in dit land. Ze heeft net de zorg gekregen over een heel klein meisje van drie weken oud, waarvan de moeder is overleden. Ze heeft haar Ruth genoemd. Wat ze als christen voor deze kinderen kan betekenen is minder zichtbaar, maar daarom niet minder belangrijk. Als we bedenken dat God  zonder ons in deze kinderen kan werken en voor heel kleine kinderen vooral het gebed van ons vraagt, is dit werk niet minder belangrijk. (wat kunnen wij er dan alleen maar teveel zelf tussen zitten en achteloos zijn in wat we wel moeten doen als opvoeders) Aan de muur in de kleurrijke ruimte hangt het mooie gedicht: ‘’ Ik leg de namen van mijn  kinderen in Uw handen.’ Daardoor besefte ik nog meer: ‘Dat geldt natuurlijk net zo goed voor deze kinderen; zelfs als er geen naam bekend is van het kind en ze die zelf moeten bedenken.’ Ook naamlozen zijn bij God bekend.

 

Dat kinderen soms na lange intensieve verzorging ineens weggaan blijft moeilijk. U hebt hierover op Stefanies blog kunnen lezen als ze over Ludmilla schrijft. Dat gebeurde toen wij er net waren, zodat wij haar niet meer gezien hebben.

 

Wordt vervolgd..

 

Datum: 18-08-2018

God werkt in Oekraine

“Stromen van zegen..”: We hebben het samen met een Oekraïens gezin gezongen, maar hebben het tot onze verwondering,  in onze vakantie hier, vooral ondervonden.

Stefanie vroeg ons een blog te maken met onze ervaringen, die meteen ook veel laten zien van het werk wat Stefanie mag doen. Op het eerste gezicht geen situatie om over naar huis te schrijven; als ze ’s avonds thuis komt lopen er regelmatig dronken mannen door haar straat en een dronken buurman met z’n zoon rond haar huis. Nee, bang is ze niet. Rustig maakt ze met allerlei mensen in haar omgeving contact. Ze durft onderdeel van haar omgeving te zijn. Of ze nu even een sok (een douche of wasmachine is er niet, dus het ziet er echt wat anders uit dan bij ons) aantrekt bij haar overbuurvrouw, medicijnen voor iemand gaat halen of op de markt een zigeuner jongetje tegenkomt, die omhelst, van oor tot oor straalt bij de herkenning en een pak babyvoeding voor zijn zusje koopt.

 

BEZOEKEN OP VRIJDAG: We hadden het voorrecht om veel mensen te ontmoeten in hun huizen omdat we in groepjes of met elkaar de gesponseerde pakketten brachten bij mensen of gezinnen die dat konden gebruiken. Voor ons lag de zegen in de ontmoeting met de mensen in hun woningen en omdat we van veel ontmoetingen kunnen zeggen; een ontmoeting van hart tot hart.

 Wat een gastvrijheid  hebben we ook ervaren in elk huis waar we kwamen. Wat stellen ze hun huis en hart open voor anderen en wat delen ze rijk van het weinige wat ze zelf hebben.  Ook geven ze wat ze krijgen weer door aan een ander gezin die het nog veel meer nodig heeft. En dat ze zo ook omgaan met geestelijke rijkdom die ze hebben ontvangen, laat het volgende verhaal zien:

We gingen naar Erzika. Stefanie heeft haar in het ziekenhuis ontmoet, haar toen een bijbel gegeven, waar ze ook belangstelling voor toonde. Later bezocht ze haar thuis. Ze heeft al eens geschreven hoe het flat eruit zag; oud, vies, veel ramen eruit, vuil in de gangen, kleding op hopen in de gangen, al lang geen stromend water en geen wc potten. Deze manier van leven te zien had haar erg geschokt, vooral omdat je niet weet hoe je hier helpen kunt. Erzika was toen bij een buurvrouw ingetrokken, zodat ze maar een vertrek hoefden te verwarmen. Deze buurvrouw was vaak dronken en had een slechte invloed op haar. Uit haar bijbel las ze niet meer. Wat waren we blij dat we haar nu weer in haar eigen huisje aantroffen en dat haar bijbel nog opengeslagen op haar bed lag. Staand of zittend op haar bed pasten we net in de kleine ruimte. Nee bij de buurvrouw konden we de boodschappen nu niet brengen; ze was dronken. “Niet goed voor de kinderen”; liet ze bezorgd weten. We lieten de tassen bij Erzika en zij zou ze later geven. Toen we ook een Johannesevangelie voor de buurvrouw gaven, zei ze: Dan lees ik het eerst zelf en dan geef ik het door. (Waren er maar meer mensen op die manier begerig. Ze zal niet door gehad hebben dat ditzelfde ook in haar bijbel stond.) Zelf zal ze heus blij geweest zijn met de boodschappen die ze kreeg, maar het meest verheugd toonde ze zich met de groot letterbijbel die ze van Stefanie kreeg. Wij hadden van verschillende deputaatschappen wat Russische lectuur meegekregen, zodat we haar ‘de Christenreis‘ konden geven. Ze vertelde dat ze nu liever weer hier woonde waar ze  in haar bijbel kon lezen. Ze paste nog wel elke dag op de kinderen van haar buurvrouw. Ze las hen dan ook voor uit de bijbel. Gelukkig hadden we ook een kinderbijbel bij ons, zodat ze daar nu ook uit voor kan lezen. Ontroerend; wat ze zelf nog maar net ontvangen had, was ze al aan het uitdelen. Zo wil de Heere dat toch? Inmiddels is Stefanie weer een keer bij Erzika geweest. Ze liet weten de groot letterbijbel en de Christenreis al helemaal uitgelezen te hebben. “In het begin begreep ik niet goed wat voor verhaal het was, maar later wel en kon ik niet meer stoppen met lezen; ik had het in twee en een halve dag uit. Ik wil allebei de boeken nog een keer gaan lezen.'' vertelde ze. Ook leest ze voor uit de kinderbijbel aan de kinderen van haar buurvrouw. Ze vertaalt het daarna in het Hongaars, omdat de kinderen dat beter begrijpen. Ze vinden de verhalen heel mooi.

….Wat houden wij onze materiele en geestelijke welvaart gemakkelijk voor onszelf. Welvaart leert niet delen…… Wat een lessen….En dan moet in de praktijk nog gaan blijken wat we er van geleerd hebben.

Boven in deze flat woonde een jonge moeder met vijf kleine kinderen. Kleden voor de ramen om de zon tegen te houden. In de donkere ruimte lag een baby zonder kleertjes op een kleed. Een klein jongetje liep zo rond.  Toch leek dit een blijde moeder en opgeruimd vertelde ze dat ze net de was had gedaan. Fijn om ook hier wat achter te kunnen laten met een Johannes evangelie. En wat een indrukken laten zij bij ons achter…Hopelijk zoveel dat we hen in het gebed niet vergeten. Gezellig liep ze , met twee kleine kinderen, al die trappen af met ons mee naar buiten om ons uit te zwaaien

 
 

Gelukkig was Lajos (man van Victoria) met ons meegegaan en mogen we weten dat hij zich van God geroepen weet en daarom vaker naar deze flat gaat, wat mensen bezoekt en met jongeren contact probeert te krijgen.  Waar wij niet zouden weten waar te beginnen om aan de situatie van deze mensen iets te veranderen, weet God dat wel.

’s Avonds zouden we naar een gezin van de gemeente gaan. Youra, Viki, Rebekka,  Esther, Abigail en Stefanie. (Vernoemd naar Stefanie, die hier inmiddels vaker komt; Ja de gemeente is hier als een grote familie.) Toen we in de ochtend bij het gezin van de voorganger waren, vertelde zijn vrouw dat haar man naar dit gezin gegaan was. Ze hadden gebeld of hij voor hen wilde bidden omdat ze geen eten meer hadden.  Met verwondering zie je dan iets van Gods wonderlijke leiding: Toen ze hoorde dat wij er ’s avonds heen zouden gaan, zei ze: “O, dan is de verhoring al onderweg.” Als u zich afvraagt of zo’n  voorganger niet met middelen kan helpen, moet u weten dat zijn vrouw vertelde dat ze binnenkort waarschijnlijk op straat staan, omdat het huis wat ze huren aan iemand anders gegeven wordt.

We hadden het gezin van Youra ’s zondags in de gemeente al gezien, maar mochten nu in hun huis zijn. We ontmoetten betrokken ouders en vier lieve kinderen in een opgeruimd en schoon huis in een flat. Nee, ze konden ons geen stoel aanbieden, maar wat was het goed om tussen de bedden in de kamer in een  kring op de grond te zitten en met  elkaar te praten.  Hij hoopte van ons te kunnen leren hoe je de Bijbelse boodschap en opvoeding beter op de  kinderen kunt overbrengen. Wij leerden van hen waarschijnlijk  meer.  En wat onmisbaar en fijn dat Stefanie al zoveel kon vertalen. We hebben met elkaar gezongen (Er komen stromen van zegen in het Russisch en Nederlands tegelijk) en gebeden. Wijzend naar de tassen met inhoud, zei de vader: “Wat we gekregen hebben is fijn, maar dit is nog veel fijner. En dat terwijl ze die dag waarschijnlijk nog niet gegeten hadden. Gods Woord was voedsel voor hen. We zullen dit gezin niet snel vergeten: Het Woord verbindt.

Wordt vervolgd..

Datum: 07-08-2018

Ludmilla is naar huis!

Twee weken geleden kregen we van de hoofdzuster te horen dat Ludmilla diezelfde dag nog naar huis moest, en of wij haar dan thuis wilden brengen. Dit kwam heel onverwachts voor ons. We hadden eigenlijk geen andere keuze dan haar vandaag thuis te brengen, want als wij het niet zouden doen dan zouden ze zelf wel vervoer regelen of Ludmilla zou naar een kindertehuis gaan voor gehandicapte kinderen, waarvan we weten dat de zorg niet goed is.

Binnen een half uur hadden we kleertjes, fles, eten enzovoort bij elkaar gezocht om met Ludmilla mee te geven.

Na 20 minuutjes rijden kwamen we aan op het zigeunerkamp in een klein dorpje. Moeder werd gehaald en kwam naar ons toe lopen. Moeder zou haar kind na een jaar weer zien. Moeder leek te schrikken toen ze Ludmilla zag. Ze vroeg of Ludmilla ziek was. Een zuster (die mee was) vertelde dat Ludmilla niet ziek is maar dat ze niet kan zitten, staan, kijken en horen. We gaven Ludmilla in de armen van moeder. Na nog een uitleg dat Ludmilla alleen gepureerd eten eet en dat ze elke dag medicijnen moeten geven voor haar epilepsie, liep moeder met Ludmilla en de rest van de familie weer terug het kamp in.

Daar ging Ludmilla, naar een plek waar ze nog nooit heeft gewoond, met voor haar vreemde mensen die haar eigenlijk niet echt kennen. Het is moeilijk om haar nu los te laten.. Maar helemaal loslaten hoeven we haar niet. We mogen haar blijven opdragen in het gebed. Dat de Heere de moeder van ludmilla wijsheid en kracht mag geven hoe ze voor Ludmilla moet zorgen.

Wij hopen in de aankomende dagen af en toe even bij Ludmilla op bezoek te gaan, om te kijken of het moeder lukt om Ludmilla eten te geven, want je moet Ludmilla echt kennen om te weten op welke manier ze precies eet.

Datum: 17-07-2018

Neem je Ruben mee naar huis?

Een aantal weken terug heb ik jullie in een blog (20-06-18) verteld over Ruben*. Wellicht heeft het jullie ook aangegrepen dat Ruben vaak aan zelfdoding denkt en ook aan het doden van andere kinderen. Dit is natuurlijk heel erg voor hem, maar ook een gevaar voor kinderen om zich heen. Daarom moest ik dit toen melden bij de zuster. Meteen op diezelfde dag hebben ze hem op laten halen door mensen van het kindertehuis. Hoogstwaarschijnlijk is tegen Ruben gezegd dat hij weg moest omdat hij kinderen wilde laten stikken. Ruben wist toen dus dat ik hem had ‘verraden’, want Ruben had dit alleen tegen mij verteld. Ik voelde dat ik Ruben moest gaan opzoeken om het te kunnen uitleggen en te zeggen dat ik echt van hem houd, ook al heeft hij deze vreselijke gedachten in zich om andere kinderen te doden, en hem te zeggen dat God er altijd is en van hem houdt.

Mijn collega voelde dat ze Esther* moest gaan opzoeken. Over Esther kan je lezen op de website van mijn collega www.marianneinoekraine.nl

Wij wilden dus heel graag Ruben en Esther bezoeken, maar dit zou waarschijnlijk niet mogelijk zijn omdat het kindertehuis niet op ‘pottenkijkers’ zit te wachten. Uiteindelijk zijn we toch maar naar het kindertehuis gegaan. Nadat we ons hadden voorgesteld, werden Ruben en Esther gehaald en mochten we met hen in een klaslokaaltje spelen. Eerst was Ruben heel bang voor mij.. en dat begreep ik op zich wel, want hij was bang om nog straf te krijgen van mij. Na een kwartiertje had hij door dat we alleen leuke dingen samen zouden doen. We hebben samen met Ruben en Esther leuke spelletjes gedaan, gepraat en na afloop met hen gebeden.

Inmiddels hebben we ze al weer 4x in het kindertehuis bezocht. Een gedeelte van onze bezoekjes speelde alle kinderen buiten. We hadden daarom ook contact met de andere kinderen. De kinderen bleven ons maar vragen: ‘’Gaan jullie Ruben en Esther meenemen naar huis? Dat mag echt hoor!’’. We probeerde uit te leggen dat wij dat niet zomaar konden. Dat was een hele teleurstelling voor de kinderen, maar eigenlijk triest dat deze kinderen eigenlijk van ‘niemand’ blijken te zijn..  Ze moeten maar net geluk hebben dat er iemand langs komt om hen te adopteren

Wij zijn dankbaar dat wij Ruben en Esther mogen bezoeken, en vooral dankbaar dat we ook iets mogen vertellen van God en dat we na elk bezoek met elkaar mogen bidden, al is dit nog wel lastig in een andere taal, maar God kan werken in de harten van deze kinderen.

Wij bidden dat God mag werken in deze kinderharten en ook dat wij deze kinderen liefde mogen geven. Wij hopen dat we dit mogen blijven doen, alleen ligt het kindertehuis wel 40km verderop. Het is redelijk goed te doen met de auto maar morgen hoopt mijn collega (zij heeft een auto) te verhuizen naar Vinogradiv om daar te gaan werken in het andere ziekenhuis. Doordat zij gaat verhuizen wordt het voor ons wat lastiger om wekelijks het kindertehuis te gaan bezoeken. Voor die collega zal het dan bijna 2 uur rijden zijn om het kindertehuis te bezoeken en omdat mijn andere collega en ik geen auto hebben zal dit erg lastig worden, maar ik heb er vertrouwen in dat ook dit geregeld kan worden, omdat het kindertehuis bezoeken ook voorspoedig en zonder problemen verloopt.

Wilt u bidden voor Ruben en Esther en voor alle kinderen in het kindertehuis?

 

*Vanwege privacy redenen zijn dit niet de echte namen van de kinderen.

Datum: 09-07-2018

Update Benjamin

Goed nieuws over Benjamin! Hij is in de laatste weken namelijk 300 gram aangekomen en dat terwijl hij een hartprobleem heeft. De lactosevrije voeding en de medicijnen hebben een positief effect. En ook, omdat wij nu de toestemming hebben van de dokter om zelf voeding klaar te maken voor Benjamin als hij honger heeft. En ja, hij houdt ons de hele dag nu wel bezig met huilen, voeden en verschonen ;-)

Gisteren moest Benjamin weer op controle in het andere ziekenhuis. Daar waren ze nog niet helemaal tevreden over hoeveel hij is gegroeid. Hij krijgt nu nog meer medicijnen voorgeschreven en energierijke voeding. Benjamin weegt nog lang niet wat hij zou moeten wegen voor een 4,5 maand oude baby. Hij weegt nu 3,5 kilo, maar dit is nog niet voldoende om een hartoperatie te ondergaan.

Aanstaande donderdag moeten we opnieuw met Benjamin terug naar dit ziekenhuis. De cardioloog wil hem nogmaals onderzoeken, want er is gisteren gebleken, na het maken van een hartfilmpje, dat zijn hartprobleem ernstiger is dan verwacht.

Datum: 06-07-2018

Ludmilla 2 jaar!

Afgelopen zaterdag mocht Ludmilla 2 jaar worden. Wat bijzonder dat ze dit mag beleven. Een jaar geleden dachten we dat haar eerste verjaardag ook haar laatste verjaardag zou zijn. We hebben haar verjaardag zaterdag gevierd in het ziekenhuis. Terwijl Ludmilla er zelf niets van mee kreeg, was het voor ons vooral de dankbaarheid dat ze nog bij ons mag zijn.

Datum: 23-06-2018

De nieuwe nieuwsbrief is uit!

De nieuwe nieuwsbrief nr. 03-2018 is uit. De download is te vinden onder het kopje 'nieuwsbrieven'. Wilt u de foto's die bij de nieuwsbrief horen ontvangen? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief door een mail te sturen naar tfc@stefanieinoekraine.nl.

Datum: 20-06-2018

Niemand houdt van mij

Ruben is een jongen van 10 jaar die in het kindertehuis woont. Kort geleden is Ruben voor een weekje bij ons in het ziekenhuis geweest. De reden was voor ons niet helemaal bekend, iets met zijn keel begrepen we.

Ruben is een lieve jongen en speelt lief met de andere kinderen. Alleen als het hem even tegen zat, dan sloeg en schopte hij naar alles wat hij maar tegen kwam. Op een dag mocht hij van de dokter met ons mee naar de winkel, Ruben was super blij. In de winkel werd eerst door Ruben getwijfeld of hij de grens van 100UAH niet te weinig vond om speelgoed uit te zoeken. Uiteindelijk vond hij toch nog een bestuurbare auto onder deze prijsgrens wat naar zijn wens was. Ruben was helemaal gelukkig. Dit was de mooiste dag van zijn al zo’n moeilijke leven. Maar al snel ging de auto kapot… en toen was het ziekenhuis te klein voor hem.. Na een hele middag boos geweest te zijn kwam hij tot bedaren. Ik liet Ruben eventjes alleen omdat ik een voeding ging klaar maken voor Benjamin. Toen ik terug kwam zat Ruben vol trots op de bank. Ik keek hem een beetje verrast aan en Ruben wees naar de box wat hij  gedaan had. Ik schrok enorm, Ludmilla lag in de box met 2 dekens en een voedingskussen op haar gezicht! Snel trok ik alles van haar gezicht en gelukkig had ze geen ademnood gehad.. Ik zei tegen Ruben dat dit heel gevaarlijk was en vroeg waarom hij dit gedaan had. Hij antwoorde: ‘’Ze gaat dan dood.’’ Ik schrok van deze reactie! Ik hoopte maar dat dit een ‘’spel’’ voor hem was met geen verdere gevolgen. Niet veel later hielt hij zijn hand voor de neus en mond van kleine kinderen en later legde hij nogmaals een deken over Ludmilla heen. En dat allemaal in ogenblikken als ik even niet keek. Ik sprak hem goed toe en zei dat het nu echt klaar was. Ruben zij: ‘’ik ga mij zelf doden’’. Ik zei dat dit heel erg was en dat ik heel verdrietig zou zijn als hij niet meer zou leven. Ruben zei: ‘’Wie houdt er dan van mij?’’ Ik schrok zo van dit antwoord! En in zekere zin had hij gelijk, want er is niemand in het kindertehuis, waar hij woont, die echt van hem houdt. Ik antwoorde hem met: ‘’Maar Ruben, ik hou van jou en Tante Jorien en Tante Marianne (mijn collega’s)’’. Hij keek mij vreemd aan of dat hij dat eigenlijk niet kon geloven. Ik sloeg een arm om hem heen en we hebben nog zo samen even op de bank gezeten. Na een uurtje was het voor mij tijd om naar huis te gaan, en ik bracht Ruben naar zijn eigen kamer. Ik zei nog tegen hem: ‘’Je weet, ik hou van jou!’’

Het zat mij echt niet lekker wat er die middag was gebeurt, dat hij meerdere keren kinderen wilde laten stikken. Ik moest dit wel door geven aan de zuster, want als ik naar huis ben, kan Ruben zomaar weer een deken op Ludmilla’s gezicht leggen. (De zusters zijn zelf meestal weinig op de kamers van de kinderen te vinden)

Ik heb alles verteld aan de zuster en zij zou het gaan bespreken met de hoofdzuster. Ze zei dat hij zo snel mogelijk maar weg moest. Dat hebben ze ook gedaan.. de volgende dag was Ruben er al niet meer en is hij opgehaald door mensen van het kindertehuis. Terwijl ze Ruben moesten ophalen hebben ze weer een kindje uit het kindertehuis bij ons achtergelaten. Esther een heel lief meisje van 4 jaar. Zij is ook al erg beschadigd in haar jonge leventje door het niet krijgen van liefde en aandacht. Het verhaal van Esther kunt u lezen op de website van mijn collega. www.marianneinoekraine.nl Zie blog ‘’De tijd van je leven in het ziekenhuis?’’.

 

Nu ik dit zo nog schrijf, voel ik me alsof ik hem verraden heb. Ik was de persoon die zei dat hij een gevaar was voor de andere kinderen. Door mij moest Ruben weg uit het ziekenhuis, terwijl hij het gezellig vond samen met mij en mijn collega’s. Ik had wel tegen Ruben gezegd dat Jorien, Marianne en ik van hem houden, maar nu zien wij hem niet meer. Wat moet Ruben nu wel niet voelen? Dat de zoveelste persoon in zijn leven hem ‘’bedrogen’’ heeft? Had ik hem maar gezegd dat God wel altijd van hem houdt, waar hij ook is. Dan zou dat hem nu nog troost geven. Ik mis Ruben! Het zou zo fijn zijn als ik hem kan bezoeken in het kindertehuis. Alleen al om hem te zeggen dat God er altijd is en van hem houdt. Laten we bidden voor Ruben en Esther en de vele kinderen die in het kindertehuis wonen, dat deze kinderen mogen horen van Hem.

Wegens privacy redenen is de naam Ruben gefingeerd. De oorspronkelijke naam van Ruben betekent ‘’Gods geschenk’’. Mag Ruben niet alleen een geschenk van God zijn, maar dat hij ook mag opgroeien tot eer van Hem.

Datum: 12-06-2018

Bedankt voor de post!

In de blog van 21-03-2018 is er een oproepje gedaan om de vrouwen die ik bezoek een kaartje te sturen. Inmiddels is er al wat post binnen gekomen. Namens Victoria, Martha en Erzsika, hartelijk bedankt voor de kaarten! Ze waren heel blij en verrast om post uit Nederland te ontvangen.

Heeft u nog geen kaartje gestuurd? Het kan natuurlijk nog steeds! Voor Victoria mag het in het Engels en voor Martha en Erzsika in het Nederlands. (Ik zal het voor hun vertalen naar het Russisch)

Datum: 09-06-2018

Vrouwenbezoek

Al eerder heb ik u al wel eens verteld dat ik wekelijks 3 vrouwen bezoek in het ziekenhuis. Deze 3 vrouwen (Victoria, Martha en Erzsika) krijgen weinig tot geen bezoek van andere mensen. Ik wil jullie graag laten weten hoe het nu een half jaar later met Victoria, Martha en Erzsika is.

Dit ‘’vrouwenbezoek’’ doe ik nu al 6 maanden. Dit doe ik naast het werk in het ziekenhuis met de kinderen. Het is mooi werk wat ik voor deze vrouwen mag doen. Het geeft mij energie als ik zie hoeveel je kan betekenen voor mensen die eenzaam zijn.

Victoria:

Over Victoria (40) heb ik al verschillende keren in een blog over verteld.

Victoria mocht 2 maanden geleden geopereerd worden aan haar bijschildklier. Het doel van deze operatie was dat haar botten weer calcium op gaan nemen, zodat Victoria weer sterker wordt. De afgelopen 2 maanden zijn intensief voor haar geweest, omdat ze elke dag een infuus nodig had met calcium. En het gehoopte resultaat is al te zien! Inmiddels loopt Victoria met een stok door het huis en loopt ook al kleine stukjes buiten.

Victoria is de Heere zo dankbaar dat Hij een sponsor bereid heeft gevonden om haar operatie te betalen. Ze beseft heel goed dat het een wonder is dat ze er nog mag zijn. Ze heeft namelijk al 9 jaar 4x op een dag peritoneale dialyse (buikdialyse) wat normaal gesproken maar 5 jaar mogelijk is. Victoria is nog jong en haar toestand blijft onzeker, maar met de hulp en bijstand van God krijgt ze kracht en moed.

Ersika:

Over Erzsika (60) scheef ik kort in de blog van 07-02-17. Mijn eerste kennismaking met Erzsika in het ziekenhuis was toen ik hoorde dat ze behoefte had om wat te lezen. Ik gaf haar de Russische kinderbijbel en 2 weken later had ze het al 3x gelezen. Elke week nam ik christelijke literatuur mee en ze kreeg steeds meer het verlangen om deze boeken te lezen. Wat heel bijzonder is voor haar, omdat ze geen christen is. Na een aantal weken gaf ik haar de Bijbel. Ze nam hem dankbaar aan en ging er mee om of het het grootste geschenk was dat ze ooit had gekregen. Ze ging er direct inlezen, terwijl ik nog bij haar op bezoek was. Wat wonderlijk om te zien hoe de Heere het verlangen in iemand zijn hart kan geven. Erzsika en ik praten niet alleen over God’s woord, maar ook over praktische dingen, hoe het zou moeten als ze ontslagen zou worden uit het ziekenhuis. Want lopen kon ze nog nauwelijks en ik begreep van Erzsika dat ze in een slecht huis woont op de 3e verdieping.

Nadat ik een aantal maanden deze vrouwen had bezocht in het ziekenhuis merkte ik wel dat een verblijf in het ziekenhuis echt verschrikkelijk is. Geen fatsoenlijke maaltijden, geen douche, een vieze wc zonder verlichting en je wordt niet gewassen. De meeste mensen zullen hier niet beter weten, maar ik vind het niet normaal dat je, je behoefte moet doen op een po waar iemand anders al zijn behoefte op gedaan heeft.

Na 5 maanden mocht Erzsika gelukkig naar huis. Nu zou ik ze thuis gaan bezoeken, na even navragen kwam ik er achter waar ze precies woont. Maar wat schrok ik toen ik daar kwam… Leven hier echt mensen in deze omstandigheden?? Erzsika woont in een flat waar grotendeels de raamkozijnen uit gehaald zijn. Toen ik de flat binnenging schrok ik enorm, ik kan het bijna niet omschrijven. De ontlasting in de gangen en stank zeiden mij al dat dit eigenlijk niet leefbaar is. Maar toch wonen hier veel gezinnen in deze flat. Als ik Erzsika bezoek vraag ik altijd of er een man met mij mee gaat, omdat het misschien wel gevaarlijk kan zijn om daar alleen naar toe te gaan. Ik vind het altijd moeilijk om bij Erzsika op bezoek te gaan, steeds weer opnieuw ben ik ontdaan van de omstandigheden waarin deze mensen leven. Ook Erzsika is veranderd nu ze thuis is. Ze is nu weer een vrouw die er uit ziet of dat ze op straat leeft. Ze rookt nu weer sigaretten en praat niet meer over de Bijbel. Ik heb nog christelijke lectuur gegeven, maar veel deed het haar niet meer. Ze wordt nu zo beïnvloed door de andere mensen in deze flat. Zo ook haar buurvrouw, waar ze nu overdag verblijft. Haar buurvrouw werkt sinds kort 7 dagen per week doordat haar man kort geleden is overleden. Ze moet werken omdat er toch geld binnen moet komen om voor haar 3 kleine kinderen te zorgen. Ze verdient zo’n €7 per dag. Maar de helft van dit geld heeft ze al verbruikt aan alcohol en sigaretten voordat ze thuis komt.

Wat een triest leven hebben deze mensen toch… Laten we bidden voor deze mensen die in zulke barre omstandigheden leven en vooral dat ze dit mogen weten; ‘’Een ding is nodig’’!

Martha:

Martha was de 3e vrouw op de ziekenkamer waar ik over vertelde. Inmiddels heb ik al verschillende dingen met haar beleefd en voor haar mogen regelen. Martha is een oude vrouw van bijna 79 jaar en is erg eenzaam. 5 maanden geleden is ze in het ziekenhuis terecht gekomen, doordat ze haar enkel had gebroken door een val. Martha is een sterke vrouw. Ze vertelde dat ze elke dag nog tot 11 uur ‘s avonds thuis aan het werk was. Ze kloofde zelf haar hout voor de winter en hielt haar groente tuin bij. Elke dag liep ze 1,5 uur naar het ziekenhuis om haar zoon te bezoeken die al hele lange tijd in het ziekenhuis lag. Na haar val kwam ze zelf ook in het ziekenhuis terecht en kon ze haar zoon niet meer bezoeken die in het zelfde ziekenhuis lag. 1,5 maand later kreeg ze het bericht dat haar zoon die avond er voor overleden was. Wat een groot verdriet voor haar. Haar zoon was bijna nog het laatste wie ze had.. Groot was ook het verdriet dat ze niet naar de begrafenis van haar zoon kon. Toen ik Martha leerde kennen was haar zoon nog maar enkele weken geleden overleden. Ik was de enige die Martha wekelijks (of vaker) in het ziekenhuis bezocht. Haar 2 zussen kunnen haar niet meer bezoeken, omdat het wegens ouderdom niet meer gaat. Ik was de enige persoon om een goed tehuis voor Martha te regelen. Maar dit viel echt heel erg tegen hier in Oekraïne. Ondanks de zorgen hoe het over enkele maanden zou gaan, hadden Martha en ik het altijd erg gezellig in het ziekenhuis tijdens mijn bezoek. Martha onthoudt alles wat ik haar eerder had verteld en vroeg dan ook altijd hoe het met de kinderen gaat in het ziekenhuis. Maar ook bij praktische dingen mocht ik haar helpen. Omdat ze niet gewassen wordt door de zusters heb ik dat gedaan. En zo ook kwam de vraag om haar haren te wassen en ja, toen kon ik ook wel even haar haren knippen. En aangezien ik geen kapper ben..;-) Na ruim 4 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen, belde Martha mij gelijk de eerstvolgende dag, nadat ik terug was van mijn verlof in Nederland. Ze vertelde dat ze nu ontslagen werd uit het ziekenhuis. Direct ben ik naar haar toegegaan en heb haar spullen ingepakt. Ik ben toen met Martha mee geweest met de ambulance naar haar nieuwe verblijf. Ze woont nu in huize ‘’Tabitha”. Dit is een ouderenhuis voor rond de 20 mensen. Martha heeft het hier niet naar haar zin. Ze ligt met 9 andere vrouwen op een hele kleine kamer. Ze kan met niemand praten omdat er 8 vrouwen dementie hebben, een andere vouw begrijpt wel alles maar kan niet praten. Martha kijkt daarom enorm uit naar mijn bezoek en ze wil het liefst dat ik haar wel elke dag even kom bezoeken.

Ik hoop u binnenkort nog meer te vertellen over Martha en haar huisje waar ze altijd heeft gewoond.

 

(Blog 121 - 130)
Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
Adresgegevens

Postadres van Stefanie:

UKRAINE
Kirovogradska Oblast
Pomichna
Vul. Nebesnoi Sotni 124A
Stefanie de Wildt

Mob.: +38 0665562989 (WhatsApp nummer)

"Een blijk van meeleven doet altijd goed."

Bankgegevens

Stichting Kimon
NL70 RABO 0157 518744
Omschrijving project Stefanie:
Project Pomichnaja Oekraïne Stefanie de Wildt

Omschrijving project familiehuis:
Project Pomichnaja Oekraïne familiehuis

Erkend als ANBI (belasting aftrekbaar)

"Met uw bijdrage kunnen de kinderen de liefde en zorg krijgen die ze nodig hebben."

E-mailadres

Stefanie privé: sdewildt@kliksafe.nl
Thuisfrontcommissie: tfc@stefanieinoekraine.nl